Ford Ranger Double Cab: werkpaard met een luxe stal, maar de rekening volgt

Met zijn 5,37 meter lengte en 2 meter breedte (zonder spiegels) is de Ford Ranger Double Cab geen subtiele verschijning. Hij staat hoog op zijn wielen, heeft een prominente grille en oogt als een Amerikaanse pick-up die door een dieet is gehaald, maar nog steeds fors is. De dubbele cabine zorgt voor een redelijk evenwichtige proportie, al blijft het een auto die vooral praktisch wil zijn, niet mooi.

Het interieur laat op het eerste gezicht een vertrouwd Ford-gezicht zien, met een hoog geplaatst infotainmentscherm en een behoorlijke hoeveelheid knoppen. De instap is hoog, zoals je van een pick-up verwacht, en het overzicht naar voren is goed. Het geheel voelt degelijk, maar niet bijzonder luxueus aan – dit is een auto die gemaakt is om te gebruiken, niet om mee te pronken.

Op basis van de specificaties kun je verwachten dat de Ranger met de 2.0 EcoBlue-diesel (213 pk, 500 Nm) vlot meekomt in het dagelijks verkeer, maar de acceleratie van 10,5 seconden naar 100 km/u is niet indrukwekkend voor een moderne auto. Het koppel ligt laag in het toerengebied, wat zorgt voor een soepele trekkracht bij het rijden met belading. De 10-traps automaat is een moderne keuze die waarschijnlijk zorgt voor soepele schakelmomenten, maar het aantal versnellingen kan soms leiden tot schakeljacht, vooral bij het rijden op de snelweg.

Het onderstel is, zoals bij de meeste pick-ups, achteraan voorzien van een starre as met bladveren. Dat betekent dat de achterkant onrustig kan worden op hobbelig asfalt wanneer de laadbak leeg is. De besturing is voor een pick-up redelijk direct, maar je moet altijd rekening houden met het gewicht en de afmetingen. Het rijgedrag is voorspelbaar, maar je zit niet in een auto die uitnodigt tot sportief rijden. De topsnelheid van 171 km/u is laag, wat aangeeft dat deze auto niet is gemaakt voor hoge snelheden, maar voor het leveren van trekkracht.

De Ranger is verkrijgbaar met vier motoren: twee diesel en twee benzine. De 2.0 EcoBlue-diesel is de populairste keuze en levert 213 pk en 500 Nm, wat goed is voor 78% van de concurrentie op het gebied van koppel. De 3.2 TDCi levert 200 pk en is een oude bekende, maar heeft een hoger verbruik en is minder soepel. De 2.3 EcoBoost-benzinemotor is een interessante keuze voor wie niet veel kilometers maakt, maar met 10,7 l/100 km is het een dorstige krachtbron.

De 2.0 EcoBlue is een moderne dieselmotor met een dubbele turbotechniek, wat zorgt voor een vlakke koppelcurve. Met 500 Nm kun je zware aanhangers trekken, maar het officiële verbruik van 8,9 l/100 km is hoog in vergelijking met andere auto's uit deze periode – slechts 14% van de concurrentie doet het slechter. De CO2-uitstoot van 233 g/km is ronduit slecht, wat betekent dat je als particulier fors in de portemonnee wordt geraakt. Vooral de benzineversies zijn een nichemarkt, want met een verbruik van meer dan 10 l/100 km is dat een dure hobby.

De stoelen voorin zijn stevig en bieden goede ondersteuning, maar de achterbank is minder comfortabel door de bijna verticale rugleuning. De vering is afgestemd op het dragen van lasten, dus met een lege laadbak kan de achterkant onrustig aanvoelen op oneffen wegen. Dat is typisch voor pick-ups, maar het betekent dat je op lange ritten niet altijd in een zalige rust zit.

De geluidsisolatie is redelijk, maar de dieselmotor is hoorbaar bij acceleratie, vooral bij koude start. Op de snelweg zorgt de hoge carrosserie voor wat windgeruis, maar het valt binnen de perken voor dit segment. De airconditioning en verwarming zijn krachtig, en de stoelverwarming (indien aanwezig) is welkom op koude ochtenden. Het is geen auto voor wie pure luxe zoekt, maar voor dagelijks gebruik is het comfort acceptabel.

Het interieur van de Ranger is functioneel en overzichtelijk, met een mix van harde kunststoffen en wat zachtere materialen op de deurpanelen. Het infotainmentsysteem met een touchscreen van 8 inch (optioneel) is een grote stap vooruit, maar de grafische kwaliteit is niet de nieuwste. Fysieke knoppen voor de klimaatregeling zijn aanwezig, wat fijn is tijdens het rijden.

Ergonomisch zit het goed in elkaar, met een verstelbaar stuur en voldoende ruimte. De knoppen op het stuur zijn logisch gerangschikt, maar sommige materialen voelen goedkoop aan voor een auto die in deze prijsklasse zit. De stoelen zijn bekleed met stof of leder, afhankelijk van de uitvoering, en de afwerking is degelijk maar niet bijzonder. Het interieur is vooral gemaakt om tegen een stootje te kunnen, niet om indruk te maken.

De dubbele cabine biedt plaats aan vijf personen, maar de middelste zitplaats achter is smal en de rugleuning is steil. De laadbak is 1.5 meter lang en 1.5 meter breed (tussen de wielkasten), wat genoeg is voor de meeste taken. Het laadvermogen ligt rond de 1.000 kg, afhankelijk van de uitvoering, en dat is belangrijk voor de fiscale aftrek in sommige landen.

De achterklep is zwaar en opent omlaag, wat het laden vergemakkelijkt, maar je moet oppassen voor je hoofd. De hoge laadrand maakt het tillen van zware spullen niet ideaal. Parkeren is een uitdaging door de afmetingen, maar de optionele parkeersensoren en camera helpen. Het zicht naar achteren is beperkt, vooral met een gesloten laadkap, dus een achteruitrijcamera is bijna een must.

Ford's Sync 3-systeem is aanwezig in de meeste uitvoeringen en werkt soepel met een helder touchscreen. Het systeem is compatibel met Apple CarPlay en Android Auto, wat de functionaliteit vergroot. De navigatie is optioneel en werkt goed, maar de kaartupdates zijn niet altijd even actueel.

De rijassistentiesystemen omvatten adaptieve cruisecontrol, rijbaanassistent en noodremassistent, maar ze zijn niet altijd even subtiel. De rijbaanassistent kan soms te actief ingrijpen op smalle wegen. De dodehoekmonitor is handig, maar je moet nog steeds je hoofd draaien vanwege de dikke C-stijlen. Over het algemeen is de technologie aanwezig, maar niet baanbrekend.

Het officiële verbruik van de 2.0 EcoBlue is 8,9 l/100 km, wat resulteert in een CO2-uitstoot van 233 g/km. Dat is hoog in vergelijking met de concurrentie – slechts 7% van de auto's uit dezelfde periode heeft meer CO2-uitstoot. Voor een particulier betekent dit een hoge BPM en wegenbelasting, en voor zakelijke rijders een flinke bijtelling.

De onderhoudskosten zijn redelijk voor dit segment, maar de dieselmotor met dubbele turbo kan op termijn duur uitvallen als hij niet goed wordt onderhouden. De banden zijn groot en duur, en het verbruik zal in de praktijk hoger liggen, vooral met belading. De benzineversies zijn nog duurder in gebruik, dus de diesel is de enige logische keuze voor wie veel rijdt.