Ford Ranger Double Cab (2011-2015): werkpaard met een flinke dorst

De Ford Ranger Double Cab uit deze periode ziet er precies zo uit als een pick-up hoort te zijn: hoog, hoekig en met een flinke neus. De dubbele cabine zorgt voor een evenwichtige proportie, al is het geheel met 5,36 meter behoorlijk aanwezig. Dit is geen auto die je onopvallend parkeert, en dat hoeft ook niet.

Bij het instappen valt de hoge zithouding op, typisch voor dit segment. Het interieur oogt robuust en functioneel, met harde kunststoffen die tegen een stootje kunnen. Het is duidelijk dat Ford hier geen luxe SUV wilde bouwen, maar een gereedschap. Daar is op zich niets mis mee, als je het maar weet.

Op basis van de specificaties is de besturing vermoedelijk vrij licht en niet erg communicatief, zoals je van een pick-up mag verwachten. Het lege gewicht van 2.083 kilo zorgt voor een stevige basis, maar de lege achteras zal bij oneffenheden onrustig kunnen zijn. Dat is inherent aan deze bouw.

Het hoge zwaartepunt en de stugge achtervering maken dat je niet te enthousiast de bocht in moet gaan. De remmen moeten met 2 ton aan gewicht aan de slag, dus verwacht geen korte stops. In de stad is de Ranger groot en log, maar op de snelweg is hij stabiel en voorspelbaar. Het is een werktuig, geen sportauto.

De 3.2-liter Duratorq met 200 pk en 470 Nm koppel is de topmotor in dit model. Met een 0-100 tijd van 10,4 seconden is hij niet snel, maar het gaat om het koppel dat al laag in de toeren beschikbaar is. Dat maakt hem geschikt voor zware aanhangers en beladen laadbak.

De 6-traps automaat schakelt vermoedelijk soepel, maar zal bij stevig accelereren misschien wat traag reageren. De 2.2-liter met 150 pk is een stuk zuiniger (7,6-7,9 l/100 km) en voor lichtere taken prima. De 125 pk-versie is aan de magere kant voor dit gewicht. De topsnelheid van 175 km/u is voor een pick-up niet eens slecht, maar je wilt hier niet te lang mee op de Duitse Autobahn rijden.

De stoelen voorin zijn vermoedelijk vrij vlak en stevig, zoals in een pick-up gebruikelijk is. Op lange ritten kan dat tegenvallen, maar het is geen ramp. De achterbank is rechtop en biedt weinig dijbeenondersteuning, maar voor volwassenen is het prima voor kortere stukken.

Geluidsisolatie is niet het sterkste punt: de dieselmotor is hoorbaar en windgeruis neemt toe bij hogere snelheden. De vering is afgestemd op het dragen van lasten, dus onbeladen zal de achterkant onrustig aanvoelen op slechte wegen. Het is geen auto die je voor het comfort koopt, maar voor het werk.

Het interieur is functioneel en overzichtelijk, met grote knoppen en duidelijke instrumenten. De materialen zijn hard en sober, maar dat past bij het karakter. Er is voldoende opbergruimte, al is het dashboard niet bijzonder mooi vormgegeven.

De afwerking is degelijk, maar niet premium. De middenconsole is simpel, met een klein infotainmentscherm dat in deze periode al gedateerd was. Fysieke knoppen voor klimaatregeling zijn aanwezig, wat goed is. Het is geen plek waar je van gaat houden, maar het is ook niet erg.

Het laadbakvolume is uiteraard het grote voordeel van deze pick-up. Met een lengte van 5,36 meter is hij groot, maar de laadbak is niet bijzonder ruim vergeleken met concurrenten. De dubbele cabine biedt plaats aan vijf personen, maar de achterbank is niet ideaal voor lange reizen.

Parkeren is een uitdaging door de afmetingen en het beperkte zicht naar achteren. De hoge zitpositie geeft wel een goed overzicht vooruit. Instappen vereist een stevige stap, en de achterklep is zwaar. Het is een auto die je moet willen, niet iets waar je even in stapt voor een boodschap.

Het infotainmentsysteem in deze generatie Ranger is gebaseerd op oudere Ford-technologie en is traag en beperkt. Bluetooth en eenvoudige navigatie zijn aanwezig, maar de interface is niet intuïtief. Er is geen smartphone-integratie zoals Apple CarPlay of Android Auto, wat in deze periode nog niet standaard was.

Rijassistentie is minimaal: geen adaptieve cruisecontrol of rijstrookassistent. Je krijgt wel stabiliteitscontrole en bergafwaartse controle, wat handig is voor terrein. Het is duidelijk dat Ford zich hier richtte op functionaliteit, niet op technologische hoogstandjes.

De 3.2-liter verbruikt volgens de specificaties 10,0 l/100 km, maar in de praktijk zal dat al snel hoger liggen, zeker met belading of aanhanger. De CO2-uitstoot van 265 g/km maakt hem duur in wegenbelasting en voor zakelijke rijders onaantrekkelijk. De 2.2-liter is een stuk zuiniger met 7,6-7,9 l/100 km.

De aanschafprijs van een gebruikte Ranger is relatief laag, maar de onderhoudskosten kunnen oplopen. Dieselmotoren van Ford staan bekend om hun robuustheid, maar de 3.2-liter is gevoelig voor roetfilterproblemen als je veel korte stukken rijdt. Banden zijn groot en duur, en het gewicht zorgt voor snellere slijtage. Het is geen goedkope auto om te bezitten.