Gordon Murray T.33: de ultieme analoge supercar, maar niet voor iedereen

De Gordon Murray T.33 is geen auto die je over het hoofd ziet. Met een lengte van 4.397 mm en een hoogte van slechts 1.135 mm ligt hij plat op de weg, als een straaljager die toevallig wielen heeft gekregen. De proporties zijn klassiek, met een lange neus en een cabine die ver naar voren is geplaatst, een knipoog naar de legendarische racewagens van weleer. Het design is niet schreeuwerig; het is functioneel, maar heeft een elegantie die je bij moderne hypercars vaak mist.

Bij het openen van de deur valt op hoe minimalistisch het interieur is. Geen groot touchscreen, geen digitale instrumentenpaneel dat alle kanten op kan, maar een analoge klokkenpartij die rechtstreeks uit een Zwitsers uurwerk lijkt te komen. De materialen zijn top, met veel carbon en leer, maar het geheel ademt een sfeer van 'less is more'. Het is een verademing in een tijd waarin elke auto zich probeert te onderscheiden met steeds grotere schermen.

Op basis van de cijfers belooft de T.33 een van de meest directe en communicatieve rijervaringen van zijn tijd te worden. Met een gewicht van slechts 1.090 kg, beter dan 96% van de concurrentie, en een achterwielaandrijving, zal hij vermoedelijk als een kart aanvoelen. De besturing is waarschijnlijk hydraulisch en zonder filter, zoals Gordon Murray dat graag doet, waardoor je elk oneffenheidje in het asfalt door je vingertoppen voelt.

De vering is ontworpen voor maximale grip en stabiliteit, maar dat betekent waarschijnlijk wel dat je elk bobbeltje in de weg voelt. Op een perfect glad circuit zal hij ongetwijfeld subliem aanvoelen, maar op Nederlandse wegen met klinkers en drempels wordt het misschien een tandje te oncomfortabel. De remmen zijn koolstof-keramisch en zullen vermoedelijk enorm krachtig zijn, maar ook wat lastig te doseren in het dagelijks verkeer.

In de stad is de T.33 een visvrouw op een vlot: je zit laag, hebt beperkt zicht en de koppeling is waarschijnlijk zwaar. Maar op de snelweg, waar je de zesde versnelling kunt pakken en de V12 rustig laat brommen, komt hij vermoedelijk tot rust. Het is een auto die je niet dagelijks wilt gebruiken, maar waar je elke kilometer van zou koesteren als je hem wel rijdt.

De 3.9-liter V12 is het kloppende hart van de T.33. Met 600 pk bij een waarschijnlijk zeer hoog toerental en een koppel van 451 Nm, is hij niet de meest torquerijke motor in zijn klasse — hij scoort slechts beter dan 68% van de concurrentie — maar dat is niet waar het om draait. Het gaat om de manier waarop hij zijn vermogen levert: lineair, gretig en met een geluid dat je rillingen bezorgt. Het is een motor die je wilt laten uitschreeuwen, niet een die je met een druk op de knop een elektrische boost geeft.

De handgeschakelde zesversnellingsbak is een zeldzaamheid in dit segment. In een tijd waarin alles dubbelkoppeling of automatisch is, is het verfrissend om een echte pook te hebben. De koppeling is waarschijnlijk licht en de schakelwegen kort en precies, zoals Gordon Murray dat graag ziet. De acceleratie zal indrukwekkend zijn, maar niet duizelingwekkend zoals bij een elektrische hypercar; het is meer de beleving die telt.

Met een gewicht van 1.090 kg is de T.33 een van de lichtste auto's in zijn klasse. Dat betekent dat hij niet alleen snel is in een rechte lijn, maar ook in bochten. De specificaties suggereren een auto die je kunt gooien en sturen met je rechtervoet, waarbij de achterkant op elk moment kan uitbreken maar altijd controleerbaar blijft. Het is een auto voor puristen die de kunst van het rijden willen beheersen.

Comfort is niet het eerste waar je aan denkt bij een auto die 1.135 mm hoog is en 1.090 kg weegt. De stoelen zijn waarschijnlijk dun maar goed gevormd, met weinig vulling om gewicht te besparen. Ze bieden veel steun in bochten, maar na een lange rit zul je ongetwijfeld wat stijfheid voelen. De geluidsisolatie is minimaal; je hoort de V12 brullen, de banden zingen en de wind ruisen. Dat is voor liefhebbers een pluspunt, maar voor wie rust zoekt een minpunt.

De vering is afgestemd op prestaties, niet op comfort. Op een glad wegdek zal de auto vlak en stabiel liggen, maar op slecht onderhouden wegen zul je elk scheurtje voelen. De T.33 is dan ook geen auto voor een lange roadtrip door Europa, tenzij je van plan bent om elke kilometer met een grijns op je gezicht te rijden. In de stad is hij onpraktisch, maar dat weet je van tevoren.

Het interieur van de T.33 is een les in minimalisme. Geen groot touchscreen, maar een rij analoge wijzerplaten die perfect afleesbaar zijn. De materialen zijn van topkwaliteit: carbon, leer en aluminium, allemaal met de hand afgewerkt. Het is een interieur dat je niet snel in een andere auto zult vinden, omdat het zo specifiek is ontworpen voor de T.33.

De ergonomie is gericht op de bestuurder. Alles is binnen handbereik en de stoel is laag, met je benen gestrekt voor je uit, zoals in een echte raceauto. Er zijn geen fysieke knoppen voor de airco, die is er waarschijnlijk niet eens, of het moet een simpele ventilator zijn. Het is een interieur dat je niet associeert met moderne luxe, maar met pure functionaliteit. En dat heeft zijn charme.

Een opvallend detail is de handgeschakelde versnellingspook die rechtstreeks in de kabelboom lijkt te zitten, zonder elektronische hulpmiddelen. Het is een bewuste keuze die bijdraagt aan het gevoel van verbondenheid met de machine. Maar misversta me niet: dit is geen ruwe raceauto. De afwerking is verfijnd en de materialen zijn kostbaar, maar het is duidelijk dat comfort ondergeschikt is aan rijplezier.

De T.33 is niet praktisch, en dat is een understatement. Met een kofferruimte van 280 liter, beter dan slechts 8% van de concurrentie, kun je er een weekendtas in kwijt en dan houdt het op. De achterbank is niet eens een optie, en de instap is laag en vereist enige lenigheid. Het zicht naar achteren is beperkt, maar dat is normaal in dit segment.

Parkeren is een uitdaging: je zit laag, de neus is lang en je hebt geen parkeersensoren. Gelukkig is de auto compact met een lengte van 4.397 mm, maar de breedte van 1.849 mm en de lage hoogte maken het lastig om je positie op de weg in te schatten. Het is een auto die je alleen koopt als je een ruime oprit en een tweede auto voor het dagelijkse leven hebt.

Aan de andere kant: die 280 liter kofferruimte is verdeeld over twee bagageruimtes, eentje voorin en eentje achter de motor. Dat is slim, want het helpt bij de gewichtsverdeling. Maar het blijft krap. Voor een weekendje weg met z'n tweeën kun je de tassen slim inpakken, maar verwacht geen golfclubs of boodschappen voor een week.

Qua technologie is de T.33 bewust ouderwets. Er is geen groot infotainmentscherm, geen draadloze Apple CarPlay of Android Auto, geen adaptive cruise control. Gordon Murray heeft zich gericht op het rijden zelf, en dat betekent dat je geen afleiding hebt. Er is wel een eenvoudig audiosysteem, maar dat zal waarschijnlijk niet indrukwekkend zijn.

De rijhulpsystemen zijn beperkt tot het absolute minimum: ABS en tractiecontrole zijn er, maar die kun je waarschijnlijk uitschakelen voor de pure rijervaring. Er is geen lane assist of dodehoekwaarschuwing, en dat is misschien maar goed ook. Deze auto is bedoeld voor de bestuurder die zelf wil nadenken en geen computer die over zijn schouder meekijkt.

Wat betreft connected functies: verwacht niets. Geen app om je auto op afstand te starten of de status te checken. De T.33 is een auto die je koopt voor de verbinding met de weg, niet met de cloud. Dat is een bewuste keuze die past bij het merk, maar het betekent wel dat je in 2024 een auto koopt die technologisch gezien uit 2005 lijkt te komen.

Het verbruik is niet opgegeven, maar met een 3.9-liter V12 die 600 pk levert, kun je raden dat het niet zuinig is. Verwacht een dorstige auto die in de praktijk waarschijnlijk 1 op 5 of minder haalt. De CO2-uitstoot is dan ook hoog, wat betekent dat je in veel landen veel belasting betaalt. Maar wie koopt er nu een T.33 voor het verbruik?

De prijs is niet bekendgemaakt, maar gezien de exclusiviteit en de gebruikte materialen zal die astronomisch zijn. De onderhoudskosten zijn ook niet mals: een V12 die regelmatig een grote beurt nodig heeft, met dure onderdelen en specialistisch personeel. Banden zijn ook een kostenpost, want met 600 pk en 1.090 kg zul je ze snel verslijten.

Maar zoals bij alle hypercars gaat het niet om de kosten, maar om de waarde. De T.33 is een limited edition, dus de kans is groot dat hij zijn waarde goed behoudt of zelfs stijgt. Voor de eigenaar is dat een geruststellende gedachte, maar het maakt de auto niet betaalbaarder voor de gewone sterveling.