Holden Commodore V8: Australische spierkracht met een eigenwijs karakter

De Holden Commodore Sedan is een auto die je niet snel over het hoofd ziet, al is het vooral door zijn afmetingen. Met een lengte van bijna 5 meter en een breedte van 1,90 meter staat hij als een kolos op de weg. De proporties zijn klassiek: een lange motorkap, een korte achterkant en een strakke, ietwat generieke sedanvorm. Het is geen designicoon, maar het heeft wel een zekere zelfverzekerdheid die bij het V8-gemoed past.

Voor wie de badge niet kent: dit is een Australische auto met een Amerikaans hart. De styling is functioneel, met weinig opsmuk. De 18- of 19-inch wielen vullen de wielkasten aardig, maar de carrosserie oogt wat hoog en hoekig. Het is geen auto die je koopt om de looks, maar om wat eronder zit. Toch heeft hij een zekere ruwe charme die je bij de Duitse concurrentie niet vindt.

Op basis van de specificaties is dit een auto die gemaakt is voor lange rechte wegen. De achterwielaandrijving en het lage zwaartepunt suggereren een neutraal weggedrag, maar met een leeggewicht van 1.813 kg is hij geen lichtgewicht. De vering is waarschijnlijk aan de comfortabele kant, wat ten koste gaat van de precisie in snelle bochten. Verwacht geen scalpel, maar een knots.

Het stuur heeft vermoedelijk een vage middenpositie, typisch voor dit soort grote sedans. De remmen zijn waarschijnlijk krachtig genoeg, maar moeten hard werken bij dit gewicht. In de stad voelt hij log en groot, met een draaicirkel die niet uitnodigt tot parkeermanoeuvres. Op de snelweg is hij echter in zijn element: stabiel, rechtuit en met een motor die moeiteloos inhaalt.

De 6.2-liter V8 is het visitekaartje van deze Commodore. Met 413 pk en 570 Nm koppel is hij goed voor een 0-100-tijd van 4,9 seconden en een topsnelheid van 249 km/u. Dat zijn cijfers die indruk maken, ook vandaag nog. De krachtbron is een Amerikaanse LS-serie, bekend om zijn robuustheid en een heerlijk rauw geluid. Het is geen hoogtoerige Duitse achtcilinder, maar een krachtige, lompe sleepboot.

De zesversnellingsautomaat schakelt vermoedelijk vloeiend, maar niet bliksemsnel. De handgeschakelde versie is voor de purist, maar met 570 Nm moet je je linkervoet goed bij de les houden. De kleinere V6-motoren zijn zuiniger, maar missen het karakter. De CNG-versie is een curiosum, maar met 16,0 l/100 km equivalent verbruik schiet je daar weinig mee op. De V8 is de enige logische keuze, ondanks zijn dorst.

De stoelen zijn groot en zacht, wat typisch Australisch is. Ze bieden voldoende steun voor lange ritten, maar in snelle bochten word je minder goed vastgehouden. De vering is waarschijnlijk afgestemd op comfort, met veel veerweg om hobbels weg te filteren. Dat maakt hem een uitstekende cruiser, maar minder geschikt voor sportief rijgedrag.

Geluidsisolatie is vermoedelijk redelijk, maar de V8 laat zich wel horen bij acceleratie. Dat is geen straf, maar op de snelweg kan het vermoeiend worden. De achterbank biedt veel beenruimte, maar de hoge middentunnel maakt een derde passagier tot een straf. Voor vier volwassenen is het echter prima. De stoelverwarming en -ventilatie (indien aanwezig) werken waarschijnlijk naar behoren, maar het interieur voelt niet luxueus aan.

Het interieur van de Commodore is functioneel, maar niet bijzonder. Er is veel hard plastic, en de knoppen zijn rechttoe rechtaan. Het is niet lelijk, maar het mist de verfijning van een Audi of BMW. Het dashboard is overzichtelijk, met een groot touchscreen dat in 2015 al niet meer state-of-the-art was. De analoge tellers zijn duidelijk afleesbaar, maar de vormgeving is saai.

Een opvallend detail is de grote versnellingspook, die meer wegheeft van een vrachtwagenhendel. De middenconsole biedt veel opbergruimte, maar de afwerking is wisselend. De stoelen zijn bekleed met leer of een kwalitatief goed textiel, maar de naden zijn niet altijd recht. Het is een werkpaard, geen showpony.

Met een kofferbak van 496 liter is de Commodore praktisch genoeg voor een groot gezin. De opening is breed, maar de laaddrempel ligt hoog. De achterbank kan neergeklapt worden, al is de opening daarvoor niet enorm. Het is geen auto voor kleine parkeerplaatsen, maar dat mag duidelijk zijn.

Het zicht rondom is redelijk, met een hoge zitpositie die doet denken aan een SUV. De spiegels zijn groot, maar de dikke C-stijlen beperken het zicht bij het invoegen. Parkeersensoren zijn waarschijnlijk aanwezig, maar een camera was in deze periode nog een optie. Het instappen is makkelijk, dankzij de grote portieren. Het is een auto die gemaakt is voor de lange afstand, niet voor de stad.

De infotainment is een van de zwakke punten. Het systeem reageert traag en de grafische interface is gedateerd. Apple CarPlay en Android Auto werden pas later beschikbaar, dus in dit model moet je het doen met een eigen navigatie die niet altijd logisch werkt. De audio is redelijk, maar niet indrukwekkend.

Rijassistentiesystemen zoals adaptieve cruisecontrol en lane assist waren optioneel en werken vermoedelijk niet zo verfijnd als bij de Duitse concurrentie. De Commodore heeft wel een head-up display (optioneel), maar dat is een zeldzaamheid. Al met al is dit geen auto die je koopt om de technologie, maar om de rijervaring.

Het officiële verbruik van 14,7 l/100 km is een natte droom voor de oliemaatschappijen. In de praktijk zul je met de V8 al snel boven de 15 liter zitten, zeker als je het gaspedaal vaker indrukt. De CO2-uitstoot is navenant hoog, wat in Nederland en Vlaanderen leidt tot forse bijtelling of BPM. Dit is geen auto voor de zuinige rijder.

De prijs van een gebruikte Commodore is relatief laag, wat hem aantrekkelijk maakt voor liefhebbers. Maar de onderhoudskosten kunnen oplopen: de V8 is robuust, maar slijtage aan remmen en banden is hoger door het gewicht en vermogen. Verzekering is duur, en de wegenbelasting is fors vanwege het gewicht. Het is een goedkope auto om te kopen, maar duur in het gebruik.