Holden Commodore V8: Australische spierkracht met een dorst die je niet snel vergeet

De Holden Commodore Sedan uit 2013-2015 is een auto die je niet snel over het hoofd ziet, al is dat meer door zijn formaat dan door zijn design. Met 4,95 meter lengte en 1,90 meter breedte is hij flink uit de kluiten gewassen, maar de lijnen zijn vrij braaf. Het is geen auto die je 'mooi' noemt, maar eerder 'fors' en 'aanwezig'. Vooral de V8-versies hebben een subtiele grille en een sportieve voorbumper, maar het geheel oogt toch wat anoniem voor zo'n dikke motor.

Toch heeft de Commodore een zekere charme, juist omdat hij zo anders is dan de Europese en Japanse concurrentie. Het is een echte Australische spierbak, met een lange motorkap en een korte kofferbak. De zesde generatie (VF) is wat strakker vormgegeven dan zijn voorganger, maar het blijft een ontwerp dat vooral functioneel is. Binnenin zie je in de basis wel aardige materialen, maar het geheel voelt niet bijzonder premium aan. Het is meer 'stoere werkkleding' dan 'maatpak'.

Op basis van de specificaties belooft de Commodore met de 6.0 V8 en handgeschakelde zesbak een heerlijke rijdersauto te zijn. Met 530 Nm koppel en achterwielaandrijving moet het koppeloverschot goed te doseren zijn, maar het gewicht van 1.715 kg is wel een dingetje. In de bochten voelt zo'n zware sedan waarschijnlijk log aan, zeker vergeleken met een BMW 5-serie uit die periode. De vering is waarschijnlijk aan de stevige kant, maar dat hoort bij een auto met dit vermogen.

De besturing is vermoedelijk vrij direct, maar niet zo communicatief als die van de beste Duitsers. Het onderstel is afkomstig van een platform dat ook in de VF Commodore werd gebruikt, en dat stond bekend om zijn stabiliteit op hoge snelheid. Op de Duitse Autobahn zou de Commodore zich thuis voelen, maar op een bochtig B-weggetje moet je waarschijnlijk hard werken om het gewicht in toom te houden. De remmen zijn waarschijnlijk krachtig genoeg, maar kunnen bij langdurig hard rijden vermoeid raken, gezien het gewicht.

De 6.0-liter V8 in de geteste uitvoering is een 364 pk sterke krachtpatser die zijn oorsprong vindt in de General Motors-schuif. Met 530 Nm koppel en een sprint naar 100 km/u in 5,0 seconden is hij snel, maar niet extreem. De topsnelheid van 285 km/u is indrukwekkend voor een sedan van dit formaat, maar het is vooral het geluid en de manier waarop de V8 zijn kracht afgeeft die het verschil maken. Het is een ouderwets Amerikaans blok met een ruige klank en een flinke dorst.

Naast de V8 zijn er zes motorversies, waaronder een 3.0 V6 met 252 pk en een 3.6 V6 met 286 pk. Die zijn zuiniger, maar missen het karakter van de V8. Opvallend is de CNG-versie (aardgas) met 245 pk, die in sommige markten populair was vanwege de lage brandstofkosten, maar die hier vooral een niche is. De handgeschakelde zesbak is een fijne keuze voor de liefhebber, maar de 6AT-automaat is waarschijnlijk soepeler in het dagelijks verkeer. Het verbruik van 18,5 l/100 km voor de V8 is echter een serieus minpunt, zeker in een tijd waarin downsizing de norm is.

De Commodore is een grote auto, en dat merk je aan de binnenruimte. De stoelen zijn breed en stevig, maar bieden vooral voor lange mannen voldoende steun. De vering is waarschijnlijk afgestemd op comfort, maar met een V8 voorin en een gewicht van 1.715 kg voelt de auto misschien wat stug aan over hobbels. Op de snelweg is hij vermoedelijk een rustige reisgenoot, met een stabiel rechtuitloop en weinig windgeruis.

In de stad is de Commodore minder op zijn gemak. Het grote formaat en de matige draaicirkel maken parkeren een uitdaging, en het verbruik in het stadsverkeer zal al snel richting de 20 l/100 km gaan. De geluidsisolatie is redelijk, maar het V8-geluid dringt wel door in het interieur, wat sommigen als sportief zullen ervaren en anderen als vermoeiend. Voor lange ritten is de Commodore echter prima, zolang je maar niet te vaak hoeft te tanken.

Het interieur van de Commodore is functioneel maar niet bijzonder. De materialen zijn van redelijke kwaliteit, met zachte kunststoffen op het dashboard en een strakke indeling. Het infotainmentsysteem is eenvoudig en reageert traag, maar alle knoppen zijn logisch geplaatst. De analoge tellers zijn duidelijk afleesbaar, en de middenconsole heeft een groot kleurenscherm dat wat gedateerd oogt.

Opvallend is de ruimte: zowel voor- als achterpassagiers hebben voldoende been- en hoofdruimte. De stoelen zijn comfortabel, maar bieden weinig zijdelingse steun in snelle bochten. De afwerking is degelijk, maar er zijn goedkopere harde plastics op plekken die je niet vaak aanraakt. Het is geen interieur dat je 'premium' zou noemen, maar het is wel praktisch en overzichtelijk. Voor een auto uit 2013-2015 is het niveau acceptabel, maar het blijft achter bij de Duitse concurrentie.

De kofferbak van 496 liter is ruim genoeg voor een groot gezin of een lange vakantie. De achterbank is ruim, maar de transmissietunnel is hoog, waardoor de middelste zitplaats minder geschikt is voor een volwassene. Het instappen is gemakkelijk dankzij de grote portieren, en de zitpositie is hoog genoeg voor een goed overzicht. De achteruitrijcamera is standaard op de meeste uitvoeringen, wat handig is gezien de beperkte zichtbaarheid naar achteren.

Parkeren in de stad is een uitdaging vanwege de afmetingen, maar met parkeersensoren en een camera is het te doen. De Commodore is geen auto voor krappe parkeergarages, maar op de open weg is hij juist prettig. De grote buitenspiegels geven een goed beeld, en de dodehoekwaarschuwing is een fijne optie. Het laadvermogen is met 1.715 kg leeggewicht niet bijzonder, maar voor dagelijks gebruik is de ruimte meer dan voldoende.

De Commodore is uitgerust met een infotainmentsysteem dat in 2013 redelijk was, maar nu gedateerd aanvoelt. Het 8-inch touchscreen reageert traag en de navigatie is omslachtig. Smartphone-integratie ontbreekt, wat tegenwoordig een groot gemis is. Gelukkig zijn er nog fysieke knoppen voor de belangrijkste functies, zoals klimaatregeling en audio, wat de bediening overzichtelijk houdt.

Op het gebied van rijassistentie is de Commodore voorzien van adaptieve cruisecontrol, lane departure warning en een blind spot monitor, maar die werken niet zo verfijnd als bij de Duitse merken. De systemen zijn soms te gevoelig of juist te passief. Het is geen technologie die je 'state-of-the-art' zou noemen, maar het is wel functioneel. Voor een auto uit deze periode is het acceptabel, maar wie moderne features verwacht, moet ergens anders kijken.

Het officiële verbruik van de 6.0 V8 is 18,5 l/100 km, wat een van de hoogste waarden is in deze klasse. In de praktijk zul je met een sportieve rijstijl al snel richting de 20 liter gaan. De CO2-uitstoot is navenant hoog, wat in veel landen leidt tot hoge belastingen. De V6-versies zijn zuiniger, maar nog steeds dorstig vergeleken met moderne turbo's. De CNG-versie is een interessante optie voor wie veel kilometers maakt, maar de infrastructuur voor aardgas is beperkt.

De prijs van een gebruikte Commodore is relatief laag, maar de onderhoudskosten kunnen hoog zijn. Onderdelen zijn buiten Australië moeilijk verkrijgbaar, en dat drijft de prijzen op. De V8 heeft ook een hogere wegenbelasting en verzekering. Wie een Commodore koopt, moet dus rekening houden met hoge maandelijkse kosten. Het is geen auto voor de zuinige rijder, maar voor de liefhebber die het er graag voor over heeft.