Honda Civic 1.5 VTEC Turbo: de laatste echte eigenwijze

De Civic 5 Doors is een auto die je niet over het hoofd ziet. Die scherpe, hoekige lijnen en de hoge neus zijn een statement in een segment dat zich steeds meer richt op saaie, ronde vormen. De achterkant met die opvallende C-vormige lichtunits en de dubbele spoiler is misschien niet voor iedereen, maar het geeft de auto wel een eigen karakter dat je bij geen enkele concurrent ziet.

Het is een auto die laag en breed oogt, ook al zijn de cijfers redelijk normaal voor de klasse. De proporties kloppen gewoon goed. Het is geen verlegen ontwerp, maar het heeft iets doelgerichts. Je ziet dat Honda hier geen risico heeft genomen om een brave middenmoter te bouwen, maar een auto die eruitziet alsof hij snel wil rijden, nog voordat je de motor start.

Op basis van de cijfers — een leeggewicht van 1.259 kilo en een relatief korte wielbasis — verwacht je een auto die lichtvoetig aanvoelt. De specificaties suggereren dat de Civic zich makkelijk laat sturen. Het onderstel is aan de stevige kant afgesteld, wat je in bochten merkt: de carrosserie blijft vlak en de voorwielen volgen de ingestuurde lijn met opvallend veel precisie.

De besturing is direct en geeft redelijk wat feedback, iets wat in deze klasse steeds zeldzamer wordt. Het is geen auto die je lekker lui laat uitrollen over hobbels; je voelt de weg, en dat is voor de een een compliment en voor de ander een waarschuwing. De 240 Nm aan koppel is niet overdreven veel, maar het is genoeg om de auto vlot mee te laten trekken uit bochten, zeker met de handgeschakelde versnellingsbak.

Op de snelweg is de auto stabiel, maar het hoge toerental bij hoge snelheden is een aandachtspunt. De Civic is duidelijk meer in zijn element op bochtige wegen dan op lange rechte stukken. Remmen doen ze overigens prima; de remmen voelen progressief aan en zijn goed te doseren, al moet je niet verwachten dat je op een circuit de held uithangt.

De 1.5 VTEC Turbo is het topblok in het gamma, met 182 pk en 240 Nm. Die cijfers liggen in lijn met wat de concurrentie biedt, maar het gaat hier meer om hoe de motor zijn werk doet. De turbo komt vroeg op gang en het blok trekt van laag in de toeren gelijkmatig door. Het is geen explosieve motor, maar een die je overtuigt met zijn souplesse.

De acceleratie naar 100 km/u duurt 8,4 seconden, wat niet spectaculair is, maar de auto voelt sneller aan dan dat cijfer suggereert. De handgeschakelde zesbak is een lust om te bedienen: kort, precies en met een fijne weerstand. De 1.0 driecilinder is een prima keuze voor wie vooral zuinig wil rijden, maar de 1.5 is de motor die deze auto verdient. De CVT-automaat is een goede keuze voor wie geen zin heeft in schakelen, maar het slurpt een beetje uit de ziel van de auto.

Met een topsnelheid van 220 km/u zit je ruim boven de limiet, maar dat is niet waar deze auto over gaat. Het gaat om het wegsprinten uit een bocht en het soepel optrekken bij een invoegstrook. De motor is daarin een sterke partner, al is het verbruik van 5,8 l/100 km in de praktijk lastiger te halen. Reken op een 6,5 tot 7 liter als je er echt gebruik van maakt.

Het onderstel is stug. Dat is de korte samenvatting. In de stad voel je elke putdeksel en elke oneffenheid in het asfalt. Het is niet oncomfortabel, maar het is wel een auto die je constant vertelt hoe de weg erbij ligt. Op lange snelwegritten kan dat vermoeiend worden, vooral omdat de stoelen aan de stevige kant zijn.

De stoelen zelf bieden goede steun en zitten voor een sportieve auto prima, maar ze zijn niet gemaakt voor urenlang achter elkaar zitten. De geluidsisolatie is redelijk, maar windgeruis is bij hogere snelheden duidelijk aanwezig. Het is geen auto voor wie op zoek is naar een rijdende sofa; het is een auto voor wie de weg wil voelen en daar geen probleem mee heeft.

In de stad is de Civic dankzij zijn formaat en het lichte stuur prima te manoeuvreren. De vering is daar wel een nadeel: het is een auto die je continu voelt, wat bij lage snelheden over klinkerwegen niet prettig is. Maar zodra je snelheid maakt, wordt het geheel beter en komt het onderstel tot zijn recht.

Stap in en je wordt begroet door een interieur dat niet op safe speelt. Het dashboard is een gelaagd geheel met scherpe lijnen en een opvallend geplaatst infotainmentscherm. De materialen zijn wisselend: de bovenkant van het dashboard is zacht, maar lager in het interieur vind je harde plastics die niet overal even fraai zijn. Het is geen premium interieur, maar het voelt wel degelijk en stevig aan.

De ergonomie is een mengelmoes van slim en eigenwijs. De knoppen op het stuur zijn logisch, maar het infotainmentsysteem is niet het meest intuïtieve. Het volume wordt bediend met een schuifregelaar, wat in de praktijk lastig is tijdens het rijden. Toch zijn er ook slimme details, zoals de opbergvakken die goed zijn doordacht.

De zitpositie is laag en sportief, wat bij het karakter van de auto past. Het zicht naar voren is goed, maar de dikke C-stijlen en de hoge achterkant belemmeren het zicht naar achteren. De achterbank is verrassend ruim voor een auto die er zo sportief uitziet, met voldoende beenruimte voor twee volwassenen.

Met een kofferbak van 479 liter is de Civic een van de ruimere auto's in zijn klasse. De achterbank kan in een 60/40-verdeling worden neergeklapt, waardoor er een groot laadvlak ontstaat. De laaddrempel ligt relatief hoog, maar dat is een kleine prijs voor het sportieve uiterlijk.

De achterbank is niet alleen ruim, maar ook praktisch. De Magic Seats van Honda, die je ook in de Jazz vindt, zijn hier niet aanwezig, maar de bank klapt plat en biedt voldoende ruimte voor de meeste bagage. Het instappen achterin is dankzij de vijfde deur makkelijk, maar de daklijn is laag, dus lange passagiers moeten hun hoofd buigen.

Parkeren is dankzij de duidelijke vormen en de optionele camera geen probleem, maar het zicht naar achteren is beperkt. De hoge schouderlijn en de kleine achterruit maken het inschatten van de afstand lastig. Gelukkig zijn er parkeersensoren beschikbaar, die in de praktijk goed werken.

Het infotainmentsysteem is het zwakke punt van de Civic. Het scherm reageert traag en de menu's zijn niet logisch opgebouwd. De navigatie is niet de meest overzichtelijke, en de smartphone-integratie is beperkt. Het is een systeem dat je na een paar weken leert kennen, maar het is niet iets waar je vrolijk van wordt.

De rijassistentiesystemen werken daarentegen prima. De adaptieve cruisecontrol houdt netjes afstand en de lane-keeping assist stuurt subtiel mee. Het zijn geen systemen die je het gevoel geven dat de auto zelf rijdt, maar ze ondersteunen je op een prettige manier tijdens lange ritten. De dodehoekassistent is een welkome hulp, gezien het beperkte zicht naar achteren.

Er zijn geen opvallende connected functies die je niet bij de concurrentie vindt. Het is een auto die zich richt op het rijden zelf, en de technologie is er om je daarbij te helpen, niet om je te vermaken. Wie op zoek is naar een auto die een verlengstuk is van zijn smartphone, moet elders kijken.

De fabrieksopgave van 5,8 l/100 km voor de 1.5-motor is optimistisch, maar niet onhaalbaar als je rustig rijdt. In de praktijk moet je rekenen op een verbruik van 6,5 tot 7 liter, afhankelijk van je rijstijl. De CO2-uitstoot van 133 g/km is redelijk voor het vermogen, en de wegenbelasting zal niet extreem hoog zijn.

Met een vanafprijs van € 22.500 is de Civic aanzienlijk goedkoper dan de meeste concurrenten. Een Mazda CX-30 met vergelijkbaar vermogen is al snel € 2.000 duurder, en een Mini F55 met 231 pk kost ook meer. Qua prijs-kwaliteit is de Civic een van de sterkste keuzes in dit segment, zeker als je kijkt naar wat je krijgt aan rijplezier en ruimte.

De onderhoudskosten zijn voor Honda-begrippen redelijk, en het merk staat bekend om zijn betrouwbaarheid. De 1.5 VTEC Turbo is een beproefde motor, al is het verstandig om te letten op tijdige olieverversingen. De banden zijn niet goedkoop, maar dat geldt voor elke auto in deze klasse. Het is een auto die je niet voor een dubbeltje op de eerste rang zet, maar de kosten blijven binnen de perken.