Honda Civic Coupe (2012-2015): Lichtgewicht met een glimlach, maar niet zonder compromissen

De Civic Coupe van 2012-2015 is een eigenaardige verschijning. Hij is laag (1.397 mm), breed en heeft een opvallend schuin aflopende daklijn die hem een echte coupé-look geeft. De voorkant is typisch Honda uit die periode: een glimlachende grille en scherpe koplampen die er niet boos uitzien, zoals zoveel concurrenten, maar gewoon... vrolijk. Aan de achterkant een hoge kont met een subtiele spoiler. Het is geen auto die je omdraait op straat, maar hij heeft wel een eigen karakter. Het interieur is echter meteen een cultuurshock: een wirwar aan knoppen, een dubbele dashboardlaag en een snelheidsmeter die in een digitaal schermpje zit. Het voelt alsof Honda in 2012 een gok heeft genomen en niet helemaal wist of het de juiste was.

Op basis van de cijfers – 1.177 kg en 140 pk – kun je verwachten dat deze auto levendig aanvoelt, en dat klopt ook wel, maar niet op de manier die je denkt. Hij is geen raket, maar de combinatie van een lichtgewicht koetswerk en een vooras die graag grip zoekt, zorgt voor een speels weggedrag. De besturing is hydraulisch en dat merk je: hij is zwaar bij lage snelheden, maar geeft veel gevoel. In bochten voelt hij stabiel, maar met een beetje gas kun je de achterkant laten meedoen – hij is niet bang om te oversturen, wat bij een voorwielaandrijver een compliment is. De vering is aan de stevige kant, maar niet oncomfortabel. Op de snelweg is hij rustig, maar de vijfversnellingsbak vraagt om schakelen; bij 120 km/u draait de motor al boven de 3.000 toeren. Het is een auto die je actief moet rijden, en dat is precies wat hij wil.

De enige motor is de 1.8 liter i-VTEC met 140 pk en 174 Nm. Dat klinkt niet indrukwekkend – en dat is het ook niet – maar het is wel een heerlijke motor. Hij moet hoog in de toeren worden gejaagd om zijn beste beentje voor te zetten; boven de 5.000 toeren komt er een tweede adem vrij die je doet glimlachen. Het is geen turbo die je een duw in de rug geeft, maar een atmosferische motor die je uitnodigt om te blijven schakelen. De handgeschakelde vijfversnellingsbak is een van de beste die Honda ooit heeft gemaakt: kort, precies en met een mechanisch gevoel. De acceleratie is niet om over naar huis te schrijven – hij zit ver onder de 200 pk van de Opel Cascada en Mini Coupe – maar de beleving is puur. Het verbruik van 7,6 l/100 km is voor een auto van dit gewicht aan de hoge kant, vooral omdat je hem constant op toeren moet houden om vooruit te komen.

De stoelen voorin zijn verrassend goed: ze bieden veel zijdelingse steun, zijn niet te hard en hebben een fijne zithouding. De achterbank is echter een wassen neus – daar ga je niet vrijwillig zitten. De hoofdruimte is minimaal en de beenruimte is krap, maar dat mag je verwachten van een coupé. De vering is stevig, maar niet zo hard dat je op de snelweg wordt afgestraft. Wel is er veel windgeruis bij hogere snelheden, vooral rond de spiegels. De motor is bij rustig rijden stil, maar zodra je hem aanspreekt, hoor je hem duidelijk – dat is geen straf, want de i-VTEC klinkt best lekker. Voor lange ritten is hij acceptabel, maar neem geen passagiers mee achterin als je nog wilt kunnen praten.

Het interieur is een mix van geniale en bizarre keuzes. Het dubbele dashboard – met een bovenste display voor de snelheid en een onderste voor de toerenteller – is wennen, maar werkt verrassend goed. De materialen zijn echter vooral hard plastic, en de knoppen voor de airco en radio zijn overal en nergens. Er is een opvallende knop voor de 'ECON' stand die het gaspedaal afstompt, maar die heeft niemand ooit gebruikt. De afwerking is degelijk, maar het geheel voelt niet premium aan – het is meer 'functioneel met een vleugje vreemd'. De stoelen zijn bekleed met een stof die er goed uitziet, maar de middenconsole heeft een goedkope glans die snel krassen vertoont. Het is niet lelijk, maar het is ook niet mooi. Het is vooral... Honda.

Met 328 liter kofferruimte is de Civic Coupe niet de meest praktische auto, maar voor een coupé is het prima. De achterbank kun je neerklappen (in één stuk, niet 60/40) voor langere spullen. De hoge achterkant betekent dat je goed moet opletten bij het parkeren – er is geen camera en de achterruit is klein. De auto is met 4.458 mm lang, maar de draaicirkel is redelijk. De deuren zijn lang en zwaar, dus op een krappe parkeerplaats moet je oppassen dat je de auto naast je niet raakt. Het instappen achterin is een gymnastische oefening die je alleen doet voor de grap. Als dagelijkse auto is hij prima voor twee personen, maar zodra je kinderen of veel spullen hebt, wordt het lastig.

De technologie in deze Civic is gedateerd, maar dat is niet erg. Er is een infotainmentsysteem met een klein scherm dat werkt met een joystick-achtige controller – dat is wennen en werkt niet altijd intuïtief. Bluetooth en USB zijn aanwezig, maar de navigatie was optioneel en is inmiddels hopeloos verouderd. De rijassistentie is minimaal: je krijgt ESP en dat is het wel. Er is geen adaptieve cruise control of lane assist, maar dat hoeft ook niet. Wat wel fijn is: de 'Eco'-knop die het verbruik iets verlaagt, maar ten koste van de respons. Het belangrijkste technologische hoogtepunt is de i-VTEC-motor zelf, die variabele kleptiming gebruikt om zowel zuinig als sportief te zijn – een systeem dat Honda al jaren verfijnt en dat nog steeds een van de beste is.

Het officiële verbruik is 7,6 l/100 km, wat neerkomt op ongeveer 1 op 13. Dat is niet zuinig voor een auto met 140 pk en een gewicht van 1.177 kg – hij scoort slechter dan 72% van zijn concurrenten. De CO2-uitstoot ligt rond de 176 g/km, wat in Nederland en België betekent dat je aardig wat wegenbelasting betaalt. De motor is echter zeer betrouwbaar – de i-VTEC staat bekend om zijn lange levensduur – en het onderhoud is niet duur. De vijfversnellingsbak is robuust, maar de koppeling kan na verloop van tijd slijten, vooral als je veel in de stad rijdt. De prijs van een tweedehands exemplaar is laag, maar de wegenbelasting en het verbruik kunnen een tegenvaller zijn voor wie gewend is aan moderne turbo's.