Honda Civic Si Coupé: laatste der natuurlijke geesten

De Civic Coupé uit deze generatie is geen auto die je over het hoofd ziet. Met zijn lengte van 4,47 meter en een hoogte van nog geen 1,40 meter ligt hij laag en breed op de weg. De scherpe, hoekige lijnen zijn typisch voor Honda uit die periode — niet subtiel, maar wel karaktervol en duidelijk anders dan de doorsnee Duitse of Koreaanse concurrentie.

De Si-uitvoering voegt daar een subtiele spoiler, sportievere bumpers en grotere wielen aan toe. Het is geen schreeuwerige bodykit, maar de details verraden dat dit geen standaard Civic is. Aan de binnenkant word je begroet door een opvallend dashboard met een dubbele verdieping en een digitale snelheidsmeter die je blik van de weg moet houden. Het voelt direct speciaal, al is de materiaalkeuze niet overal even premium.

Met 1.305 kg en 204 pk is de verhouding vermogen-gewicht ruim voldoende voor een levendige indruk. De acceleratie van 6,7 seconden naar 100 km/u bevestigt dat. Maar het echte verhaal zit in de motorrespons: een atmosferische 2.4-liter die pas boven de 5.000 toeren echt loskomt. Je moet dus schakelen en toeren maken om het beste uit de Si te halen — iets wat met de handgeschakelde zesbak vermoedelijk een feest is.

De besturing is naar verwachting direct en communicatief, typisch voor Honda's uit die tijd. Het onderstel is aan de stevige kant, met weinig rol in bochten. Op de snelweg zul je echter wel wat wind- en bandengeruis ervaren, en de korte wielbasis maakt de auto iets zenuwachtiger op oneffen asfalt. Het is een auto die je wakker houdt, in de goede zin van het woord.

De 2.4 liter i-VTEC is een uitstervend ras: geen turbo, geen hybride assistentie, gewoon een viercilinder die zijn 204 pk en 230 Nm koppel pas bovenin het toerengebied prijsgeeft. De koppelcijfers zijn niet indrukwekkend — slechts beter dan 28% van de concurrentie uit die periode — maar dat is niet het punt. Het punt is dat je moet werken voor je snelheid, en dat beloont de motor met een heerlijke, lineaire trekkracht.

De sprint naar 100 km/u duurt 6,7 seconden, waarmee hij beter presteert dan 77% van zijn tijdsgenoten. De topsnelheid van 201 km/u is minder bijzonder. De handgeschakelde zesbak is naar verwachting een schoolvoorbeeld van precisie: korte, exacte paden en een lichte koppeling. Het is een ouderwetse, maar zeer bevredigende manier van rijden die je in moderne auto's steeds minder vindt.

Comfort is niet het primaire doel van de Si, maar het is ook geen martelwerktuig. De stoelen bieden veel zijdelingse steun en zijn voor lange ritten redelijk. De vering is stevig afgestemd, wat zich vertaalt in een levendig weggedrag maar ook in een harde aankondiging van elke oneffenheid in het asfalt. Op de Duitse Autobahn of een slecht Nederlands wegdek zul je dit voelen.

De geluidsisolatie is matig: de motor is lekker aanwezig als je het gaspedaal indrukt, maar op cruise-snelheid is er ook veel wind- en bandengeruis. Het is een auto die je constant bewust maakt van het feit dat je in een sportieve coupé zit, wat voor de liefhebber een pluspunt is, maar voor de forens een minpunt.

Het interieur van de Civic Coupé is een feest van ongebruikelijke keuzes. Het dashboard is opgebouwd uit twee niveaus: een digitale snelheidsmeter die net onder de voorruit zweeft en een analoge toerenteller die lager zit. Het is even wennen, maar het werkt verrassend goed en houdt je blik hoog.

De materialen zijn wisselend: de bovenkant van het dashboard is zacht, maar lager in het interieur vind je harde, glanzende plastics die niet tegen krassen kunnen. De bediening is logisch, met grote knoppen voor de klimaatregeling. Het is geen luxe interieur, maar het voelt wel doordacht en duurzaam aan. De sportstoelen zijn een hoogtepunt: ze zien er niet alleen goed uit, maar bieden ook daadwerkelijk steun.

Hier wreekt de coupé-vorm zich. De achterbank is vooral een theorie: twee personen passen er alleen als ze geen benen hebben. De kofferruimte van 331 liter is klein — beter dan slechts 23% van de concurrentie uit die periode — en de opening is niet erg groot. Het is een auto voor twee personen en een weekendtas.

Het zicht naar achteren is beperkt door de dikke C-stijlen en het aflopende dak. Parkeren is met de handige afmetingen (4,47 m lang) geen ramp, maar je moet vertrouwen op je spiegels. De instap is laag, wat voor jongere bestuurders geen probleem is, maar voor minder lenige inzittenden een uitdaging vormt.

Op technologisch vlak is deze Civic een product van zijn tijd. Er is een infotainmentsysteem met navigatie, maar de grafische weergave en reactiesnelheid zijn niet om over naar huis te schrijven. Het systeem is functioneel, maar niet meer dan dat. Gelukkig zijn er nog fysieke knoppen voor de belangrijkste functies, iets wat wij zeer waarderen.

De rijassistentiesystemen zijn beperkt tot de basis: ABS, stabiliteitscontrole en airbags. Rijstrookassistentie of adaptieve cruisecontrol ontbreken, maar dat was in 2012 nog geen standaard. De echte technologie van deze auto zit in de motor en het onderstel, niet in de elektronica. En dat is eigenlijk precies wat een liefhebber wil.

Het officiële verbruik van 9,4 l/100 km is hoog — beter dan slechts 16% van de vergelijkbare auto's uit die periode. In de praktijk zul je met een sportieve rijstijl al snel boven de 10 liter uitkomen. De CO2-uitstoot is navenant hoog, wat hem in landen met een fiscaal beleid gebaseerd op CO2 onaantrekkelijk maakt.

Qua aanschafprijs zit de Civic Si in het middensegment van zijn concurrenten, maar je krijgt er wel een uniek product voor terug. De onderhoudskosten zijn voor een Honda doorgaans redelijk, maar let op de staat van de koppeling en de ophanging, die bij een sportief gebruikte auto extra slijtage kunnen vertonen. Het is geen auto voor de zuinige rijder, maar wel voor wie waarde hecht aan een bijzondere rijervaring.