Honda CR-V hybride: degelijk, maar de cijfers liegen niet

De CR-V is geen auto die je omdoet. Het design is functioneel en herkenbaar, maar mist de flair van een Renault Austral of de stoere uitstraling van een Tarraco. De verhoudingen zijn inmiddels bekend terrein: hoog, breed en vooral praktisch. Het is een auto die geen enkele kans voorbij laat gaan om je eraan te herinneren dat hij is ontworpen met de losse eindjes van een gezin in gedachten, niet met die van een autodesigner.

Die nuchterheid heeft ook iets geruststellends. De CR-V oogt als een auto die tegen een stootje kan, zonder opsmuk. Aan de voorkant is de grote grille dominant, maar verder is het vooral veel plaatstaal. Op basis van de specificaties en het formaat voelt hij aan als een auto die vooral bedoeld is om je van A naar B te brengen, zonder dat je je daarvoor hoeft te schamen. Het interieur belooft op het eerste gezicht een vertrouwde, overzichtelijke omgeving.

De cijfers schetsen een duidelijk beeld: met 184 pk en 175 Nm aan koppel zit de CR-V qua prestaties in de middenmoot van zijn klasse, maar dat koppel is ronduit laag. Dat betekent dat je de motor hoog in de toeren moet houden om vooruitgang te boeken. De CVT-automaat helpt daar niet bij; die laat de motor bij flink accelereren langdurig op hoge toeren grommen, terwijl de snelheid gestaag maar niet opwindend toeneemt. Het is een bekend fenomeen bij hybrides, maar dat maakt het niet minder wennen.

Het onderstel is duidelijk op comfort gericht. Oneffenheden worden netjes weggefilterd, en op de snelweg ligt de auto stabiel en rustig. Het gewicht van 1.657 kilo is voelbaar in bochten; de CR-V helt merkbaar over en stuurt niet bijzonder scherp. Dat is geen mankement voor een auto als deze, maar het betekent wel dat je hem niet koopt voor de wegligging. De remmen voelen naar verwachting prima aan, al zal de overgang tussen regeneratief en mechanisch remmen bij dit soort hybrides nooit perfect zijn.

In de stad is de CR-V met zijn 4,6 meter lengte redelijk wendbaar, maar het hoge gewicht en de CVT maken dat hij niet aanvoelt als een kleine auto. Het zicht rondom is goed, mede dankzij de hoge zitpositie. De acceleratie van 0 naar 100 in 8,8 seconden is voldoende voor dagelijks gebruik, maar je moet er geen sportieve pret van verwachten. De CR-V is een auto die je rustig en gelaten rijdt, en die daar ook het beste bij tot zijn recht komt.

Het motorengamma van de CR-V is interessant: een pure 1.5-liter turbobenzine en twee 2.0-liter hybrides, waarvan één met vierwielaandrijving. De geteste 2.0 i-VTEC hybride combineert een benzinemotor met een elektromotor voor een systeemvermogen van 184 pk. Het koppel van 175 Nm is echter laag voor de klasse, wat de auto trager laat aanvoelen dan het vermogen doet vermoeden. De 0-100-sprint van 8,8 seconden bevestigt dat beeld.

De CVT-transmissie is het grootste struikelblok. Honda heeft de bak aardig weten te temmen, maar het typische CVT-gedrag van 'grommen en treuzelen' blijft aanwezig. Bij rustig rijden is het systeem juist bijzonder soepel en efficiënt. De hybride is duidelijk de beste keuze binnen het gamma; de 1.5 turbo is een prima motor, maar verbruikt meer en mist het elektrische rijgedeelte. Wie veel kilometers maakt, zal de hybrides willen hebben, maar moet zich realiseren dat de prestaties niet opzienbarend zijn. De topsnelheid van 180 km/u is netjes, maar ook niet meer dan dat.

Comfort is het terrein waar de CR-V uitblinkt. De stoelen zijn breed, zacht en bieden voldoende steun voor lange ritten. De vering is aan de zachte kant, wat zorgt voor een rustig en ontspannen rijgedrag op slechte wegen. Geluidsisolatie is redelijk, maar bij hoge snelheden is er wel wat wind- en bandengeruis hoorbaar. Het is geen stiltecoupé, maar voor een auto in dit segment is het acceptabel.

De CVT-bak draagt bij aan het comfort, zolang je niet te veel van het gaspedaal vraagt. In de stad en op rustige wegen is de aandrijflijn fluisterstil en soepel. De hoge zitpositie en het goede zicht naar voren maken dat je je achter het stuur prettig en veilig voelt. Het is een auto die gemaakt is om lange afstanden af te leggen zonder dat je daar vermoeid van raakt. De achterbank is overigens ook goed verzorgd, met voldoende beenruimte en een verstelbare rugleuning.

Het interieur van de CR-V is functioneel en overzichtelijk, maar voelt niet bijzonder premium aan. Er is veel hard plastic gebruikt, al zijn de belangrijkste contactpunten zoals het stuur en de middenarmsteun zacht. De afwerking is degelijk, maar mist de verfijning van een Renault Austral of Cupra Formentor. Het ontwerp is logisch en alles zit waar je het verwacht, maar het geheel oogt gedateerd in vergelijking met de nieuwste concurrenten.

De ergonomie is uitstekend: fysieke knoppen voor de klimaatregeling en een duidelijk instrumentarium. Het infotainmentsysteem reageert redelijk, maar de grafische vormgeving en de menu-structuur voelen aan alsof ze uit een vorig decennium stammen. De positieve uitzondering is de hoeveelheid opbergruimte; er zijn tal van vakken en bakken, waaronder een handige plek voor je telefoon. Het is een interieur dat je niet zal verrassen, maar ook niet zal irriteren.

Hier scoort de CR-V zijn punten. De kofferbak van 498 liter is ruim en goed gevormd, en de laadrand ligt relatief laag. De achterbank is ruim genoeg voor twee volwassenen en biedt ook met drie inzittenden redelijk wat plaats. De deuren openen wijd, wat het instappen vergemakkelijkt. Het zicht rondom is goed, mede dankzij de grote ramen en de relatief dunne stijlen.

In vergelijking met de concurrentie is de kofferruimte gemiddeld, maar de auto is wel praktisch ingedeeld. De achterbank kan in een 60/40-verdeling worden neergeklapt, waardoor er een bijna vlakke laadvloer ontstaat. De hoge carrosserie maakt dat je er makkelijk kinderen in kunt tillen of een hond kunt laten springen. Het is geen auto die uitblinkt in absolute cijfers, maar hij is wel doordacht in het dagelijks gebruik. Parkeren gaat met de parkeersensoren en camera prima, al blijft hij aan de forse kant voor krappe parkeergarages.

Op technologisch gebied loopt de CR-V niet voorop. Het infotainmentsysteem is functioneel, maar traag en niet bijzonder intuïtief. Apple CarPlay en Android Auto zijn aanwezig, maar de integratie is niet naadloos. Het rijassistentiepakket, Honda Sensing, werkt naar behoren: de adaptieve cruisecontrol en lane-keeping assist doen hun werk zonder opdringerig te zijn. Het is geen systeem dat je constant corrigeert, wat prettig is.

De grootste technologische tekortkoming is het ontbreken van een moderne, geconnecteerde infotainment-ervaring. Waar concurrenten zoals de Austral een groot, helder scherm met over-the-air updates bieden, voelt het systeem van Honda ouderwets aan. De head-up display en het digitale instrumentarium zijn duidelijk, maar missen de grafische verfijning van de nieuwste generatie systemen. Het is allemaal functioneel, maar niet inspirerend. Voor een auto van dit kaliber en deze prijs mag je meer verwachten.

De geteste 2.0 i-VTEC hybride noteert een officieel verbruik van 6,9 l/100 km, wat neerkomt op een CO2-uitstoot van 156 g/km. In de praktijk zal dat verbruik waarschijnlijk iets hoger liggen, maar het is een keurige waarde voor een auto van dit formaat en gewicht. De cijfers zijn beter dan 36% van de concurrentie, wat betekent dat er zuinigere opties zijn, maar de CR-V is zeker niet dorstig.

De vanafprijs van € 42.119 is pittig. Daarvoor krijg je een hybride met standaarduitrusting, maar de concurrentie biedt meer auto voor het geld. Een SEAT Tarraco is niet alleen goedkoper, maar heeft ook meer vermogen. De Renault Austral is moderner en beter uitgerust voor een vergelijkbare prijs. Qua onderhoud staat Honda bekend als betrouwbaar, maar de prijzen bij de dealer liggen niet laag. De restwaarde is doorgaans redelijk, maar de hoge aanschafprijs blijft een struikelblok.