Honda HR-V: hybride met karakter, maar niet voor wie haast heeft

De HR-V oogt als een gespierde, compacte crossover die geen seconde doet denken aan zijn brave voorganger. De scherpe lijnen en de aflopende daklijn geven hem een bijna coupé-achtige verschijning, al betaal je daar achterin wel een beetje voor. Hij staat stevig op zijn wielen, maar de proporties zijn eerder praktisch dan flitsend.

Bij het openen van het portier valt de hoge zitpositie op, typisch voor een SUV. Het dashboard is overzichtelijk en de materialen voelen degelijk aan, al hadden ze voor dit prijspunt best iets zachter gemogen. De eerste indruk is vooral: functioneel, maar niet goedkoop.

Op basis van de specificaties verwacht je geen sportwagen, en dat klopt ook. De HR-V stuurt licht en voorspelbaar, met een onderstel dat comfortabel is afgestemd. In de stad voelt hij wendbaar aan, mede door zijn compacte afmetingen, maar op de snelweg is het vooral rustig en stabiel – niet meer dan dat.

De ophanging dempt hobbels aardig, maar bij een pittige bocht voel je de carrosserie wel bewegen. Dat is geen drama, want de HR-V wil niet uitdagen; hij wil je rustig en relaxed van A naar B brengen. De remmen zijn goed doseerbaar, al moet je bij de regeneratieve vertraging wennen aan de overgang naar de mechanische remmen.

Onder de motorkap ligt een 1.5-liter benzinemotor die samenwerkt met twee elektromotoren, goed voor een systeemvermogen van 133 pk en 253 Nm koppel. Die cijfers klinken bescheiden – en dat zijn ze ook: de HR-V accelereert in de praktijk eerder gelaten dan enthousiast. Maar het systeem is vooral ontworpen voor efficiëntie, niet voor sprintjes.

De CVT-automaat is eigenlijk geen traditionele bak, maar een slimme koppeling tussen benzinemotor en elektromotoren. Hij schakelt niet, maar laat de motor in het optimale toerental draaien. Dat zorgt voor een rustig verbruik, maar ook voor een monotoon geluid bij vol gas. Wie gewend is aan een gewone automaat, moet even wennen aan het ontbreken van schokken – en aan het gebrek aan directe respons bij het intrappen van het gaspedaal.

De stoelen zijn verrassend goed: ze bieden voldoende zijdelingse steun en zijn ook na een lange rit nog comfortabel. De geluidsisolatie is redelijk, al hoor je bij hoge snelheden wel windgeruis rond de spiegels en de dakrand. In de stad is de HR-V stil en soepel, precies waar hij het meeste thuishoort.

De achterbank is iets minder royaal dan je op basis van de buitenmaten zou hopen, maar twee volwassenen zitten er prima. De hoge zitpositie geeft een goed overzicht, en de verstelbare rugleuning maakt het achterin wat aangenamer. Kortom: comfortabel voor dagelijks gebruik, maar geen limousine-gevoel.

Het interieur van de HR-V is overzichtelijk en logisch opgebouwd, met fysieke knoppen voor de belangrijkste functies – iets waar veel merken tegenwoordig aan voorbijgaan. Het klimaatbedieningspaneel is klassiek en werkt prima, en de materialen voelen degelijk aan, al hadden ze voor dit prijspunt best iets zachter gemogen.

Opvallend is het slimme opbergsysteem in de middenconsole, dat je kunt omtoveren tot een groot vak of een bekerhouder. Het is zo'n detail waar je pas na een week achter komt, maar dan wel een die je dagelijks gebruikt. Het infotainmentsysteem is niet het snelste of scherpste van het segment, maar het werkt stabiel en zonder al te veel poespas.

De HR-V is met zijn 4,3 meter lengte een van de compactere crossovers, maar dat vertaalt zich in een kofferbak van 335 liter – niet enorm, maar wel bruikbaar. De laadrand ligt hoog, wat tillen bij zware spullen minder prettig maakt. De achterbank kun je neerklappen via hendels in de kofferbak, wat handig is als je snel ruimte wilt maken.

Het zicht naar voren en opzij is goed, maar de dikke C-stijlen en de aflopende daklijn beperken het zicht schuin achteren. Parkeren gaat daardoor wat lastiger, al bieden de optionele sensoren en camera uitkomst. In de stad is hij met zijn kleine draaicirkel verrassend wendbaar, en de hoge zitpositie maakt het inparkeren eenvoudiger.

Het infotainmentsysteem is niet het modernste van het segment: het scherm reageert soms traag en de menu-opbouw is niet altijd logisch. Maar er zijn gelukkig nog fysieke knoppen voor de belangrijkste functies, en Apple CarPlay en Android Auto werken draadloos – een pluspunt voor deze prijsklasse.

De rijassistentie is uitgebreid: adaptieve cruisecontrol, rijbaanassistent en verkeersbordherkenning zijn aanwezig. Ze werken over het algemeen goed, al is de rijbaanassistent soms wat nadrukkelijk bij het corrigeren. Het systeem is niet zo verfijnd als bij sommige Duitse concurrenten, maar het doet zijn werk zonder te storen.

Officieel verbruik van deze hybride is 5,4 l/100 km, wat neerkomt op ongeveer 1 op 18,5. In de praktijk zul je daar met een rustige rijstijl wel bij in de buurt komen, vooral in de stad waar de elektromotor het meeste werk doet. Op de snelweg ligt het verbruik wat hoger, maar nog steeds netjes voor een auto van dit formaat.

De vanafprijs van € 31.948 is niet laag, maar voor een hybride zonder stekker wel marktconform. Concurrenten als de Kia ProCeed bieden meer vermogen voor minder geld, maar die hebben dan weer geen hybride-aandrijving. De wegenbelasting is relatief gunstig vanwege de lage CO2-uitstoot, en het onderhoud valt door de eenvoudige techniek waarschijnlijk mee.