Honda Pilot: een Amerikaanse SUV die geen enkele trend volgt – en dat is zijn kracht

De Honda Pilot is niet bang om op te vallen. Met zijn 4,94 meter lengte en bijna 2 meter breedte is het een echte Amerikaan, en dat zie je aan alles. Geen vloeiende lijnen of glanzende details, maar een rechte, hoekige carrosserie die vooral functioneel oogt. Hij staat hoog op zijn wielen en heeft een licht arrogant snoetje – alsof hij weet dat hij niet voor iedereen is.

Binnenin is de eerste indruk minder overweldigend. Het dashboard is overzichtelijk, maar de materialen zijn niet wat je bij dit prijsniveau verwacht. Veel hard plastic en een ontwerp dat al een paar jaar meegaat. Toch heeft het iets eerlijks: hier is geen enkele poging gedaan om te doen alsof het een luxe Europese SUV is.

Op basis van de cijfers – 280 pk, 355 Nm en een gewicht dat je liever niet op de weegbrug zet – verwacht ik dat de Pilot vooral op de snelweg tot zijn recht komt. De V6 draait waarschijnlijk zijdezacht en trekt rustig op, zonder drama. Het onderstel is vermoedelijk afgestemd op comfort, niet op sportiviteit; in bochten zal hij flink overhellen.

De besturing is zoals bij de meeste Honda's waarschijnlijk redelijk direct, maar zonder veel gevoel. In de stad is zo'n grote SUV nooit fijn – parkeren wordt een zoektocht – maar op de snelweg is de Pilot vermoedelijk een rustige reisgenoot. Vierwielaandrijving helpt bij nat wegdek, maar het is geen systeem voor ruig terrein.

Hier zit het hart van de Pilot: een 3,5-liter V6 met 280 pk en 355 Nm. Dat is een zeldzaamheid in een tijd waarin alles wordt gedownsized naar viercilinders. De zescilinder loopt waarschijnlijk fluisterstil en trekt vanaf laag toerental soepel op. De acceleratie zal niet indrukwekkend zijn – het gewicht is hoog – maar het gevoel van moeiteloosheid is onbetaalbaar.

De Pilot is er met een 6-traps automaat of een modernere 9-traps. Op basis van de cijfers is de 9AT iets zuiniger, maar de 6AT is bewezen robuust. Het verbruik is echter de grote domper: met 11,2 l/100 km voor de AWD-versie scoort hij slechter dan 91% van zijn concurrenten. Een hybride of diesel is er niet, dus je betaalt altijd de volle mep aan de pomp.

De stoelen van de Pilot zijn typisch Amerikaans: breed, zacht en zonder al te veel zijdelingse steun. Voor lange ritten is dat heerlijk, maar in bochten word je minder goed vastgehouden. De achterbank biedt veel ruimte, al is de derde rij meer voor kinderen dan voor volwassenen.

Geluidsisolatie is waarschijnlijk een sterk punt, want Amerikaanse auto's zijn daar vaak goed in. Op de snelweg zal het stil zijn, al kunnen de brede banden wat rolgeluid produceren. De vering is afgestemd op comfort, dus slechte wegen worden vermoedelijk aardig weggefilterd – maar hobbels op hoge snelheid kunnen voor een deining zorgen.

Het interieur van de Pilot is functioneel maar gedateerd. Er zijn gelukkig nog fysieke knoppen voor de airco en het infotainment, en dat is een pluspunt in een tijd van touchscreens. Maar de materialen zijn hard en het geheel oogt niet premium – dat verwacht je wel bij een auto die nieuw rond de 60.000 euro kost.

Er is veel opbergruimte, met een groot vak onder de middenconsole en bekerhouders overal. Het instrumentarium is analoog met een klein display, wat ouderwets oogt maar prima afleesbaar is. Het infotainmentsysteem reageert waarschijnlijk traag en de graphics zijn niet van deze tijd – maar het werkt wel.

Met een kofferbak van 467 liter zit je in de middenmoot – beter dan 50% van de concurrenten, maar minder dan je zou denken bij zo'n grote auto. De derde rij zit verborgen in de vloer en neemt weinig ruimte in, maar als die omhoog staat, blijft er nauwelijks bagageruimte over.

Instappen is makkelijk dankzij de hoge zit, maar de deuren zijn groot en in een parkeergarage moet je oppassen. Het zicht naar voren is goed, maar naar achteren beperkt – een achteruitrijcamera is dan ook geen luxe. De draaicirkel is vermoedelijk groot, dus in de stad is de Pilot geen pretje.

De Pilot is niet uitgerust met de nieuwste snufjes. Het infotainment is eenvoudig, met ondersteuning voor Apple CarPlay en Android Auto – maar het systeem is traag en de interface oogt verouderd. De rijassistentiesystemen zoals adaptieve cruisecontrol en lane keeping assist zijn aanwezig, maar werken waarschijnlijk minder verfijnd dan bij Europese concurrenten.

Wat wel prettig is: Honda heeft veel functies als standaard uitgerust, in plaats van als dure optie. Maar als je geavanceerde technologie zoekt, zoals een head-up display of een digitaal instrumentarium, dan moet je elders zijn. De Pilot is meer een werktuig dan een gadget.

Met een gemiddeld verbruik van 11,2 l/100 km voor de AWD-versie is de Pilot een durfal op de brandstofrekening. Dat is slechter dan 91% van zijn concurrenten. De CO2-uitstoot zal hoog zijn, wat in Nederland betekent: veel bijtelling voor zakelijke rijders. En dit is geen auto die je voor een dubbeltje onderhoudt – banden en remmen zijn fors.

De prijs van een gebruikte Pilot ligt nog steeds hoog, maar daar krijg je wel een auto voor die bekend staat om zijn betrouwbaarheid. Honda's gaan zelden stuk, en de V6 is een beproefde krachtbron. Toch zijn de totale kosten per kilometer hoog, vooral door het brandstofverbruik. Wie weinig rijdt, kan er prima mee leven, maar voor veelrijders is dit geen verstandige keuze.