Hyundai Elantra: een brave middenklasser met een stiekeme hybride

De Elantra ziet er op papier strak uit: 4,67 meter lang, laag en breed met een scherpe vouwlijn over de flanken. Maar in het echt komt hij niet helemaal rond. Het design is druk, met te veel hoeken en lijnen die elkaar beconcurreren. Het resultaat is een auto die vooral opvallend wil zijn, maar daardoor minder elegant overkomt dan bijvoorbeeld de Opel Astra.

Het interieur maakt een betere eerste indruk dan het exterieur doet vermoeden. Het dashboard is logisch ingedeeld, met een groot scherm dat netjes is geïntegreerd. De materialen zijn echter niet overal even prettig: veel hard plastic op de lagere delen. Toch zit je prima, met voldoende ruimte voorin.

De 2.0 MPI levert 147 pk en 179 Nm, wat op papier niet veel is. De cijfers bevestigen dat: de Elantra zit qua vermogen onder het gemiddelde van zijn concurrenten. Hij accelereert vermoedelijk vlot genoeg voor dagelijks gebruik, maar je moet de CVT-bak (door Hyundai IVT genoemd) goed zijn werk laten doen. De bak doet zijn best om schokkerig schakelen te voorkomen, maar bij hard optrekken loopt het toerental hoog op met een eentonig geluid.

Het onderstel is comfortabel afgestemd, wat je merkt op slecht asfalt. In bochten helt de carrosserie behoorlijk, en de besturing is licht en niet erg communicatief. Het is geen auto die je uitdaagt om hard te rijden; hij wil vooral rustig en zuinig voortglijden. Op de snelweg is de Elantra stabiel, maar de 2.0-liter moet bij hoge snelheden flink werken, wat ten koste gaat van het comfort.

De Elantra is er in twee versies: een 1.6 GDI hybride met 139 pk en een 2.0 MPI met 147 pk. De 2.0-liter is een atmosferische benzinemotor die bekend is van andere Hyundai-modellen. Hij loopt soepel en is betrouwbaar, maar mist koppel onderin. Met 179 Nm zit hij onder het gemiddelde van de concurrentie (beter dan slechts 9% van de vergelijkbare auto's). Daardoor moet je vaak terugschakelen om op snelheid te komen.

De hybride is interessanter. Met 139 pk is hij niet sneller, maar het extra elektrische koppel zorgt voor een vlottere respons bij het wegrijden. De 1.6-liter is ook stiller dan de 2.0 als je hem rustig rijdt. De CVT-bak in de 2.0 is overigens prima afgesteld, maar wie gewend is aan een traditionele automaat, zal even moeten wennen aan het ontbreken van schakelpunten.

De stoelen voorin zijn redelijk comfortabel, maar bieden weinig zijdelingse steun. Voor lange ritten is dat geen probleem, maar in bochten word je wat heen en weer geschoven. De achterbank is verrassend ruim voor een auto in deze klasse, met voldoende been- en hoofdruimte. Dat komt door de lange wielbasis van 2,72 meter.

De geluidsisolatie is niet bijzonder. Op de snelweg hoor je duidelijk windgeruis rond de buitenspiegels en bandengeluid op ruw asfalt. De ophanging is echter zacht genoeg om hobbels en oneffenheden goed te absorberen, wat de Elantra tot een comfortabele reisgenoot maakt, zolang je niet te hard rijdt.

Het interieur van de Elantra is functioneel, maar niet bijzonder. Het dashboard heeft een horizontale lijn die het geheel breder doet lijken, en het 8-inch infotainmentscherm is goed afleesbaar. De fysieke knoppen voor de klimaatregeling zijn prettig, want je hoeft niet door menu's te scrollen. Dat is een pluspunt.

De afwerking is wisselend: zachte materialen op de bovenkant van het dashboard, maar hard plastic op de deurpanelen en de middenconsole. Het geheel voelt degelijk aan, maar niet premium. Een opvallend detail is de asymmetrische middenconsole die lichtjes naar de bestuurder is gericht, wat het bedienen van de knoppen makkelijker maakt.

Met een kofferbak van 402 liter zit de Elantra onder het gemiddelde van zijn klasse (beter dan 28%). Dat is wat teleurstellend voor een sedan, maar de opening is breed en de laaddrempel ligt niet al te hoog. De achterbank kan in delen worden neergeklapt, al is de opening daarvoor wat klein.

Het zicht naar buiten is redelijk, maar de achteroverhellende daklijn beperkt het zicht naar achteren. Parkeren wordt geholpen door een achteruitrijcamera en parkeersensoren, maar die zijn niet standaard op alle uitvoeringen. De auto is met 4,68 meter niet extreem lang, maar in de stad voelt hij wel groot aan vanwege de lange neus.

De Elantra is voorzien van een uitgebreid veiligheidspakket, waaronder automatische noodrem, rijbaanassistentie en dodehoekdetectie. Dat is mooi, maar de systemen werken niet altijd even subtiel. De rijbaanassistentie grijpt soms te nadrukkelijk in, en de adaptieve cruisecontrol reageert wat schokkerig op verkeer dat invoegt.

Het infotainmentsysteem is vlot en overzichtelijk, met ondersteuning voor Apple CarPlay en Android Auto. De bediening gaat via het scherm en een draaiknop, wat handig is tijdens het rijden. Een minpunt is dat de navigatie niet standaard is op de basisuitvoering, en dat de laadpoort voor draadloos opladen ontbreekt op veel versies.

De 2.0 MPI is geen dorstig type, maar ook geen zuinigaard. Het officiële verbruik ligt rond de 1 op 15, maar in de praktijk zul je eerder 1 op 12 tot 13 halen. De hybride doet het beter: die komt volgens de opgave op ongeveer 1 op 20, en in de stad kan dat zelfs nog hoger zijn. De CO2-uitstoot is daardoor ook lager, wat gunstig is voor de wegenbelasting in sommige landen.

De Elantra is niet duur in onderhoud, maar de CVT-bak vraagt wel om periodiek onderhoud. De prijs van de auto is concurrerend, maar de concurrentie is sterk. Zo is de Opel Astra Sport Tourer met 145 pk vergelijkbaar geprijsd, en die biedt een betere afwerking en een zuinigere motor. De Elantra is echter wel betrouwbaar en heeft een lange garantie van Hyundai, wat de kosten op de lange termijn drukt.