Hyundai i20: kleine auto, volwassen trekjes, maar laat je niet verleiden door de 120 pk

De Hyundai i20 is geen auto die je omdraait op straat, maar dat hoeft ook niet. Het design is netjes, met een scherpe neus en een licht aflopende daklijn die hem iets dynamisch geeft zonder dat het geforceerd aanvoelt. Het is een auto die vooral 'volwassen' oogt, alsof hij een maatje groter wil zijn dan de B-segmenters uit de vorige generatie.

Voorin zit je meteen goed: het dashboard is overzichtelijk, de materialen ogen degelijk en de bediening is logisch. Het is geen feest van premiumheid, maar het voelt ook niet goedkoop. De i20 heeft een eigen karakter, en dat is meer dan je van veel concurrenten kunt zeggen.

Op basis van de cijfers – 120 pk op zo'n 1.200 kilo – verwacht je een levendige stadse auto, en dat is hij ook. De driecilinder heeft weinig last van turbovertraging en reageert vlot op het gaspedaal. Op de snelweg moet je wel schakelen om vooruit te komen, want het koppel van 200 Nm ligt vooral laag in het toerengebied.

De besturing is licht maar niet gevoelloos, en het onderstel is aan de stevige kant. Dat betekent dat je oneffenheden in de stad duidelijk voelt, maar op de snelweg is de auto stabiel en voorspelbaar. De handbak schakelt prettig, al is de zesde versnelling wat lang voor een motor die zijn beste werk onder de 4.000 toeren doet. Remmen doen wat ze moeten, maar de overdrive is niet zo scherp als bij een sportievere auto – dit is gewoon een comfortabele B-segmenter.

Er zijn vier versies, maar eigenlijk zijn het twee motoren: de 1.0 T-GDi met 100 of 120 pk, en die kun je krijgen met een handbak of een zeventraps automaat. De mild-hybride technologie helpt vooral bij het start-stopsysteem en het wegrijden; het is geen echte hybride, dus verwacht geen elektrische kilometers.

Het vermogen is beter dan 5% van de concurrentie – dat klinkt slechter dan het is, want de meeste concurrenten zitten rond de 100-130 pk. Toch is de 120 pk-versie niet de held van de familie: het verschil met de 100 pk is in de praktijk klein, omdat het koppel vrijwel gelijk is. De automaat is comfortabel maar traag in de reactie; als je van schakelen houdt, is de handbak de betere keuze. De acceleratie is niet duizelingwekkend, maar voldoende om veilig het verkeer in te voegen.

De stoelen voorin zijn prettig, met voldoende zijdelingse steun zonder dat ze knellen. De achterbank is minder royaal, maar voor twee volwassenen is het prima over kortere afstanden. De vering is aan de stevige kant, wat je in de stad merkt, maar op de snelweg zorgt het voor een stabiel gevoel. Geluidsisolatie is niet de sterkste kant van de i20: windgeruis is boven de 120 km/u duidelijk aanwezig, en ook de motor laat zich horen als je hem aanspreekt. Het is geen lawaaiige auto, maar je weet dat je in een kleine auto zit.

Het interieur van de i20 is een van de sterkste punten. Het dashboard is strak en overzichtelijk, met een 8-inch touchscreen dat niet te hoog of te laag zit. De materialen zijn voor dit segment goed: zacht plastic op de bovenkant, en hard plastic op de deuren, maar netjes afgewerkt. Hyundai heeft niet bezuinigd op de knoppen: er zijn nog fysieke knoppen voor de klimaatregeling en het volume, wat ik persoonlijk toejuich. Een minpunt is dat de middenconsole wat smal is, waardoor je telefoon maar net past in het vakje voorin. Maar over het algemeen is dit een interieur waar je dagelijks geen genoegen aan beleeft – en dat is een compliment.

Met 351 liter kofferruimte zit de i20 onder het gemiddelde van de klasse – beter dan 16% van de concurrenten, om precies te zijn. Dat betekent dat je voor een weekend weg de koffer goed moet inpakken, maar voor dagelijks gebruik is het prima. De achterbank kun je neerklappen in een 60/40-verdeling, al is de laadrand vrij hoog. Het instappen achterin is niet lastig, maar de deuropening is niet heel groot. Het zicht naar voren en opzij is goed, maar de dikke C-stijl hindert het zicht schuin achter. Parkeren is dankzij de compacte afmetingen en de optionele camera geen probleem.

De i20 is voorzien van een 8-inch touchscreen met Apple CarPlay en Android Auto, zowel bedraad als draadloos. Dat werkt in de praktijk goed, al moet je soms even zoeken naar de juiste instellingen. Het menu is logisch opgebouwd en reageert vlot. De digitale instrumenten zijn duidelijk afleesbaar en je kunt ze naar wens configureren. Rijassistentie is ruim aanwezig: adaptieve cruisecontrol, rijbaanassistent en verkeersbordherkenning. Die werken niet opdringerig – een zeldzaamheid in dit segment. Hyundai heeft ook een aantal slimme functies, zoals een waarschuwing als je achteropkomend verkeer over het hoofd ziet bij het achteruitrijden. Het is geen technologisch wonder, maar het doet wat het moet doen zonder je te irriteren.

Het officiële verbruik van de 120 pk-versie is niet opgegeven, maar op basis van de mild-hybride techniek en het gewicht mag je rekenen op ongeveer 1 op 18 tot 1 op 20 in de praktijk. Dat is netjes voor een benzinemotor, maar geen record. De vanafprijs van € 26.630 is voor een i20 niet goedkoop – je zit daarmee bijna in het terrein van de Suzuki S-Cross, die meer ruimte biedt voor iets meer geld. De onderhoudskosten zijn gemiddeld voor het merk, en de garantie van 5 jaar is een pluspunt. Houd er rekening mee dat de 120 pk-versie en de automaat de prijs flink opdrijven, waardoor de prijs-kwaliteitverhouding van de duurdere versies minder aantrekkelijk wordt.