Hyundai i20 1.0 T-GDI: lichtgewicht met een droge humor

De Hyundai i20 uit 2018 oogt als een brave B-segmenter die geen enkele kans wil missen om je te vervelen. De zeshoekige grille en de scherpe koplampen proberen wat pit te suggereren, maar het geheel blijft vooral netjes en anoniem. Met 4,04 meter lengte is hij compact, maar niet uitzonderlijk kort. Het is een auto die je niet omdraait op straat, maar ook niet een die je vergeet te wassen.

Stap je in, dan valt het interieur mee: het dashboard is logisch ingedeeld en de materialen zijn stevig, al voelt het geheel niet bepaald premium. De stoelen zitten prima, maar het geheel ademt een sfeer van 'functioneel' in plaats van 'gezellig'. Het is een auto die geen enkele ambitie heeft om een statement te maken, en dat is op zich ook wel iets waard.

Met een leeggewicht van slechts 1.145 kg is de i20 een van de lichtste auto's in zijn klasse, beter dan 94% van zijn concurrenten. Dat merk je vooral in de stad: de auto voelt wendbaar aan en de besturing is licht, al mist hij gevoel. Op de snelweg is hij stabiel, maar de 120 pk sterke driecilinder moet hard werken om 190 km/u te halen, dus rustig aan is het devies.

Het onderstel is comfortabel afgesteld, wat betekent dat je oneffenheden goed absorbeert, maar in bochten kantelt de carrosserie behoorlijk. De remmen zijn prima, maar de motorrespons is wat lui onder de 2.000 toeren. De versnellingsbak met zes verzetten schakelt precies genoeg, maar voelt niet bijzonder. Kortom: de i20 is een auto die je niet uitdaagt, maar ook niet irriteert.

De 1.0 T-GDI met 120 pk is de sterkste motor in het gamma, maar met een acceleratie van 10,2 seconden naar 100 km/u is hij niet snel. Hij zit onderaan het gemiddelde van de concurrentie, maar dankzij het lage gewicht voelt hij in de stad vlot genoeg. Het koppel van 172 Nm is beschikbaar vanaf 1.500 toeren, wat goed is voor soepel optrekken, maar op de snelweg moet je terugschakelen om in te halen.

De driecilinder is niet de meest verfijnde, maar hij is wel zuinig: 5,2 l/100 km is een nette score, beter dan 63% van de concurrentie. De 1.2-liter met 75 of 84 pk is alleen voor wie nooit haast heeft, want die heeft nog minder pit. De 1.0 T-GDI is dus de enige motor die de i20 een beetje karakter geeft, maar je moet niet verwachten dat je er sportieve pret mee beleeft.

De stoelen van de i20 zijn zacht maar voldoende ondersteunend voor lange ritten, al is de zitting wat kort voor lange benen. De vering is comfortabel afgesteld, wat goed is voor Nederlandse wegen, maar bij hoge snelheden komt er wat windgeruis rond de spiegels binnen. Het is geen auto die je na 500 kilometer uitstapt met een kapotte rug, maar ook niet een die je in de watten legt.

In de stad is de i20 op zijn best: de korte wielbasis en het lichte stuur maken parkeren eenvoudig, en de ophanging slikt drempels goed. Op de snelweg is hij stabiel, maar het motorgeluid wordt bij 130 km/u duidelijk aanwezig. Het is een comfortabele auto voor dagelijks gebruik, maar niet voor lange autoritten met vier volwassenen.

Het interieur van de i20 is functioneel en overzichtelijk, met fysieke knoppen voor de airco en radio, wat in deze tijd bijna een luxe is. De materialen zijn hard maar stevig, en de afwerking is netjes. Het stuurwiel ligt goed in de hand, en de instrumenten zijn duidelijk afleesbaar. Het is geen interieur dat indruk maakt, maar het doet wat het moet doen.

Een opvallend detail is de gegolfde afwerking op het dashboard, die wat textuur toevoegt aan het verder kale plastic. Het infotainmentsysteem is eenvoudig te bedienen, maar de graphics zijn gedateerd en de reactiesnelheid is matig. Er is een USB-poort en een AUX-ingang, maar draadloos Apple CarPlay of Android Auto ontbreekt, wat in deze periode wel vaker voorkwam.

De kofferruimte van 326 liter is niet indrukwekkend, beter dan slechts 17% van de concurrentie, maar genoeg voor een boodschappenkar of een weekendtas. De achterbank is krap voor drie volwassenen, maar twee passen prima. De opening van de achterklep is breed, maar de laaddrempel is hoog, wat tillen lastig maakt.

Het zicht rondom is goed, met dunne stijlen en grote spiegels, wat parkeren vergemakkelijkt. De i20 is niet de ruimste in zijn klasse, maar voor een stadsauto is hij praktisch genoeg. De achterbank kan in 60/40-verhouding worden neergeklapt, wat de bruikbaarheid vergroot, maar dan heb je geen vlakke laadvloer.

De i20 heeft een basispakket aan rijhulpsystemen, zoals noodremassistent en rijbaanassistent, maar die werken vrij primitief. De rijbaanassistent grijpt soms onverwacht in, en de noodremfunctie is niet zo verfijnd als bij nieuwere modellen. Het infotainmentsysteem is traag en de navigatie is niet de meest intuïtieve, dus je kunt beter je telefoon gebruiken.

Er is geen digitale instrumentencluster, maar de analoge wijzerplaten zijn duidelijk. De i20 mist moderne snufjes zoals een head-up display of een 360-graden camera, maar dat is te verwachten in deze klasse en periode. Wat er is, werkt goed genoeg, maar het is niets om over naar huis te schrijven.

Met een officieel verbruik van 5,2 l/100 km en een CO2-uitstoot van 119 g/km is de i20 1.0 T-GDI een van de zuinigere benzinemodellen in zijn klasse, beter dan 65% van de concurrentie. In de praktijk zul je met een rustige rijstijl rond de 6 liter uitkomen, maar dat blijft netjes voor een benzineauto. De 1.2-liter is met 5,8 l/100 km iets dorstiger, maar levert ook minder prestaties.

De wegenbelasting is laag dankzij het lage gewicht, en de verzekering is goedkoop. Hyundai staat bekend om zijn betrouwbaarheid, dus de onderhoudskosten vallen meestal mee, maar houd rekening met de distributieriem van de driecilinder, die op tijd vervangen moet worden. De prijs van een tweedehands i20 is redelijk, maar de concurrentie is groot, dus je kunt onderhandelen.