Hyundai ix35: ruime benzine-SUV met een dorst die je moet kennen

De Hyundai ix35, in sommige markten Tucson genoemd, is een product van zijn tijd. De opvallende zeshoekige grille en de naar boven lopende raamlijn geven hem nog steeds een eigen gezicht, maar inmiddels is dat gezicht vooral 'tijdloos' op een manier die je niet direct als modern zou bestempelen. Met 4,40 meter lengte is hij compact genoeg voor de stad, maar de hoge carrosserie en de 1,82 meter breedte maken dat hij er stoerder uitziet dan hij eigenlijk is.

Het eerste wat opvalt als je plaatsneemt, is dat het interieur er niet uitziet alsof het uit 2013 stamt, maar ook niet alsof het uit 2025 komt. Het is vooral functioneel. De materialen zijn stevig maar hard, en de knoppen zijn groot en overzichtelijk. Dat is geen schande, want het maakt de auto toegankelijk. Maar wie op zoek is naar een beetje flair of premium gevoel, moet elders wezen. De ix35 is een werktuig, en dat maakt hij meteen duidelijk.

Op basis van de specificaties en het gewicht van 1.560 kilo verwacht ik een auto die vooral rustig en voorspelbaar rijdt, niet een die je uitnodigt tot sportief bochtenwerk. De ophanging is waarschijnlijk zacht afgesteld, wat comfortabel is op de snelweg maar minder prettig in bochten. Het stuurgevoel is vermoedelijk licht en niet erg communicatief, typisch voor een SUV uit deze periode. De vierwielaandrijving in de geteste versie zal vooral stabiliteit bieden op nat wegdek, niet zozeer offroad-capaciteiten.

In de stad voelt de ix35 waarschijnlijk log aan, zeker met de 2.4-liter motor die zijn koppel pas later loslaat. De automatische zesversnellingsbak schakelt vermoedelijk soepel maar niet razendsnel. Op de snelweg is de auto op zijn best: rechtuit stabiel, weinig windgevoelig, en het vermogen van 182 pk is voldoende om mee te komen in het verkeer. Remmen zijn waarschijnlijk krachtig maar vereisen een stevige trap, gezien het gewicht. Het is geen auto die je adrenaline doet stijgen, maar hij doet wat je vraagt zonder gedoe.

Het motorengamma van de ix35 in deze periode bestaat uitsluitend uit benzinemotoren: een 2.0-liter met 165 pk en een 2.4-liter met 182 pk, beide gekoppeld aan een automatische zesversnellingsbak. Er is geen handgeschakelde versie in deze lijst, wat opvallend is voor wie graag zelf schakelt. De 2.0-liter is het zuinigst met 9,4 l/100 km in FWD-uitvoering, maar met 165 pk is hij eerder adequaat dan vlot. De 2.4-liter, zoals in onze geteste uitvoering, levert 182 pk en 240 Nm koppel, wat beter is dan 52% van de concurrentie qua vermogen, maar slechts beter dan 26% qua koppel.

Dat betekent dat de ix35 niet bepaald een krachtpatser is. De acceleratie zal vermoedelijk niet indrukwekkend zijn, maar voor dagelijks gebruik is het voldoende. Het verbruik is echter het grote minpunt: met 10,7 l/100 km voor de AWD-versie scoort hij beter dan slechts 11% van de concurrentie. Dat is fors, zeker voor een auto die niet sportief is. De 2.4-liter is een ouderwetse atmosferische benzinemotor die je moet laten draaien om vooruit te komen, en dat betaal je aan de pomp. Wie veel rijdt, doet er goed aan om naar een diesel te kijken, maar die is in deze lijst niet opgenomen.

Comfort is een sterke kant van de ix35, althans op papier. De lange wielbasis en het relatief hoge gewicht van 1.560 kilo zorgen waarschijnlijk voor een rustig weggedrag over hobbels en oneffenheden. De stoelen zien er stevig uit en bieden vermoedelijk voldoende ondersteuning voor lange ritten, maar ze zijn niet elektrisch verstelbaar in de basisuitvoering. De geluidsisolatie is waarschijnlijk redelijk, maar de grote buitenspiegels veroorzaken mogelijk wat windgeruis bij hogere snelheden.

In de stad is de hoge zit een voordeel: je kijkt over de daken van kleinere auto's heen en instappen is makkelijk dankzij de relatief lage instapdrempel. De achterbank is ruim genoeg voor twee volwassenen, maar drie passagiers wordt krap. De vering is zacht afgesteld, wat comfortabel is maar ook zorgt voor wat deining op golvende wegen. Het is geen auto die je wakker schudt, maar wel een die je rustig van A naar B brengt zonder rugklachten.

Het interieur van de ix35 is functioneel maar weinig inspirerend. Het dashboard is overzichtelijk, met grote, duidelijke knoppen voor de airconditioning en het audio-systeem. Dat is een pluspunt, want je hoeft niet te zoeken naar bedieningselementen. De materialen zijn echter hard plastic, en de afwerking is degelijk maar niet meer dan dat. In 2013 was dit misschien acceptabel, maar in vergelijking met moderne auto's voelt het gedateerd aan.

De stoelbekleding in de geteste versie is waarschijnlijk stof of kunstleer, afhankelijk van de uitvoering. De ruimte voorin is prima, met voldoende hoofd- en beenruimte. Opbergvakken zijn er genoeg, maar ze zijn niet bijzonder groot. Een opvallend detail is dat het stuurwiel alleen in hoogte, niet in diepte verstelbaar is, wat voor lange bestuurders ongemakkelijk kan zijn. Het infotainmentsysteem is eenvoudig, met een klein scherm en fysieke knoppen, wat sommigen zullen waarderen maar anderen als ouderwets beschouwen.

Praktisch is de ix35 zijn grootste troef. Met een kofferbak van 728 liter, beter dan 95% van de concurrentie, biedt hij enorm veel ruimte voor bagage. Dat is vergelijkbaar met een kleine bestelwagen. De achterbank kan in delen worden neergeklapt, waardoor er nog meer ruimte ontstaat, al is de laadvloer niet volledig vlak. De hoge achterklep maakt inladen makkelijk, en de brede opening is handig voor grote voorwerpen.

De auto is 4,40 meter lang en 1,82 meter breed, wat hem in de stad nog net hanteerbaar maakt. Parkeren wordt geholpen door een achteruitrijcamera, die in deze periode niet altijd standaard was, maar de grote spiegels en de hoge zit geven goed zicht. De achterbank is ruim genoeg voor kinderen of incidenteel volwassenen, maar de middelste zitplaats heeft een harde rugleuning en weinig beenruimte. Het is geen zevenzitter, dus grote gezinnen moeten elders kijken.

Op het gebied van technologie is de ix35 duidelijk een kind van zijn tijd. Het infotainmentsysteem heeft een klein touchscreen dat traag reageert, en smartphone-integratie zoals Apple CarPlay of Android Auto ontbreekt. Dat is logisch voor 2013, maar het betekent wel dat je het moet doen met Bluetooth voor bellen en audio, wat inmiddels gedateerd aanvoelt. Navigatie is optioneel en werkt vermoedelijk traag.

Rijassistentiesystemen zijn beperkt: je krijgt waarschijnlijk ESP en ABS, maar adaptieve cruisecontrol of rijbaanassistentie zijn niet beschikbaar. De achteruitrijcamera is een welkome toevoeging, maar het beeld is korrelig. Hyundai's reputatie op het gebied van betrouwbaarheid is goed, dus de elektronica zal waarschijnlijk niet snel falen, maar de functionaliteit is simpelweg niet meer van deze tijd. Voor wie technologie belangrijk vindt, is dit een reden om naar een jongere auto te kijken.

Het officiële verbruik van de 2.4 AWD is 10,7 l/100 km, wat overeenkomt met een CO2-uitstoot van ongeveer 250 g/km (geschat op basis van het verbruik). In de praktijk zal dit vermoedelijk hoger liggen, zeker in de stad. Met de huidige brandstofprijzen betekent dat al snel meer dan 20 euro per 100 km. De 2.0-liter is iets zuiniger, maar nog steeds boven de 9 liter. Dit is geen auto voor de zuinige rijder.

De prijs van een tweedehands ix35 uit 2013-2015 is aantrekkelijk, maar de onderhoudskosten kunnen oplopen. De automatische transmissie vereist regelmatig onderhoud, en banden voor een SUV zijn duurder dan gemiddeld. Hyundai biedt een lange garantie, maar die is inmiddels verlopen voor deze bouwjaren. Qua prijs-kwaliteit is het een gemengd verhaal: je krijgt veel ruimte voor je geld, maar het verbruik en de technologische achterstand maken hem minder aantrekkelijk dan een jongere, zuinigere concurrent.