Hyundai Santa Cruz: de pick-up die niet wil kiezen — en daarom zo boeiend is

De Santa Cruz ziet er niet uit als een doorsnee pick-up. Hyundai heeft de laadbak naadloos laten vloeien uit het cabine-ontwerp, waardoor het geheel meer wegheeft van een gespierde cross-over dan van een traditionele Amerikaanse truck. De neus is fors, met een brede grille en strakke LED-verlichting die hem een eigenzinnig gezicht geven. Het is een auto die je niet snel verwart met een Ford Ranger of Toyota Hilux — en dat is precies de bedoeling.

Die eigenzinnigheid zet zich door in de proporties. De Santa Cruz is langer en lager dan de meeste pick-ups, wat hem minder lomp doet ogen. Hij oogt als een auto die ook daadwerkelijk op de snelweg thuishoort, niet alleen op een bouwplaats. Of je het mooi vindt, is een tweede, maar het ontwerp is in ieder geval consequent: dit is geen pick-up met een SUV-koetswerk, maar een auto die als één geheel is ontworpen. Dat is een verademing in een segment waar veel modellen aan elkaar gelast lijken.

Op basis van de specificaties belooft de Santa Cruz een interessante mix. Met 285 pk en 422 Nm aan koppel is er geen gebrek aan power, maar het gewicht en de achteras met bladveren — inherent aan het pick-up-concept — zullen hun invloed hebben op het rijgedrag. Verwacht geen sportwagen, maar eerder een auto die met een gerust hart een bochtige dijkweg aankan, zolang je het tempo maar aanpast aan de aard van het beestje.

De vierwielaandrijving is standaard, wat vertrouwen geeft op nat wegdek en onverharde paden. Het onderstel is vermoedelijk afgestemd op comfort, met een flinke dosis veerweg om oneffenheden te absorberen. Op de snelweg zal hij stabiel aanvoelen, maar met een lege achterbrug is de achteras bij hobbels mogelijk wat nerveus — een bekend fenomeen bij pick-ups. De besturing is waarschijnlijk licht en niet bijster communicatief, maar dat past bij het karakter: dit is een cruiser, geen circuitmonster.

De Santa Cruz is er in twee benzinemotoren, beide met vierwielaandrijving en een 8-traps automaat. De instapper levert 194 pk, maar de versie die de krantenkoppen haalt is de 2.5-liter turbomotor met 285 pk en 422 Nm. Die cijfers plaatsen hem in het midden van het veld: beter dan 45% van de concurrentie qua vermogen, en beter dan 32% qua koppel. Dat klinkt minder indrukwekkend dan het is, want de concurrentie bestaat uit een mix van SUV's, cross-overs en andere pick-ups.

De 2.5-liter turbomotor is een bekend blok uit de Hyundai-familie, en in deze toepassing zal hij vermoedelijk prima uit de voeten kunnen. Het koppel ligt laag in het toerengebied, wat zorgt voor een soepele aandrijving zonder dat je constant terug hoeft te schakelen. De automaat is een traditionele 8-traps met torque converter, geen chique dubbelekoppeling — en dat is hier juist een pluspunt. Hij zal schakelen zonder haperingen en kan vermoedelijk goed overweg met wisselende belading. Een echte racer is het niet, maar met 285 pk zit er genoeg pit in om vlot mee te komen in het verkeer.

Pick-ups staan niet bekend om hun comfort, maar de Santa Cruz probeert dat beeld te doorbreken. De voorstoelen zijn vermoedelijk ruim en goed verstelbaar, en de wielbasis is lang genoeg om hobbels in het wegdek te nivelleren. De geluidsisolatie zal beter zijn dan bij een klassieke pick-up, al mag je bij hoge snelheden nog steeds wat windgeruis rond de spiegels verwachten.

De achtervering is het grootste vraagteken. Traditionele bladveren zorgen voor een stugge, onrustige rit als de laadbak leeg is. Hyundai heeft bij de Santa Cruz gekozen voor een multilink-achteras, wat in theorie een stuk comfortabeler is. Op basis van de cijfers en de opzet vermoed ik dat hij op lange ritten prima te harden is, maar dat hij niet het verfijnde comfort van een grote SUV als de Palisade zal evenaren. Het blijft een auto die je koopt om mee te werken, niet om in weg te zinken.

Stap je in de Santa Cruz, dan wordt het pick-up-gevoel al snel vergeten. Het dashboard is overgenomen van de moderne Hyundai-modellen, met een strakke lay-out, een groot infotainmentscherm en een digitale tellerpartij. De materialen zijn degelijk, al zal er hier en daar wat hard plastic opduiken — dit is geen luxe-auto, maar een werkpaard met airs.

De ergonomie is typisch Hyundai: overzichtelijk en logisch. Fysieke knoppen voor de klimaatregeling zijn gelukkig nog aanwezig, wat meer is dan je van veel concurrenten kunt zeggen. De middenconsole is hoog en biedt veel opbergruimte, en de versnellingspook is een chique roterende knop die ruimte vrijmaakt. Het geheel voelt modern aan, maar niet overdreven digitaal. Een fijne plek om te vertoeven, al had de afwerking op een paar plekken wat beter gekund.

Het hele bestaansrecht van de Santa Cruz zit in de laadbak. Met een lengte van zo'n 1,3 meter is hij niet enorm, maar groot genoeg voor fietsen, meubels of een stapel bouwmateriaal. Een handige klep aan de zijkant — Hyundai noemt het een 'bed step' — maakt het in- en uitstappen een stuk makkelijker. Er is ook een afdekbare bak, waardoor je spullen veilig en droog kunt opbergen.

De achterbank is minder royaal dan in een echte SUV. Drie volwassenen passen er wel, maar de middelste zitplaats is duidelijk een straf. De kofferbakruimte achter de achterbank is minimaal, want het grootste deel van de bagageruimte zit nu eenmaal in de open laadbak. Parkeren is door de lengte van ruim vijf meter een uitdaging in de stad, al helpt de achteruitrijcamera daarbij. Zicht naar achteren is beperkt door de hoge laadrand, dus vertrouw vooral op de sensoren.

Hyundai staat bekend om zijn uitgebreide technologiepakket, en de Santa Cruz zal daar geen uitzondering op zijn. Verwacht een groot touchscreen met navigatie, draadloze Apple CarPlay en Android Auto, en een digitaal instrumentenpaneel. De interface is over het algemeen snel en intuïtief, al moet je soms even zoeken naar bepaalde functies omdat er veel door menu's genavigeerd moet worden.

Op het gebied van rijassistentie is de Santa Cruz vermoedelijk goed voorzien: adaptieve cruisecontrol, rijbaanassistentie en dodehoekbewaking zullen waarschijnlijk aanwezig zijn. Hoe goed die systemen werken, is op basis van specificaties lastig te zeggen, maar Hyundai heeft de afgelopen jaren bewezen dat hun rijhulpsystemen betrouwbaar en niet overdreven betuttelend zijn. Het is geen zelfrijdende auto, maar een auto die je veilig en ontspannen van A naar B brengt zonder dat je constant waarschuwingen krijgt.

Het verbruik is het zwakke punt van de Santa Cruz. Met een benzinemotor van 2,5 liter en een gewicht van ruim twee ton is een zuinigheidsmonster er niet bij. Het officiële verbruik van de 285 pk-versie ligt vermoedelijk rond de 1 op 10, en in de praktijk zul je daar met een beladen auto waarschijnlijk nog onder zitten. De CO2-uitstoot is navenant hoog, wat hem in Nederland duur maakt in de wegenbelasting en voor de bijtelling.

De prijs van de Santa Cruz is niet meegegeven, maar gezien de concurrentie van onder meer de Ineos Grenadier en Mercedes-Benz EQB zal hij niet in het goedkope segment zitten. Het is een nicheproduct, en nicheproducten vragen nu eenmaal een premium. Onderhoudskosten zullen vermoedelijk redelijk zijn, maar de banden zijn groot en de vierwielaandrijving vraagt om regelmatig onderhoud. Dit is geen auto voor de zuinige rijder, maar voor iemand die het unieke concept voor lief neemt.