Infiniti Q50: de vergeten underdog die je over het hoofd ziet

De Infiniti Q50 is een verschijning waar je even over nadenkt. Hij is niet lelijk, maar ook niet direct memorabel. De verhoudingen zijn klassiek sedan, met een lange motorkap en een aflopende daklijn. Het design is typisch Infiniti: vloeiend maar met een Japanse terughoudendheid die het midden houdt tussen de Duitse nuchterheid en de Italiaanse flair.

Het is een auto die vooral interessant wordt als je hem naast de concurrentie zet. Waar de BMW 3-serie en Mercedes C-Klasse inmiddels vertrouwde gezichten zijn, blijft de Q50 een buitenbeentje. Dat geeft hem een zekere exclusiviteit, al is het ook de vraag of dat komt door een bewuste keuze van de koper of simpelweg door een gebrek aan naamsbekendheid.

Binnenin is de eerste indruk wisselend. De stoelen zitten heerlijk en het geheel voelt degelijk aan, maar de lay-out is duidelijk van een generatie geleden. Het grote stuurwiel en de dubbele schermen op de middenconsole ogen gedateerd in vergelijking met de moderne digitale cockpits van de concurrentie. Het is niet onaangenaam, maar het voelt niet alsof je in een auto van 2018 stapt.

Op basis van de specificaties belooft de Q50 een comfortgerichte cruiser te zijn, geen sportieveling. Met een leeggewicht van 1.775 kilogram is hij geen lichtgewicht, en dat zal je in bochten waarschijnlijk merken. De achterwielaandrijving is veelbelovend voor het rijplezier, maar de auto is duidelijk afgesteld op comfort.

De cijfers suggereren dat de Q50 het beste tot zijn recht komt op de snelweg en lange reizen. De 400 Nm koppel van de diesel zorgen voor een ontspannen rijgedrag, waarbij je weinig hoeft terug te schakelen. In de stad zal de auto met zijn formaat en gewicht vermoedelijk wat log aanvoelen, maar dat is niet onoverkomelijk.

Het ontbreken van een echte sportieve uitvoering in deze generatie (de 3.0 V6 met 400 pk is een flinke jongen, maar geen M- of AMG-concurrent) zegt genoeg. De Q50 is geen auto die je uitdaagt om hard te rijden, maar één die je beloont voor rustig cruisen. Wie op zoek is naar een sportieve rijervaring, moet elders kijken.

De 2.2d in deze Q50 is een viercilinder diesel met 170 pk en een koppel van 400 Nm. Dat koppel is het verhaal: het ligt al laag in de toeren beschikbaar en zorgt voor een soepele, krachtige indruk. Met een 0-100 tijd van 8,9 seconden is hij niet snel, maar in de praktijk voelt zo'n diesel met veel koppel vaak vlotter aan dan de cijfers doen vermoeden.

Het aanbod aan motoren is opvallend breed voor een nichemerk. Er is een 2.0 liter turbobenzine met 211 pk, de genoemde 2.2 diesel, een pittige 3.0 V6 met 400 pk en een 3.5 V6 hybride. Die laatste is een interessante keuze voor wie het milieu wil sparen zonder in te leveren op prestaties, maar het blijft een complex systeem.

De handgeschakelde zesversnellingsbak in de geteste uitvoering is een zeldzaamheid in dit segment, waar de automatische transmissies de norm zijn. Dat is voor puristen een pluspunt, al is de vraag hoe goed de schakelprestaties zijn. Infiniti heeft nooit hoog ingezet op een sportieve schakelervaring, dus verwacht geen korte, strakke pookgang. Het is een comfortabele, maar wat vage bak.

Met een topsnelheid van 232 km/u zit je ruim boven de Duitse snelweglimieten en presteert de motor beter dan 76% van de vergelijkbare auto's uit deze periode. Het is geen racer, maar het is voldoende om veilig mee te komen in het hedendaagse verkeer.

Comfort is waar de Q50 in uitblinkt. De stoelen zijn breed, zacht en bieden goede ondersteuning, zoals we van Infiniti gewend zijn (lees: Nissan). In combinatie met een vering die duidelijk op comfort is afgesteld, belooft dit een auto te zijn waarin je moeiteloos lange afstanden aflegt.

Geluidsisolatie is een punt waar Infiniti zich traditioneel op richt, en de Q50 lijkt daar geen uitzondering op te zijn. De diesel is naar verwachting goed gedempt en wind- en bandengeluid zullen op snelweg snelheden waarschijnlijk goed onderdrukt worden. Het maakt de Q50 tot een uitstekende reisgenoot.

In de stad is het comfort minder relevant, maar de auto zal er vermoedelijk prima functioneren. De zachte vering betekent wel dat je wat meer carrosseriebewegingen kunt verwachten in bochten, maar dat is de prijs die je betaalt voor het comfort. Het is een duidelijke keuze van Infiniti, en geen verkeerde.

Het interieur van de Q50 is een mix van degelijke materialen en verouderde techniek. De gebruikte kunststoffen zijn van redelijke kwaliteit en de afwerking is netjes, maar het geheel mist de flair en het moderne gevoel van de Duitse concurrentie. Het is een interieur dat functioneel is, maar niet inspireert.

Het grootste minpunt is het dubbele infotainmentsysteem. Twee schermen boven elkaar, een concept dat bij introductie in 2013 al achterliep. De bovenste toont navigatie en media, de onderste bedient klimaat en andere functies. Het werkt, maar de grafische kwaliteit is matig en de reactiesnelheid zal niet verbeterd zijn in de loop der jaren.

De ergonomie is overigens prima. De knoppen op het stuur en de middenconsole zijn logisch gerangschikt en de fysieke knoppen voor de klimaatregeling zijn een pluspunt in een tijd waarin alles in touchscreens verdwijnt. Het is alleen jammer dat de techniek eromheen niet up-to-date is.

Een opvallend detail is het stuurwiel. Het is groot en dik, met veel knoppen die in eerste instantie overweldigend kunnen zijn. Het voelt degelijk aan, maar het is duidelijk ontworpen met functie boven vorm. Het past bij het karakter van de auto: geen opsmuk, maar wel alles bij de hand.

Hier wringt de schoen. De kofferbak van de Q50 is met 266 liter ronduit klein voor een sedan van dit formaat. Het is beter dan 18% van de concurrentie, wat betekent dat vrijwel elke vergelijkbare auto meer bagage meeneemt. Een golfset is al een uitdaging, en op vakantie moet je creatief inpakken.

De achterbank biedt voldoende beenruimte voor twee volwassenen, maar de aflopende daklijn zorgt voor beperkte hoofdruimte. Een derde passagier op de achterbank zal zich waarschijnlijk bekneld voelen. Het is een vierzitter in vijfpersoons jasje.

Parkeren zal met deze afmetingen (4,78 meter lang, 1,82 meter breed) geen probleem zijn in moderne steden, dankzij de duidelijke contouren. Het zicht naar achteren is redelijk, maar de dikke C-stijlen kunnen het zicht bij het invoegen belemmeren. Parkeersensoren of een camera zijn dan ook geen overbodige luxe.

De Q50 dateert uit een tijd waarin 'connected' nog niet het toverwoord was. Het infotainmentsysteem is traag, de grafische weergave is gedateerd en de bediening via het onderste scherm is niet intuïtief. Het is functioneel, maar het voelt alsof je een tablet van vijf jaar oud gebruikt.

Wat rijassistentie betreft, biedt de Q50 de gebruikelijke systemen zoals adaptieve cruisecontrol en rijbaanassistentie, maar ze zijn niet zo verfijnd als de huidige systemen van de Duitse concurrentie. De systemen werken, maar soms met een duidelijke vertraging en soms wat abrupt.

Het is geen auto die je koopt om de technologie. Wie daarop let, moet bij de hedendaagse concurrentie zijn. De Q50 is meer een auto voor de rijder die technologie als bijzaak ziet en vooral waarde hecht aan het rijgedrag en comfort.

De 2.2d is op papier een zuinige motor. Met een opgegeven verbruik van 4,3 l/100 km presteert hij beter dan 24% van de vergelijkbare auto's, wat betekent dat de meeste concurrenten zuiniger zijn. Toch is dit een prima waarde voor een auto van dit formaat en gewicht.

De CO2-uitstoot van de diesel zal gunstig zijn voor de wegenbelasting in België en Nederland, al is het de vraag hoe lang je daar nog van profiteert gezien de strengere milieuzones. De benzine- en hybrideversies zijn minder zuinig, maar de hybride is een interessant alternatief voor wie in de stad rijdt.

De prijs van een gebruikte Q50 is aantrekkelijk. Infiniti heeft te kampen met een slechte restwaarde, wat voor de tweedehands koper een voordeel is. Je krijgt veel auto voor je geld, maar houd er rekening mee dat onderdelen en onderhoud duur kunnen zijn vanwege het beperkte dealernetwerk van Infiniti in de Benelux.