Infiniti QX50: een eigenzinnige SUV met een V6 die je niet snel vergeet

De Infiniti QX50 is geen auto die je direct herkent tussen de massa. Zijn lijnen zijn vloeiend en een beetje organisch, met een licht aflopende daklijn die hem meer coupé-achtig doet lijken dan de meeste SUV's. Die 4,7 meter lengte en 1,8 meter breedte geven hem een stevige aanwezigheid op de weg, maar het design oogt niet agressief. Het is vooral een nette, ietwat anonieme verschijning die pas echt opvalt als je de motor start.

Met 1.823 kg op de weegschaal is de QX50 geen lichtgewicht, en dat voel je in bochten. De besturing is vrij licht en niet overmatig communicatief, maar de auto blijft voorspelbaar en veilig. De vering is comfortabel afgesteld, wat oneffenheden goed absorbeert, maar in snel genomen bochten helt de carrosserie behoorlijk. Op de snelweg is hij stabiel en ontspannen, maar sportief is het allemaal niet. De V6 reageert direct op het gas, maar de automatische bak van zeven versnellingen schakelt soms wat bedachtzaam.

De 3.7-liter V6 is het kloppend hart van de QX50. Met 330 pk en 362 Nm koppel is hij sterker dan 83% van zijn tijdgenoten, en dat merk je. De acceleratie naar 100 km/u duurt 6,7 seconden, wat voor een SUV van dit formaat prima is. De motor loopt zijdezacht en trekt mooi door tot hoge toeren, met een geluid dat je niet snel beu raakt. De zeventrapsautomaat is vlot genoeg, maar schakelt niet zo snel als een moderne DSG. Er is geen hybride of diesel; je moet het doen met deze benzine-V6, in RWD of AWD.

De QX50 is een echte reisauto. De stoelen zijn breed en zacht, met voldoende verstelmogelijkheid, en de vering slikt hobbels met gemak. Op lange ritten zit je urenlang fris, ook omdat de geluidsisolatie redelijk goed is – al hoor je de V6 bij accelereren graag. In de stad voelt hij wat log aan door zijn formaat en gewicht, maar het comfort zit wel goed. De achterpassagiers hebben ruim voldoende beenruimte, al is de achterbank iets te vlak voor optimaal comfort.

Het interieur van de QX50 is een mengelmoes van materialen. Het leder is lekker zacht en de afwerking is degelijk, maar sommige harde plastics op het dashboard voelen goedkoop aan voor een auto in dit segment. De ergonomie is wisselend: fysieke knoppen voor de klimaatregeling zijn fijn, maar het infotainment is een rommeltje met twee schermen die niet altijd logisch samenwerken. De middenconsole is ruim, maar de opbergvakken zijn klein. Het is vooral een interieur dat functioneel is, niet mooi.

Met 527 liter kofferruimte zit je goed, en dat is beter dan 71% van de concurrentie. De achterbank is neerklapbaar, maar niet volledig vlak. Instappen is makkelijk dankzij de redelijk hoge instap, en het zicht rondom is goed, al is de achteruitrijcamera wel een must vanwege de dikke C-stijlen. Parkeren gaat dankzij de sensoren prima, maar de auto is breed, dus in de stad moet je opletten. De QX50 is praktisch genoeg voor een gezin, maar niet de ruimste in zijn klasse.

Hier wringt de schoen. Het infotainment van de QX50 is sterk verouderd, met twee schermen die traag reageren en een menu dat niet intuïtief is. Navigatie werkt, maar voelt alsof het uit 2015 komt. Rijassistentie is aanwezig, zoals adaptive cruise control en noodremassistent, maar ze werken niet zo soepel als bij nieuwere concurrenten. Er is geen Apple CarPlay of Android Auto, wat in deze prijsklasse eigenlijk onacceptabel is. Voor een techneut is dit geen pretje.

Officieel verbruik is niet opgegeven, maar met een 3.7 V6 in een 1.823 kg zware SUV kun je rekenen op een dorst van 1 op 8 tot 1 op 9 in de praktijk. De CO2-uitstoot ligt dan ook hoog, wat resulteert in een flinke wegenbelasting in Nederland. De prijs van een nieuwe QX50 is concurrerend, maar het onderhoud is duur vanwege het V6-blok en de complexe AWD. Banden slijten door het gewicht en de kracht, dus reken op hogere kosten dan bij een viercilinder SUV.