Infiniti QX50: luxe SUV met een dorst die je niet in de folder ziet

De Infiniti QX50 is een opvallende verschijning, ook al is hij inmiddels een jaar of tien oud. Met zijn 4,63 meter lengte en 1,57 meter hoogte oogt hij laag en breed, meer als een verhoogde coupé dan als een klassieke SUV. De golvende daklijn en de scherpe vouwen in de flanken geven hem een eigen karakter, al is het design niet voor iedereen. Sommigen vinden het gedateerd, anderen zien er juist een zekere tijdloze elegantie in.

Voorin zit je laag, met een cockpit die duidelijk uit een andere tijd stamt. Veel fysieke knoppen, een klein scherm en een zekere druk op het dashboard. Het voelt solide, maar niet bijzonder luxueus. De materialen zijn wisselend: zachte kunststoffen op de deuren, maar hard plastic op de lagere delen van het dashboard. Het is een auto die meer indruk maakt als je hem ziet rijden dan wanneer je erin plaatsneemt.

Op basis van de cijfers belooft de QX50 met de 3.7-liter V6 een interessante rijervaring. Met 333 pk en 362 Nm koppel, gekoppeld aan een zeventrapsautomaat en vierwielaandrijving, moet hij in 6,4 seconden naar 100 km/u sprinten. Dat is snel, maar het gewicht van 1.808 kg zal ongetwijfeld voelbaar zijn in de bochten. De ophanging is aan de stevige kant, wat zorgt voor een redelijk vlakke carrosserie, maar ook voor een wat harde reactie op hobbels.

De besturing is naar verwachting direct en voorspelbaar, maar zonder veel feedback. De vierwielaandrijving is vooral gericht op grip, niet op speelsheid. Remmen doen hun werk, maar de auto is zwaar, dus je moet er wel op vertrouwen. In de stad voelt de QX50 log, vooral door de beperkte draaicirkel en de dikke A-stijlen. Op de snelweg is hij stabiel en stil, al is het verbruik dan wel een dingetje.

De QX50 is er in twee benzinevarianten, beide V6, beide met vierwielaandrijving en een zeventrapsautomaat. De instapmotor is een 2.5-liter met 222 pk, die in de praktijk maar weinig zuiniger zal zijn dan de grote 3.7-liter. Die laatste levert 333 pk en 362 Nm, goed voor een 0-100-tijd van 6,4 seconden en een topsnelheid van 240 km/u. Op papier is dat indrukwekkend, maar de specificaties liegen er niet om: het verbruik van 12,1 l/100 km is hoog, en de CO2-uitstoot van 265 g/km is ronduit belastend.

De atmosferische V6 is een zeldzaamheid in deze tijd, en dat is zowel een zegen als een vloek. Het geluid is heerlijk, de respons is direct, en je moet echt toeren maken om het maximale eruit te halen. Maar die ouderwetse charme betekent ook dat je vaak bij de pomp staat. De zeventrapsautomaat schakelt vloeiend, maar reageert soms traag op een kickdown. Wie veel snelwegkilometers maakt, zal de motor als relaxed ervaren, maar de stad is een dorstige bedoening.

De stoelen voorin zijn comfortabel en bieden voldoende steun, ook tijdens langere ritten. De elektrische verstelmogelijkheden zijn uitgebreid, en de verwarming werkt goed. Achterin is de ruimte redelijk, maar niet royal. De achterbank is wat hoog gemonteerd, waardoor langere passagiers met hun hoofd tegen het dak kunnen zitten, zeker door de aflopende daklijn.

De vering is aan de stevige kant, wat bij lage snelheden over klinkerwegen voor een wat hobbelig gevoel zorgt. Op de snelweg is de QX50 echter stabiel en redelijk stil, al is er wel wat windgeruis rond de spiegels. De geluidsisolatie is niet uitzonderlijk, maar voldoende voor een auto van dit formaat. Voor lange ritten is de QX50 zeker geschikt, maar niet de meest comfortabele in zijn klasse.

Het interieur van de QX50 is een mengelmoes van stijlen. Het dashboard is overzichtelijk, met grote, duidelijke knoppen voor de klimaatregeling en het audio-systeem. Het kleine 7-inch display is echter niet meer van deze tijd, met een lage resolutie en trage reacties. De navigatie is omslachtig en de bediening via de draaiknop op de middenconsole is wennen.

De materialen zijn wisselend van kwaliteit. De bovenkant van het dashboard is zacht, maar de lagere delen zijn hard plastic. De stiksels op de stoelen en de deurpanelen ogen netjes, maar het geheel voelt niet zo premium als de prijs doet vermoeden. Er is wel voldoende opbergruimte, met een ruime middenconsole en deurvakken. Het ontbreken van moderne connectiviteit is een minpunt, maar voor wie geen smartphone-integratie nodig heeft, is het prima.

Met een koffervolume van 527 liter zit het wel goed. Dat is meer dan veel concurrenten uit die periode, en de achterbank kan in delen worden neergeklapt, waardoor er veel ruimte ontstaat. De laaddrempel is hoog, maar dat is gebruikelijk voor een SUV. Het instappen voorin is gemakkelijk, maar achterin moet je wat bukken vanwege de aflopende daklijn.

Het zicht naar voren is goed, maar de dikke A-stijlen en de hoge achterzijde maken het zicht schuin en naar achteren beperkt. Parkeersensoren zijn er, maar een camera is niet standaard. De draaicirkel is groot, waardoor je in de stad soms een extra manoeuvre nodig hebt. Al met al is de QX50 praktisch genoeg voor dagelijks gebruik, maar niet de meest handige auto in de stad.

De QX50 is niet bepaald een technologieshowcase. Het infotainmentsysteem is verouderd, met een klein scherm en geen Apple CarPlay of Android Auto. De navigatie werkt, maar is traag en de kaarten zijn gedateerd. Er is wel een goedgeluidssysteem van Bose, maar de bediening is omslachtig.

Op het gebied van rijassistentie is het spaarzaam. Er is cruise control, maar geen adaptieve cruise control, en er is geen lane departure warning of automatische noodrem. Dat is niet ongebruikelijk voor een auto uit 2013, maar het maakt de QX50 wel minder aantrekkelijk in vergelijking met nieuwere gebruikte alternatieven. Wie moderne technologie belangrijk vindt, moet elders zoeken.

Het officiële verbruik van de 3.7-liter is 12,1 l/100 km, wat al hoog is. In de praktijk zal dat eerder 13 tot 14 liter zijn, zeker als je het vermogen gebruikt. De CO2-uitstoot van 265 g/km betekent een fors bijtellingsvoordeel voor zakelijke rijders, maar ook een dure wegenbelasting in veel landen. De 2.5-liter is niet veel zuiniger, dus je kunt beter voor de krachtigste versie gaan.

De prijs van een gebruikte QX50 is relatief laag, omdat het merk niet zo populair is in Europa. Dat maakt hem aantrekkelijk voor wie op zoek is naar een betaalbare, krachtige SUV. Maar de onderhoudskosten kunnen oplopen, vooral als er iets met de V6 of de vierwielaandrijving misgaat. Banden zijn ook niet goedkoop. En de wegenbelasting kan een domper zijn, afhankelijk van waar je woont.