Infiniti QX60: Japanse luxe SUV die vooral opvalt door z'n dorst

De Infiniti QX60 ziet eruit alsof een designer heeft geprobeerd een Japanse salonwagen in een SUV-pak te hijsen. Met 4,99 meter lengte en 1,74 meter hoogte is hij fors, maar de daklijn loopt vloeiend af, waardoor hij minder hoog en log oogt dan de meeste concurrenten uit 2013. De grote chromen grille en de scherpe koplampen geven hem een eigen gezicht, al is dat gezicht vooral 'opvallend' en niet per se 'mooi'.

Het interieur maakt een betere eerste indruk: veel zacht materiaal, goede afwerking en een rustige, horizontale dashboardindeling. Het voelt direct een stuk duurder dan de Nissan Pathfinder waarmee hij het platform deelt, maar het blijft duidelijk een product van voor 2016 — de knoppenwinkel op de middenconsole zou je in een moderne auto niet meer aantreffen.

De QX60 is geen auto die je over het hoofd ziet, maar ook geen auto waar je spontaan verliefd op wordt. Hij straalt vooral 'gedegen' uit, met een vleugje Japanse excentriciteit die je bij de Duitsers niet vindt. Het is een auto die je koopt met je hoofd, niet met je hart.

Op basis van de cijfers is de QX60 geen auto om mee te scheuren. Met 2.024 kg leeggewicht en een CVT die het vermogen van de 3.5 V6 (268 pk) maar liefst 8,0 seconden over 0-100 km/u laat rekken, voelt hij vermoedelijk trager aan dan de cijfers suggereren. De besturing is waarschijnlijk licht en comfortabel gericht, zonder veel feedback — typisch voor een luxe SUV uit deze periode.

In de stad is de QX60 met zijn 1,96 meter breedte een flinke jongen, maar de hoge zit en het goede zicht naar voren compenseren dat deels. Op de snelweg is hij op zijn best: stil, stabiel en ontspannen. De CVT zal bij volle acceleratie echter jammeren als een stofzuiger die een stuiver heeft opgezogen, iets wat je bij een luxe SUV niet verwacht.

Het onderstel is duidelijk op comfort gericht, maar met 2.024 kg is het een hele kluif om in toom te houden. In scherpe bochten zal hij vermoedelijk flink overhellen en vroeg onderstuurd raken. Wie sportief wil rijden, moet elders zijn — dit is een cruiser, geen bochtenvreter.

De 3.5 V6 is de enige motor die de QX60 recht van lijf en leden houdt. Met 268 pk en 336 Nm koppel is hij niet bijzonder sterk, maar wel soepel en stil. De CVT, die normaal gesproken een prestatievreter is, werkt hier redelijk mee dankzij een speciale 'D-Step'-modus die schakelpunten simuleert. Toch blijft het een CVT — en dat hoor je ook.

De hybride versie is een vreemde eend: met 250 pk (of 230 pk in FWD) is hij niet trager dan de V6, maar het verbruik van 9,8 l/100 km is amper beter dan de 11,2 liter van de benzineversie. Bovendien is de hybride gebaseerd op een 2,5-liter viercilinder die bij belasting waarschijnlijk schor klinkt. De meerwaarde is vooral fiscaal, niet rijtechnisch.

Met een topsnelheid van 190 km/u zit de QX60 onder het gemiddelde van zijn klasse (beter dan slechts 26% van de concurrenten uit die periode), maar dat is geen ramp voor een gezins-SUV. De acceleratie is met 8,0 seconden redelijk, al voelt dat door de CVT vermoedelijk langzamer aan dan het is. Kortom: de V6 is de beste keuze, maar verwacht geen sportwagenprestaties.

De QX60 is gebouwd om lange afstanden te overbruggen zonder dat iemand klaagt. De stoelen zijn zacht en breed, met voldoende verstelmogelijkheden voor de bestuurder. De tweede zitrij biedt veel beenruimte en kan naar voren schuiven om bij de derde rij te komen, al blijft die derde rij vooral geschikt voor kinderen of kleine volwassenen — een bekend euvel bij zevenzitters.

Het onderstel is comfortabel afgesteld, maar met 2.024 kg is de QX60 geen veertje. Over hobbels zal hij vermoedelijk wat deinen, maar geen harde klappen doorgeven. De geluidsisolatie is goed: wind- en bandengeruis zijn op snelweg waarschijnlijk minimaal, al zal de CVT bij acceleratie wel zijn aanwezigheid kenbaar maken.

Voor wie de QX60 als zes- of zevenzitter gebruikt, is het comfort op de tweede rij prima, maar de derde rij is meer een straf dan een zegen. De instap is hoog, maar dankzij de brede deuren goed te doen. Kortom: comfort is de sterkste troef van deze auto, maar alleen als je niet achterin hoeft te zitten.

Het interieur van de QX60 is een mengeling van luxe en functionaliteit. De materialen zijn van goede kwaliteit — veel zacht plastic en leer — maar het ontwerp is duidelijk van voor 2016. De middenconsole is een wirwar van knoppen, met een klein infotainmentscherm dat er in deze tijd al gedateerd uitzag. Toch is de ergonomie prima: de belangrijkste functies zijn binnen handbereik.

Een opvallend detail is de verschuifbare tweede zitrij, die met één handbeweging naar voren klapt om toegang tot de derde rij te geven. Dat werkt handig, maar het systeem is niet zo verfijnd als bij een Volvo XC90. De afwerking is netjes, al zijn er hier en daar harde plastics op plekken die je niet direct ziet.

De stoelen zijn comfortabel, maar de bestuurdersstoel biedt niet veel zijdelingse steun. Het stuur is met leer bekleed en heeft een prettige dikte. Het interieur is kortom een fijne plek om te vertoeven, maar het mist de elegantie en moderne uitstraling van de Duitse concurrentie uit die periode.

Met een kofferbak van 447 liter achter de derde rij is de QX60 niet de ruimste in z'n klasse — hij zit precies op het gemiddelde van vergelijkbare auto's uit die periode. Klap je de derde rij weg, dan groeit de ruimte aanzienlijk, maar exacte cijfers daarvan ontbreken. De laadrand ligt hoog, wat het inladen van zware spullen bemoeilijkt.

De QX60 is 4,99 meter lang en 1,96 meter breed, wat hem in de stad een gedoe maakt. Parkeren wordt geholpen door een achteruitrijcamera, maar die is van matige kwaliteit. De derde rij is alleen geschikt voor kinderen; volwassenen zullen zich daar bekaagd voelen. Voor een gezin met drie kinderen is de QX60 echter prima te gebruiken.

Het zicht naar voren is goed, maar de dikke C-stijlen en de hoge achterkant beperken het zicht naar achteren. De dodehoekcontrole is een welkome hulp, maar was in deze periode nog niet zo geavanceerd als nu. Kortom: de QX60 is praktisch voor wie de derde rij niet dagelijks gebruikt, maar voor echte zevenzitter-behoeften zijn er betere keuzes.

De QX60 uit 2013-2016 heeft een infotainmentsysteem dat inmiddels flink verouderd is. Het 7-inch scherm is traag en de graphics zijn gedateerd. Navigatie is optioneel, maar de bediening verloopt via een draaiknop die niet zo intuïtief is als de iDrive van BMW uit die tijd. Apple CarPlay en Android Auto ontbreken — wat in deze periode niet ongebruikelijk was, maar nu wel een minpunt is.

Het merk Infiniti heeft nooit een sterke reputatie opgebouwd met zijn technologie; het is meer een nichespeler. De rijhulpsystemen zoals adaptieve cruisecontrol en noodremassistent waren in deze periode beschikbaar, maar werkten vermoedelijk niet zo verfijnd als bij de Duitsers. De dodehoekcontrole is wel een pluspunt, maar het systeem waarschuwt soms te laat.

Een opvallend detail is het 'Around View Monitor'-systeem, dat een 360-gradenbeeld geeft via camera's. Dat was in 2013 nog vrij uniek en helpt bij het parkeren van deze kolos. Maar de beeldkwaliteit is korrelig en de software is traag. Kortom: de technologie is niet het sterkste punt van de QX60; het is meer een auto voor wie het rijden zelf belangrijk vindt.

Het officiële verbruik van de 3.5 V6 is 11,2 l/100 km, wat slechter is dan 90% van de vergelijkbare auto's uit die periode. Dat is opvallend slecht voor een SUV die zich profileert als luxe gezinsauto. De hybride doet het met 9,8 l/100 km niet veel beter, en in de praktijk zal het verschil waarschijnlijk nog kleiner zijn. De CO2-uitstoot ligt daardoor hoog, wat resulteert in een flinke wegenbelasting in Nederland.

Qua prijs is de QX60 een buitenbeentje: hij is vaak goedkoper dan een vergelijkbare Duitse SUV, maar ook minder gewild op de tweedehandsmarkt. Dat betekent dat je voor relatief weinig geld een grote, luxe auto krijgt, maar dat de afschrijving hoog kan zijn. Het onderhoud is niet extreem duur, maar Infiniti is een nichemerk, dus dealers zijn schaars en onderdelen kunnen langer op zich laten wachten.

De banden zijn breed en zwaar, wat de kosten opdrijft. Het gewicht van 2.024 kg zorgt voor een hogere slijtage van remmen en ophanging. Kortom: de QX60 is goedkoop in aanschaf, maar duur in het gebruik. Wie zuinig wil rijden, moet hier niet zijn — dan kun je beter een hybride van een ander merk overwegen.