Infiniti QX80: Amerikaanse overdaad met een dorst die je niet snel vergeet

De QX80 is niet te missen. Met 5,3 meter lengte en 2 meter breedte zonder spiegels is dit een auto die je in je achteruitkijkspiegel ziet aankomen als een op hol geslagen koelkast. De chromen grille is zo prominent dat je je afvraagt of Infiniti de ontwerpers per kilo chroom betaalde. Het oogt imposant, maar ook een beetje alsof het uit een andere tijdperk komt.

De hoge taille en de platte zijkanten geven het een massief, bijna militair uiterlijk. Het is geen auto voor wie subtiel wil zijn. Binnenin is de eerste indruk beter: veel leer, veel ruimte en een gevoel van 'clubhuis op wielen'. Maar sommige knoppen en schermen voelen direct gedateerd aan, zelfs in vergelijking met de concurrentie uit die periode. Je koopt hier vooral volume, niet verfijning.

Op basis van de specificaties is dit een auto die vooral indruk maakt met zijn koppel van 560 Nm. Die V8 levert zijn kracht laag in het toerengebied, waardoor je vermoedelijk met een gerust hart kunt inhalen zonder terug te schakelen. De zeventrapsautomaat is geen wonder van techniek, maar met dit koppel hoeft hij ook niet constant te schakelen.

Het onderstel is afgestemd op comfort, niet op bochtenwerk. Met een gewicht dat je niet in de specificaties vindt maar dat je wel voelt, is het een auto die je liever op de snelweg houdt dan in de bergen. De besturing is licht en wat vaag, zoals je van een Amerikaanse reus mag verwachten. In de stad is de QX80 een kolos die je met beleid manoeuvreert; de parkeersensoren staan waarschijnlijk standaard aan, want achteruit inparkeren is anders een raadspel.

De enige motor die je kunt krijgen is een 5,6-liter V8 met 406 pk en 560 Nm. Dat is een ouderwetse, atmosferische krachtpatser in een tijd waarin de rest van de wereld met turbomotoren en elektromotoren komt. Het vermogen is beter dan 89% van de concurrentie, dus snel is hij zeker, maar het gaat vooral om het geluid en de manier waarop hij zijn koppel levert.

De acceleratie zal niet teleurstellen, maar het is geen sportwagen. Het is meer een stoomwals die met autoriteit op gang komt. De benzineversie is de enige keuze, en dat merk je aan de pomp: met een verbruik van 15,7 l/100 km voor de AWD-versie is dit een van de dorstigste auto's in zijn klasse. De RWD-versie doet het marginaal beter met 14,7 l/100 km, maar dan verlies je de vierwielaandrijving die in een auto van dit formaat bijna noodzakelijk is.

De stoelen zijn typisch Amerikaans: breed, zacht en met weinig zijdelingse steun. Voor lange rechten stukken snelweg zijn ze waarschijnlijk heerlijk, maar in bochten word je als passagier heen en weer geschud. De vering is zacht en slikt hobbels met gemak, maar laat de carrosserie ook behoorlijk bewegen.

De geluidsisolatie lijkt op basis van de specificaties en het marktsegment prima, maar met zo'n grote V8 voorin hoor je altijd wel iets van de motor. Het is geen onaangenaam geluid, maar het is er wel. Voor zeven personen is de derde zitrij geen straf, maar daarover later meer. Kortom: comfortabel in een rechte lijn, minder in bochten.

Het interieur is een mix van luxe en veroudering. Veel leder, hout en chroom, maar de vormgeving is typisch uit de jaren 2010. Het infotainmentsysteem met twee schermen is niet het meest intuïtieve systeem dat we kennen; de knoppen voelen soms goedkoop aan, vooral de plastics rond de middenconsole.

Ergonomisch zitten de belangrijkste bedieningselementen wel logisch, maar het geheel oogt druk. Je hebt een wirwar van knoppen, schakelaars en touchscreens die niet altijd direct reageren. Het is geen interieur dat je 'premium' zou noemen in de zin van een Mercedes; het is meer 'Amerikaans robuust'. Toch is er veel ruimte en berg je je spullen makkelijk op, al hadden de designers wat meer aandacht aan de details mogen besteden.

Met een kofferinhoud van 470 liter achter de derde rij — beter dan 99% van de concurrentie — is dit een van de weinige auto's waar je echt zeven personen én hun bagage meeneemt. De derde zitrij is verrassend bruikbaar voor volwassenen, al is de instap niet ideaal. Je moet over de tweede rij heen klimmen, en dat is met die hoge zit niet voor iedereen weggelegd.

De afmetingen zijn een praktisch probleem. Met 5,3 meter lengte en 2 meter breedte pas je in de meeste parkeergarages maar nét, en in Europese parkeervakken steek je overal uit. Het zicht rondom is matig; je vertrouwt op camera's en sensoren. Maar als je eenmaal de ruimte hebt, is het een fantastische auto voor het vervoeren van een heel gezin of een groep vrienden.

Infiniti was niet de eerste met de nieuwste snufjes, en dat merk je. Het dual-screen infotainmentsysteem is omslachtig en de grafische kwaliteit is matig. Er is ondersteuning voor Apple CarPlay en Android Auto, maar de kans is groot dat je vooral je telefoon gebruikt en het systeem negeert.

De rijassistentiesystemen zijn er wel, maar ze werken niet altijd even subtiel. De adaptieve cruisecontrol reageert soms abrupt, en de rijbaanassistent heeft de neiging om te corrigeren alsof je een vrachtwagen bestuurt. Het zijn functionele systemen, maar ze voelen aan alsof ze een generatie achterlopen op de Duitsers. Voor een auto in dit segment is dat een gemiste kans.

Hier komt de rekening. Het officiële verbruik van 15,7 l/100 km voor de AWD-versie is al schrikbarend, en in de praktijk zal dat vermoedelijk eerder 18 l/100 km zijn. Met een benzineprijs van rond de 2 euro per liter betaal je al snel 30 euro per 100 kilometer. De CO2-uitstoot is eveneens hoog, wat in Nederland en België leidt tot forse wegenbelasting en bijtelling.

De aanschafprijs van een QX80 is niet mals, maar de afschrijving is ook fors. Je koopt hier geen auto voor de zuinigheid, maar voor de aanwezigheid. Onderhoud is niet extreem duur, maar met zo'n grote V8 en zware onderdelen zijn de kosten wel hoger dan bij een gewone SUV. Banden zijn groot en duur, en de remmen hebben het zwaar met dit gewicht. Kortom: dit is een auto voor mensen die de kosten niet tellen.