Kia Niro 1.6 GDI: zuinig maar traag, een eigenwijze keuze

De Kia Niro oogt als een brave, ietwat verhoogde stationwagen, met een neus die doet denken aan een cross-over maar dan zonder de stoere houding. Hij is 4,36 meter lang, wat hem compact maakt in de stad, maar hij staat hoog op zijn poten. De lijn is niet opvallend, maar wel functioneel – je ziet direct dat dit een auto is die gemaakt is om mensen en bagage te vervoeren, niet om indruk te maken op de buren.

Binnenin is de eerste indruk verrassend positief. Het dashboard is overzichtelijk, de materialen zijn degelijk en alles voelt stevig aan. Het is geen designfestijn, maar het heeft een zekere nuchterheid die wel vertrouwen wekt. De stoelen zitten direct goed, en je zit hoog, wat een prima overzicht geeft. Kortom: een auto die je niet om zijn looks koopt, maar om wat hij kan.

Achter het stuur merk je al snel dat de Niro niet is gemaakt voor dynamisch rijden. De besturing is licht en tamelijk gevoelloos, en in bochten helt de carrosserie behoorlijk. Dat is geen verrassing met een hoogte van 1,54 meter en een gewicht dat niet in de specificaties staat, maar de cijfers liegen er niet om: dit is een auto die rustig en voorspelbaar wil worden gereden, niet een die je uitdaagt.

Op de snelweg is de Niro stabiel, maar het onderstel is eerder zacht dan strak. Dat betekent dat je over lange afstanden comfortabel zit, maar dat je bij harde wind of vrachtwagenpassages wel wat moet corrigeren. In de stad is hij wendbaar genoeg, en het hoge zitpunt helpt bij het inschatten van de ruimte. Remmen doen wat je verwacht, maar het geheel nodigt niet uit tot enthousiast rijden – en met 104 pk zou dat ook niet verstandig zijn.

De 1.6-liter GDI-benzinemotor levert 104 pk en 148 Nm koppel, en dat is – laten we eerlijk zijn – niet veel. De acceleratie van 0 naar 100 km/u duurt 11,5 seconden, en de topsnelheid ligt op 164 km/u. Daarmee zit je onderaan de ladder: in vergelijking met concurrenten is dit vermogen beter dan slechts 8% van de auto's uit die periode. Op papier is dit dus geen snelheidsmonster, en in de praktijk zul je op de snelweg vaak het gaspedaal moeten induwen om mee te komen.

De zesversnellingsautomaat schakelt vloeiend, maar moet vaak terugschakelen om de motor in zijn toeren te houden. Dat is niet storend, maar het maakt wel duidelijk dat de motor zijn werk moet doen. Het verbruik van 4,7 l/100 km is echter een groot pluspunt: beter dan 77% van de concurrentie. Wie vooral veel stadsritten of rustige trajecten rijdt, zal hier tevreden mee zijn. Maar verwacht geen wonderen: met 104 pk blijft het een kalme metgezel, geen sportieve partner.

De stoelen van de Niro zijn verrassend comfortabel, met een goede rugsteun en voldoende zijdelingse steun voor een auto in dit segment. Ze zijn niet elektrisch verstelbaar, maar handmatig genoeg om een goede positie te vinden. De vering is aan de zachte kant, wat zorgt voor een comfortabel rijgedrag op oneffen wegen, maar het betekent ook dat je in bochten wat meer beweging voelt.

Geluidsisolatie is redelijk, maar niet uitzonderlijk. Op de snelweg hoor je windgeruis rond de spiegels, en de motor wordt bij acceleratie duidelijk hoorbaar – niet onaangenaam, maar wel aanwezig. Voor lange ritten is de Niro echter prima geschikt: je zit goed, het is rustig genoeg om te praten, en het zachte onderstel absorbeert de meeste hobbels. In de stad is hij ook lekker wendbaar, al is de draaicirkel niet bijzonder klein.

Het interieur van de Niro is functioneel en overzichtelijk. De materialen zijn niet luxueus, maar voelen degelijk aan – geen krakende panelen of goedkope plastics. Het dashboard is logisch opgebouwd, met een centraal infotainmentscherm dat niet te groot is en fysieke knoppen voor de belangrijkste functies. Dat is een pluspunt, want het betekent dat je niet door menu's hoeft te spitten voor de airco.

Ergonomisch zit het goed: alles is binnen handbereik, en de bediening is intuïtief. Wel is er wat hard plastic op de deuren en het dashboard, wat in deze prijsklasse niet ongebruikelijk is, maar het voelt niet goedkoop. De ruimte voorin is royaal, en je hebt genoeg opbergplekken voor telefoon, bekers en kleine spullen. Het is geen interieur dat je zal verbazen, maar het is wel een plek waar je je snel thuis voelt – en dat is misschien wel belangrijker.

De Niro is een praktische auto, daar is geen twijfel over. De kofferbak biedt 549 liter, wat beter is dan 74% van de concurrentie – dat is ruim voldoende voor een gezin of voor het vervoeren van grote spullen. De achterbank is ook ruim, met voldoende been- en hoofdruimte voor twee volwassenen, en drie kinderen is ook nog net te doen. De achterbank is neerklapbaar, waardoor je een bijna vlakke laadvloer krijgt.

Instappen is makkelijk dankzij de hoge daklijn en de brede deuren. Het zicht rondom is goed, met een hoge zit en relatief dunne stijlen, wat het manoeuvreren vergemakkelijkt. Parkeren is ook prima, want met 4,36 meter is hij niet te lang voor de stad. Er zijn parkeersensoren aanwezig, maar een camera is niet standaard – dat is een minpunt in deze prijsklasse, want een auto van bijna 30 mille mag dat wel hebben.

De Niro is voorzien van een infotainmentsysteem met een touchscreen dat vlot reageert en helder is. Het systeem ondersteunt Apple CarPlay en Android Auto, wat tegenwoordig onmisbaar is. De bediening is logisch, al moet je voor sommige functies wel door menu's bladeren. De fysieke knoppen voor de airco zijn een pluspunt, want dat betekent dat je tijdens het rijden niet naar het scherm hoeft te tasten.

Wat rijassistentie betreft, heeft de Niro de gebruikelijke systemen zoals adaptieve cruisecontrol en rijbaanassistentie, maar ze werken niet altijd even subtiel. De rijbaanassistentie kan soms wat nadrukkelijk ingrijpen, en de adaptieve cruisecontrol reageert niet altijd even vloeiend bij invoegend verkeer. Het is geen slechte technologie, maar het is duidelijk dat Kia nog niet het niveau van de beste concurrenten heeft bereikt. Connected diensten zijn er wel, maar ze zijn niet bijzonder uitgebreid.

Het officiële verbruik van de Niro is 4,7 l/100 km, wat beter is dan 77% van de concurrentie. Dat is een uitstekend cijfer voor een benzineauto van dit formaat, en het betekent dat je met een volle tank aardig ver komt. De CO2-uitstoot is daardoor ook relatief laag, wat gunstig is voor de wegenbelasting en het milieu – al moet je wel bedenken dat dit een pure benzine is, geen hybride.

De vanafprijs van € 29.840 is niet mager, zeker niet voor een auto met 104 pk. In vergelijking met de Volkswagen Taigo (€ 30.142, 150 pk) en de Suzuki S-Cross (€ 27.960, 129 pk) is de Niro minder krachtig maar wel zuiniger. De onderhoudskosten van Kia zijn over het algemeen redelijk, en de betrouwbaarheid is goed, maar je betaalt wel voor het merk en de ruime uitrusting. Wie veel kilometers maakt, zal de zuinigheid waarderen, maar wie vooral prestaties wil, kan beter ergens anders kijken.