Kia Picanto 1.25 4AT: Lichtgewicht met een zware automatische last

De Picanto is een kleine auto die er met zijn 3,59 meter lengte uitziet alsof hij zich schaamt voor zijn formaat. De driedeursvariant heeft een ietwat gedrongen, maar vriendelijke uitstraling. Het is geen designicoon, maar het oogt ook niet goedkoop. De verhoudingen zijn typisch voor een stadsauto van dit formaat.

Met een leeggewicht van 850 kg is de Picanto een van de lichtste auto's in zijn klasse – dat belooft veel goeds voor het rijgedrag. De besturing is licht en direct, wat in de stad ideaal is. De 4-traps automaat is echter traag en schakelt onlogisch, waardoor de auto ondanks zijn lage gewicht trager aanvoelt dan hij is. Op de snelweg is de Picanto met 163 km/u topsnelheid geen snelheidsduivel, maar hij houdt zich redelijk staande, al is het bij harde wind wel opletten geblazen.

De 1.25-motor met 85 pk en 121 Nm koppel is een bekende, robuuste benzinemotor. In de handgeschakelde versie is hij levendig genoeg voor de stad, maar de 4-traps automaat smoort het vermogen. Met 13,3 seconden naar 100 km/u is de acceleratie allesbehalve indrukwekkend – je moet geduld hebben bij het invoegen op de snelweg. De automaat schakelt vaak te vroeg op, waardoor de motor in het laagste toerengebied blijft hangen. De topsnelheid van 163 km/u is voldoende voor dagelijks gebruik, maar meer dan dat ook niet.

De stoelen van de Picanto zijn vlak en bieden weinig zijdelingse steun, maar voor een stadsauto is dat niet onoverkomelijk. De vering is aan de harde kant, wat over hobbels in de stad zorgt voor een wat stugge rit. Op de snelweg is de geluidsisolatie matig – windgeruis is duidelijk hoorbaar. Voor lange ritten is de Picanto niet ideaal, maar voor dagelijks woon-werkverkeer is het prima.

Het interieur is functioneel en overzichtelijk, maar gemaakt van harde, goedkope kunststoffen. De knoppen en schakelaars zijn logisch gerangschikt en makkelijk te bedienen, al voelt alles wat plastic-achtig aan. De driedeursversie heeft lange portieren, wat het instappen voorin vergemakkelijkt, maar achterin is het een gepuzzel. Het dashboard is eenvoudig maar doet zijn werk.

Met een kofferbak van 201 liter is de Picanto niet de ruimste in zijn klasse – hij scoort beter dan slechts 5% van zijn concurrenten. De achterbank is krap en alleen geschikt voor kinderen of korte ritten. De driedeursversie is onhandig voor wie regelmatig mensen achterin vervoert. Parkeren is daarentegen een fluitje van een cent dankzij de compacte afmetingen en het lichte gewicht.

De Picanto uit deze periode is niet bepaald uitgerust met de nieuwste snufjes. Het infotainment is eenvoudig, met een klein scherm en weinig connectiviteit. Rijassistentiesystemen zoals adaptieve cruisecontrol of rijstrookassistentie ontbreken volledig. Het is een kale basisuitrusting, maar wel betrouwbaar en zonder poespas. Voor wie moderne technologie zoekt, is dit niet de juiste auto.

Het officiële verbruik van de 1.25 4AT is 5,6 l/100 km, wat beter is dan 82% van de concurrenten – niet slecht, maar de handgeschakelde versie doet het met 4,5 l/100 km duidelijk beter. De CO2-uitstoot van 130 g/km is ook hoger dan de 106 g/km van de zuinigste versie. De wegenbelasting is laag en het onderhoud is goedkoop. De Picanto is een betaalbare auto, maar de automatische transmissie is een dure optie die zich niet terugverdient in zuinigheid.