Kia Rondo: de nuchtere alleskunner die niemand opvalt

De Kia Rondo ziet eruit alsof iemand een bestelbusje door de wasmachine heeft gehaald en het daarna maar een SUV heeft genoemd. Met 4.524 mm lengte en 1.610 mm hoogte is hij duidelijk langer dan een doorsnee hatchback, maar niet zo hoog als een echte SUV. Het resultaat is een auto die vooral functioneel oogt, zonder enige vorm van opwinding. Daar is op zich niets mis mee, maar het is goed om te weten dat je geen bekijks zult trekken.

Binnenin is de eerste indruk beter. Het dashboard is overzichtelijk, de materialen voelen degelijk aan en alles zit stevig in elkaar. Het is niet luxueus, maar het oogt niet goedkoop. De basisuitvoering heeft al een redelijke uitrusting, al moet je voor echt comfort opties bijbestellen. Kortom: een auto die geen indruk maakt op de buren, maar die je dagelijks zult waarderen om zijn nuchterheid.

Op basis van de cijfers is de Rondo geen auto die je 's ochtends vroeg een glimlach bezorgt. Met 166 pk en 213 Nm koppel is de 2.0 GDI niet bijzonder sterk, en het leeggewicht van 1.444 kg helpt ook niet mee. De acceleratie van 10,8 seconden naar 100 km/u is ronduit traag voor een auto met dit vermogen, en dat zal je vermoedelijk vooral merken bij het invoegen op de snelweg of bij het inhalen van een vrachtwagen.

De besturing is waarschijnlijk licht en niet erg communicatief, zoals we van Kia uit die periode gewend zijn. Het onderstel is duidelijk op comfort gericht, met een vering die oneffenheden aardig zal absorberen, maar in bochten zal de carrosserie flink overhellen. De remmen doen hun werk, maar voelen misschien wat sponzig aan. Kortom: de Rondo is een rustige reisgenoot, geen bochtenvreter. Wie sportief wil rijden, moet elders wezen.

In de stad is de Rondo verrassend wendbaar dankzij de relatief korte overhangen, maar de 1.806 mm breedte maakt parkeren soms wel een uitdaging. De automatische transmissie (6AT) schakelt vermoedelijk soepel, maar reageert soms traag op een plotselinge kickdown. Het is een auto die je leert kennen en waar je je rijstijl op aanpast, niet andersom.

De 2.0 GDI-benzine is de krachtigste optie in het gamma, maar met 166 pk en 213 Nm is hij niet bepaald een krachtpatser. De acceleratie van 10,8 seconden naar 100 km/u is traag voor de klasse, al ligt de topsnelheid van 200 km/u wel netjes. De motor is waarschijnlijk vlot genoeg voor dagelijks gebruik, maar je moet er niet te veel van verwachten.

Interessanter is de 1.7 CRDi-diesel. Met 115 pk is hij minder sterk, maar het koppel ligt waarschijnlijk hoger en het verbruik van 4,7 l/100 km is indrukwekkend zuinig. Voor wie veel snelwegkilometers maakt, is dit de betere keuze. De 1.6 GDI-benzine met 135 pk is een prima instapmotor, maar zal in deze zware auto vermoedelijk wat hijgerig aanvoelen.

Kortom: de motorkeuze is afhankelijk van je budget en rijgedrag. De 2.0 GDI is niet slecht, maar ook niet bijzonder. De diesel is de meest verstandige keuze voor wie veel rijdt, en de 1.6 GDI is alleen voor de zuinige rijder die vooral korte stukken rijdt.

Comfort is duidelijk de belangrijkste prioriteit van de Rondo. De stoelen zijn zacht en ondersteunend, al missen ze misschien wat zijdelingse steun in bochten. De vering is afgestemd op comfort, dus hobbels en kuilen worden aardig weggefilterd, maar dat gaat ten koste van de stabiliteit op de snelweg. Bij hogere snelheden zal de auto waarschijnlijk wat deinen, maar niet onacceptabel.

De geluidsisolatie is redelijk, maar niet uitzonderlijk. Windgeruis wordt aardig gedempt, maar bandengeruis is duidelijk hoorbaar op ruw asfalt. De motor van de 2.0 GDI is bij rustig rijden stil, maar bij acceleratie hoor je hem duidelijk. Voor lange ritten is de Rondo comfortabel genoeg, maar niet zo verfijnd als een echte MPV zoals een Ford C-Max of een Renault Scénic.

Het interieur van de Rondo is functioneel en overzichtelijk, maar mist een beetje persoonlijkheid. De materialen zijn van redelijke kwaliteit: zachte kunststoffen op het dashboard, hardere op de deurpanelen. De afwerking is netjes, maar niet uitzonderlijk. Alles zit stevig in elkaar, maar het geheel oogt een beetje saai.

Ergonomisch is het prima: alle knoppen zitten logisch en zijn gemakkelijk te bedienen. Het infotainmentsysteem is eenvoudig, met een klein scherm dat niet bijzonder scherp is. Fysieke knoppen voor volume en klimaatregeling zijn aanwezig, wat fijn is tijdens het rijden. Opbergruimte is er genoeg, maar niet bijzonder groot.

Een opvallend detail is de handrem die meer wegheeft van een hendel uit een vrachtwagen. Hij werkt prima, maar voelt wat ouderwets aan. Ook het stuurwiel is aan de dunne kant, maar dat is een kwestie van smaak. Kortom: het interieur is praktisch, maar niet inspirerend.

Dit is waar de Rondo excelleert. Met 493 liter kofferruimte achter de achterbank biedt hij veel ruimte voor bagage, en met de achterbank neergeklapt (wat overigens niet helemaal vlak gebeurt) kun je zelfs grotere spullen vervoeren. De laadrand ligt laag, wat het inladen van zware spullen vergemakkelijkt.

De achterbank is ruim genoeg voor twee volwassenen, en drie kinderen passen er ook wel op. De beenruimte is prima, maar de hoofdruimte is iets beperkter door het aflopende dak. De portieren openen wijd, waardoor instappen makkelijk is. Het zicht rondom is goed, al is de achteruitkijk spiegel wat klein. Parkeren wordt geholpen door de duidelijke achteruitrijcamera, maar die was in 2013 nog niet standaard.

In 2013 was de Rondo redelijk uitgerust met technologie, maar anno nu is het verouderd. Het infotainmentsysteem is traag en het scherm heeft een lage resolutie. Smartphone-integratie via Apple CarPlay of Android Auto ontbreekt, dus je zult het moeten doen met Bluetooth voor bellen en audio.

De rijassistentiesystemen zijn beperkt: geen adaptieve cruisecontrol, geen dodehoekassistent. Wel zijn er stabiliteitscontrole en hill-start assist aanwezig, wat in die tijd vrij standaard was. Het systeem waarschuwt bij het verlaten van de rijstrook, maar dat werkt met een simpele trilling in het stuur, niet erg verfijnd. Kortom: wie moderne technologie verwacht, komt bedrogen uit. Maar voor wie genoegen neemt met de basis, is het voldoende.

De 2.0 GDI die wij representatief achten, verbruikt officieel 7,9 l/100 km en stoot 184 g/km CO2 uit. Dat is niet zuinig voor een auto uit deze klasse, en in de praktijk zul je waarschijnlijk dichter bij de 9 liter zitten. De wegenbelasting zal ook niet mals zijn, want dit gewicht en CO2-uitstoot vallen in een hogere klasse.

De 1.7 CRDi diesel is veel zuiniger: 4,7 l/100 km en 124 g/km CO2. Dat scheelt aanzienlijk in de kosten, zowel aan de pomp als in de belasting. De aanschafprijs is echter hoger, dus je moet wel veel rijden om dat terug te verdienen. Onderhoudskosten zijn voor Kia over het algemeen redelijk, maar de 2.0 GDI heeft een distributieketting die minder vaak vervangen hoeft te worden dan een riem, wat een pluspunt is.