KTM X-Bow R: een kart met kenteken, maar wel een hele snelle

De KTM X-Bow R ziet eruit alsof hij zojuist uit een videogame is ontsnapt. Met een lengte van 3739 mm en een hoogte van 1201 mm is hij kleiner dan een Mazda MX-5, maar wel een stuk breder – 1915 mm. Die breedte, gecombineerd met het ontbreken van een dak en de zichtbare carbon monocoque, maakt dat hij eruitziet als een Le Mans-prototype dat per ongeluk de openbare weg op is gereden.

Het interieur is net zo radicaal als het exterieur. Je stapt niet in, je klimt eroverheen. Het stuurwiel is afneembaar en de pedalen zijn verstelbaar, maar dat is ongeveer het enige comfort dat je krijgt. Alles is gericht op gewichtsbesparing en functionaliteit. Dit is geen auto om indruk te maken op je buren – het is een statement dat je serieus bent over rijden.

Op basis van de cijfers – 790 kg leeggewicht en 300 pk – is de vermogen-gewichtsverhouding ongeveer 380 pk per ton. Dat is meer dan een Porsche 911 GT3. De acceleratie van 0-100 km/u in 3,9 seconden is niet alleen snel op papier, maar voelt waarschijnlijk nog sneller omdat je met je hoofd in de wind zit en elk detail van de weg voelt.

De achterwielaandrijving en het lage zwaartepunt suggereren een speelse maar precieze wegligging. De X-Bow R heeft geen stuurbekrachtiging, dus bij lage snelheden zal het sturen zwaar zijn, maar op snelheid krijg je een directheid die geen enkele elektrische stuurbekrachtiging kan evenaren. De vering is ongetwijfeld hard – dit is geen auto voor hobbelige binnenwegen, maar op een glad circuit zal hij als een kart aanvoelen.

Remmen is waarschijnlijk een van de meest indrukwekkende aspecten, gezien het lage gewicht. Je hebt geen enorme remschijven nodig om te stoppen, en de vertraging zal adembenemend zijn. Maar in de stad is dit een nachtmerrie: de koppeling is waarschijnlijk zwaar, de motor schokkerig bij lage toeren en je zit zo laag dat je tussen vrachtwagens door nauwelijks iets ziet.

De 2.0-liter turbomotor is afkomstig van Audi en levert hier 300 pk en 400 Nm. Dat is meer dan de meeste concurrenten, maar het bijzondere is niet het vermogen – het is het gewicht. Met 790 kg is de X-Bow lichter dan vrijwel alles op de weg, beter dan 100% van de vergelijkbare auto's uit zijn periode. Die combinatie zorgt voor een acceleratie die beter is dan 98% van de concurrentie.

De handgeschakelde zesversnellingsbak is waarschijnlijk kort geschakeld en precies, zoals je van een sportauto mag verwachten. De topsnelheid van 232 km/u is niet extreem hoog, maar op een circuit zul je die zelden halen. Interessant is dat er maar één motorversie is: je hebt geen keuze. Dat is logisch voor een nicheproduct, maar het betekent wel dat je geen mildere of zuinigere variant kunt kiezen.

Het verbruik van 8,3 l/100 km is voor deze prestaties redelijk, maar als je het gaspedaal indrukt, zal dat cijfer snel oplopen. De CO2-uitstoot van 189 g/km is hoog, maar wie koopt er nu een X-Bow om het milieu te sparen? Dit is een auto die puur voor de sensatie is gemaakt.

Comfort is een woord dat niet in het woordenboek van de X-Bow voorkomt. Er is geen dak, geen verwarming (optioneel), en de stoelen zijn waarschijnlijk harde kuipstoelen die je op hun plaats houden maar weinig vlees op de botten hebben. De ophanging is ongetwijfeld zeer stug, dus elk putje in de weg voel je in je ruggengraat.

Op de snelweg zul je last hebben van windgeruis – en dat is zacht uitgedrukt. Met 120 km/u wordt het waarschijnlijk lastig om te praten, en bij regen word je nat. Dit is geen auto voor lange ritten, maar voor korte uitstapjes naar het circuit of een zonnige zondagochtendrit. De stoelen bieden goede zijdelingse steun, maar dat is het enige positieve op comfortgebied.

Het interieur is minimalistisch tot op het bot. Er is een digitaal instrumentenpaneel dat de essentiële info toont, maar geen infotainment, geen airconditioning (optioneel), en geen opbergvakken. Het stuurwiel is afneembaar, wat het in- en uitstappen vergemakkelijkt, maar dat is ook het enige gemak dat je krijgt.

De materialen zijn voornamelijk carbon en aluminium, wat past bij het racekarakter. De afwerking is functioneel, maar niet luxueus. Ergonomisch is alles gericht op de bestuurder: pedalen en stuur zijn verstelbaar, maar je zit in een vaste houding die niet voor iedereen geschikt is. Lange mensen zullen moeite hebben met de beenruimte, en grote mensen passen er simpelweg niet in.

Een opvallend detail is dat er geen deuren zijn – je stapt over de rand van de monocoque heen. Dat maakt het interieur lekker licht, maar het is niet handig als je een tas of boodschappen wilt meenemen. Er is geen dashboardkastje, geen handschoenenkastje, niets. Dit is een pure rijdersauto zonder opsmuk.

Praktisch? De X-Bow R is een van de minst praktische auto's die je kunt kopen. Er is geen kofferbak, geen dak en geen plek voor een passagier die niet lenig is. De achterbank is niet eens een optie – er is alleen ruimte voor twee personen, en die twee moeten wel heel close zijn.

Instappen vereist een acrobatische actie, vooral als je een heup hebt. Het zicht naar voren is goed, maar naar achteren zie je niets vanwege de hoge achtervleugel. Parkeren is een gok, maar met een lengte van 3739 mm is hij kort genoeg om in de meeste vakken te passen – als je durft te kijken waar je rijdt.

Voor dagelijks gebruik is dit een onmogelijke auto. Je kunt geen boodschappen doen, geen kinderen vervoeren en geen bagage meenemen. Zelfs een helm opbergen is lastig. Dit is een speeltje voor het circuit, en daar moet je het ook voor gebruiken.

De X-Bow R heeft niet veel technologie aan boord, maar wat er is, is gericht op prestaties. Het digitale instrumentenpaneel toont toerental, snelheid en waarschijnlijk een schakelindicator. Er is geen infotainmentsysteem met navigatie of smartphone-integratie – dat zou alleen maar gewicht toevoegen.

Rijassistentiesystemen zoals ABS en tractiecontrole zijn aanwezig, maar waarschijnlijk minimaal en uit te schakelen. De X-Bow is gebouwd om te rijden, niet om je te helpen. Er is geen adaptive cruise control, geen rijstrookassistent, geen parkeersensoren. Dat is misschien jammer voor de moderne bestuurder, maar het past bij het puristische concept.

De technologie die er wel is, is waarschijnlijk goed afgesteld. Het ABS is race-proof en de tractiecontrole is waarschijnlijk zo ontworpen dat je nog steeds kunt glijden, maar niet in een boom eindigt. Maar verwacht geen connected services of over-the-air updates – dit is een auto uit 2011 die nog steeds wordt gebouwd, maar technologisch gezien in het stenen tijdperk leeft.

Met een officieel verbruik van 8,3 l/100 km is de X-Bow R niet eens zo dorstig als je zou denken. Maar dat is het gemiddelde over een rustige rit; op het circuit zul je waarschijnlijk het dubbele verbruiken. De CO2-uitstoot van 189 g/km betekent dat je in Nederland flink wat belasting betaalt, en in Vlaanderen is dat niet anders.

De prijs van de X-Bow R is niet meegegeven, maar gezien het merk en de exclusiviteit zal die fors zijn. Onderhoud is waarschijnlijk duur, omdat je met een nicheproduct te maken hebt en KTM geen groot dealernetwerk heeft voor auto's. Banden zijn dun en duur, en omdat de auto zo licht is, slijten ze misschien minder snel, maar vervanging is nog steeds prijzig.

Verzekering is waarschijnlijk een drama – dit is een auto die uitnodigt tot hard rijden, en verzekeraars weten dat. Als je hem op het circuit wilt gebruiken, heb je een aparte verzekering nodig. Al met al is dit geen auto voor de zuinige rijder, maar voor de liefhebber die bereid is te betalen voor puur rijplezier.