Lamborghini Aventador Roadster: een Italiaanse donderwolk met een prijskaartje dat je haren doet rechtstaan

De Aventador Roadster ziet eruit alsof hij is ontworpen door iemand die net een actiefilm heeft gezien en besloot dat subtiliteit voor watjes is. Met een lengte van 4,78 meter, een breedte van 2,03 meter en een hoogte van amper 1,14 meter, lijkt hij op een laaghangende straaljager die per ongeluk de weg op is gereden. De scherpe lijnen, de enorme luchtinlaten en die deuren die omhoog klappen – het is geen auto, het is een statement.

Het interieur is zoals je verwacht van een Lamborghini uit deze periode: veel hoekige vormen, een startknop onder een rood kapje en genoeg carbon om een vliegtuigvleugel mee te bouwen. De stoelen zitten laag, het zicht is beperkt, maar dat maakt niet uit. Je zit hier niet voor het zicht, je zit hier om gezien te worden.

Met 700 pk en vierwielaandrijving hoef je je geen zorgen te maken over tractie – de elektronica regelt dat wel. De specificaties suggereren dat je met een gerust hart het gaspedaal kunt induwen, zolang je maar niet in een bocht staat. De besturing is direct, maar niet zo communicatief als die van een Porsche 911. Je voelt de weg, maar het is meer een schreeuw dan een fluistering.

De wegligging is indrukwekkend voor een auto van 1.625 kilo. Dat is geen lichtgewicht, maar de vierwielaandrijving en de brede banden zorgen voor veel grip. In de stad is het een ander verhaal: de lage neus, de dode hoeken en de zware besturing maken elke parkeerplaats een hindernisbaan. Op de snelweg daarentegen voelt hij stabiel en onaangedaan – alsof hij 349 km/u aankan zonder met zijn ogen te knipperen.

De 6,5-liter V12 is het hart van deze auto. Met 700 pk bij een hoog toerental en 690 Nm koppel, is het een motor die je moet koesteren. De acceleratie van 0-100 km/u in 3,0 seconden is niet alleen een cijfer – het is een ervaring die je maaginhoud doet opkomen. De topsnelheid van 349 km/u is theoretisch, maar al bij 250 km/u voelt het alsof je de wet aan het tarten bent.

De versnellingsbak is een single-clutch automatische transmissie, die in deze tijd al wat ouderwets aanvoelt. Hij schakelt snel, maar niet zo vloeiend als een moderne dual-clutch. Het is een bak die je moet leren kennen: je laat het gas even los bij het schakelen, anders krijg je een schok. Maar dat hoort bij het karakter – het is geen comfortabele cruiser, het is een rauw beest.

Comfort is niet het eerste waar je aan denkt bij een Aventador, en dat klopt ook. De stoelen zijn stevig en bieden weinig zijdelingse steun voor je schouders – je glijdt heen en weer in bochten. De vering is hard, zeker in de sportmodus, en je voelt elke oneffenheid in je ruggengraat. Op lange ritten word je daar niet vrolijk van.

De geluidsisolatie is zoals je verwacht van een cabriolet met een V12: er is geen isolatie. Je hoort de motor, de wind en het gekraak van het chassis. Met de kap dicht is het nog steeds luidruchtig, maar wel iets beter. Als je een auto wilt voor dagelijks gebruik, zoek dan iets anders. Deze auto is voor korte, intense ritten – en dan bedoel ik intens in alle opzichten.

Het interieur is een mix van hoogwaardige materialen en eigenaardige ontwerpkeuzes. Het dashboard is een groot, hoekig geheel met een centrale toerenteller die opvalt – en terecht, want dat is het belangrijkste instrument. De knoppen zijn groot en duidelijk, maar sommige zitten op onlogische plaatsen. De ventilatieroosters zijn bijvoorbeeld zo gevormd dat ze meer op straaljageronderdelen lijken dan op iets functioneels.

De afwerking is over het algemeen goed, maar er zijn wat plastic delen die niet passen bij een auto die meer kost dan een huis. De stoelverstelling is handmatig – dat is een verademing in een tijd van elektrische stoelen die traag bewegen. Het infotainmentsysteem is gedateerd, met kleine schermpjes en trage reacties, maar wie koopt een Aventador voor het infotainment?

De kofferbak van 150 liter is klein – je past er een weekendtas in, maar dan houdt het op. De achterbank is niet meer dan een opbergvak, want er past niemand achterin. Instappen is een acrobatische oefening: je moet over de brede dorpel stappen en laag duiken, maar eenmaal binnen zit je comfortabel – als je niet te lang bent.

Het zicht is slecht: de achteruitkijkspiegel toont vooral de motor, en de dode hoeken zijn groot. Parkeren is een gok, ook al is er een achteruitrijcamera – die is van matige kwaliteit. De deuren die omhoog klappen zijn een feest voor het oog, maar in een parkeergarage met een laag plafond word je daar niet vrolijk van. Dit is een auto die je alleen parkeert waar je zeker weet dat er ruimte is.

De technologie is van het niveau van 2012 – en dat merk je. Het infotainmentsysteem is traag en het navigatiesysteem is omslachtig. Er is geen Apple CarPlay of Android Auto, want dat bestond nog niet in die tijd. De rijassistentie is beperkt tot een achteruitrijcamera en parkeersensoren voor en achter – meer heb je niet nodig, want je moet zelf opletten.

Wat wel indrukwekkend is, is de vierwielaandrijving en de elektronische stabiliteitscontrole die je helpt om de 700 pk onder controle te houden. Er zijn verschillende rijmodi – Strada, Sport en Corsa – die de reactie van het gaspedaal, de versnellingsbak en de stabiliteitscontrole aanpassen. In Corsa wordt de auto losser en agressiever, maar dat is alleen voor ervaren bestuurders – of mensen met een goede verzekering.

Het officiële verbruik is 16,0 l/100 km, maar in de praktijk zul je daar niet aan komen – zeker niet als je het gaspedaal induwt. Met een V12 die 700 pk levert, is het eerder 20 liter of meer. De CO2-uitstoot van 370 g/km is extreem en zorgt voor een hoge belasting in veel landen – in Nederland is dat een rib uit je lijf.

De prijs van deze auto is niet in het input-blok vermeld, maar je kunt er donder op zeggen dat hij nieuw meer dan 300.000 euro kostte. Onderhoud is duur: de banden zijn groot en duur, de remmen zijn gemaakt voor prestaties en niet voor levensduur, en de motor vraagt om specialistisch onderhoud. Dit is een auto voor mensen die geld als speelgoed zien – en dat is ook precies wat het is.