Gallardo Edizione Tecnica: de laatste stuiptrekking van een legende

De Gallardo Edizione Tecnica is een auto die je niet over het hoofd ziet. Met zijn 1.166 mm hoogte en 1.900 mm breedte ligt hij plat op de weg, alsof hij zich schrap zet voor wat komen gaat. De scherpe lijnen, de enorme luchtinlaten en de vaste achterspoiler maken duidelijk dat dit geen gewone Gallardo is. Het is een auto die schreeuwt om aandacht, en die krijg je ook.

Binnenin is het een mix van rauw en verouderd. Veel Alcantara, wat carbon, maar ook harde plastics die je normaal in een Volkswagen van tien jaar oud verwacht. Dat is niet per se erg: het draagt bij aan het gevoel dat je in een machine zit, niet in een lounge. Maar verwacht geen premium afwerking zoals in een Mercedes of Lexus.

Op basis van de cijfers belooft de Edizione Tecnica een heftige ervaring te worden. Met 570 pk en 540 Nm, gekoppeld aan een vierwielaandrijving en een gewicht van 1.340 kg, zal hij als een kogel uit de startblokken schieten. De 0-100 km/u in 3,4 seconden is indrukwekkend, maar het is vooral de manier waarop de vierwielaandrijving het vermogen op de weg probeert te krijgen die vertrouwen geeft.

Het onderstel is afgesteld op prestaties, niet op comfort. Je voelt elke oneffenheid, en op Nederlandse wegen zal dat vermoeiend worden. Maar in bochten zal hij waarschijnlijk fenomenaal liggen, met veel grip en een neutraal karakter. De besturing is direct, maar niet zo communicatief als die van een Porsche 911. Het is een auto die je moet leren vertrouwen, maar als je dat doet, zal hij je belonen met een gevoel dat moderne supercars vaak missen.

De 5.2 V10 is het kloppende hart van deze Gallardo. Met 570 pk is hij goed voor 98% van de concurrentie uit die periode, en de topsnelheid van 325 km/u hoort bij de snelste van zijn tijd. Het is een atmosferische motor die pas echt tot leven komt boven de 5.000 toeren, met een geluid dat je rillingen bezorgt. Het is jammer dat je het verbruik van 13,5 l/100 km niet kunt verbergen, maar dat hoort erbij.

De enige versnellingsbak is de e-gear, een gerobotiseerde handbak die inmiddels hopeloos verouderd is. Hij schakelt snel in de sportstand, maar in de stad is hij schokkerig en onvoorspelbaar. Een echte handbak was beter geweest, maar die was niet leverbaar op deze uitvoering. Als je puur voor de sensatie gaat, is dit een motor die zijn geld waard is, maar je moet er wel mee leren leven.

Comfort is niet het doel van deze auto. De stoelen zijn sportief en bieden veel steun, maar ze zijn hard en niet verstelbaar in alle richtingen. De vering is keihard, en op lange ritten zul je na een uur wel genoeg hebben van het gebonk en de herrie van de banden. De geluidsisolatie is minimaal, maar dat is juist wat je wilt in een auto als deze: je wilt de V10 horen.

In de stad is hij lastig te besturen: de koppeling is zwaar, de dode hoek is groot en de auto is breed. Parkeren is een uitdaging, maar met een achteruitrijcamera (als die is geïnstalleerd) wordt het iets makkelijker. Voor dagelijks gebruik is dit geen auto, maar dat weet je van tevoren.

Het interieur van de Edizione Tecnica is een mengelmoes van materialen die niet altijd even logisch zijn. Je vindt er Alcantara op het dashboard en de stoelen, maar ook harde plastics die niet passen bij een auto van deze prijs. De knoppen voor de airco en het infotainment komen regelrecht uit de Volkswagen-kast, en dat voelt goedkoop aan.

Toch heeft het interieur wel karakter. De startknop onder een rood kapje, de grote toerenteller die je recht in het gezicht kijkt, en de pedalen die dicht bij elkaar staan voor het hiel-teenwerk. Het is geen plek waar je uren wilt doorbrengen, maar het is wel een plek die je het gevoel geeft dat je in iets speciaals zit.

Praktisch is deze Lamborghini allerminst. De achterbank is symbolisch, en zelfs een boodschappentas past er niet in. De kofferbak voorin is klein, maar groot genoeg voor een weekendtas. Instappen is een acrobatische oefening vanwege de lage zit en de brede dorpels, en het zicht naar achteren is bijna nihil.

Parkeren is een nachtmerrie in een volle stad. De auto is 1.900 mm breed, en de spiegels zijn klein. Een parkeersensor was niet eens standaard, dus je moet vertrouwen op je gevoel. Maar dat is niet waar je deze auto voor koopt. Je koopt hem voor de sensatie, niet voor de logistiek.

De technologie is gedateerd, dat is duidelijk. Het infotainmentsysteem is traag, het scherm heeft een lage resolutie en er is geen smartphone-integratie. De navigatie werkt, maar meer ook niet. Rijassistentiesystemen zoals adaptieve cruise control of rijstrookassistentie zijn niet eens leverbaar, en dat is eigenlijk wel verfrissend.

Wat je wel krijgt, zijn de essentiële zaken: een goed werkende ABS, tractiecontrole die je kunt uitschakelen voor de pure rijervaring, en een launch control die je helpt om de 0-100 km/u in 3,4 seconden te halen. Maar verwacht geen moderne snufjes. Dit is een auto uit 2012, en dat merk je.

Het officiële verbruik van 13,5 l/100 km is al hoog, maar in de praktijk zul je eerder 18 tot 20 liter verbruiken als je het gaspedaal durft in te drukken. De CO2-uitstoot van 319 g/km betekent dat je in Nederland veel wegenbelasting betaalt, en ook de BPM is fors. Het is geen auto voor de zuinige rijder, maar dat wist je waarschijnlijk al.

De onderhoudskosten zijn hoog, zoals je mag verwachten van een Italiaanse supercar. De banden zijn duur, de remmen zijn duur, en een grote beurt bij de dealer kost al snel een paar duizend euro. Maar omdat de Edizione Tecnica een zeldzaam model is (slechts 100 stuks zijn er gemaakt), zal de waarde waarschijnlijk stabiel blijven of zelfs stijgen. Dat maakt de hoge kosten iets draaglijker.