Gallardo Squadra Corse: de laatste, de hardste, en daardoor de beste

De Gallardo Squadra Corse is de laatste, meest extreme versie van een auto die al sinds 2003 meegaat. En dat zie je eraan af. Die enorme spoiler achterop is niet subtiel, maar wel effectief. De brede wielkasten en de lage, 1184 mm hoge carrosserie maken duidelijk dat dit geen auto voor de schuchterheid is. Het is een statement, en dat is precies wat je wilt als je een Lamborghini koopt.

Van binnen is het vooral een feest van zwarte bekleding en carbon. Het stuurwiel is afgeplat, de schakelpaddels zitten op de stuurkolom, en je zit zo laag dat je over de motorkap heen moet kijken om de weg te zien. Het is een beetje een toneelstuk, maar wel eentje die je meteen meesleept. Dit is geen auto die je stiekem wilt rijden.

Op basis van de cijfers is dit een auto die je constant op scherp zet. Met 570 pk en vierwielaandrijving moet de acceleratie van 0 naar 100 in 3,9 seconden aanvoelen als een mokerslag, maar dan wel eentje die je controleert. De ophanging is harder dan een gemiddelde sportwagen, dus je voelt elke oneffenheid in je rug. Dat is geen klacht, dat is een waarschuwing.

De besturing is direct en zwaar, en je hebt het gevoel dat de auto aan je handen hangt. In bochten moet je vertrouwen hebben in de grip van die vier banden, want dit beest wil eigenlijk altijd wel rechtdoor. Het is een auto die je respect afdwingt, maar als je durft, geeft hij je een beloning die weinig andere auto's kunnen evenaren.

De 5.2-liter V10 is het kloppende hart van deze Gallardo, en wat een hart. Met 570 pk en 540 Nm koppel is hij niet de sterkste in zijn klasse, maar wel een van de meest karakteristieke. Het blok schreeuwt tot 8000 toeren en klinkt alsof er een racewagen onder de motorkap ligt. De 6-traps automaat is niet de snelste, maar hij is wel betrouwbaar en past bij het karakter van de auto.

De acceleratie van 3,9 seconden naar 100 km/u is nog steeds indrukwekkend, maar het is de topsnelheid van 323 km/u die de show steelt. Dat is sneller dan 99% van zijn concurrenten uit die periode. Alleen de CO2-uitstoot is een blamage: 327 g/km is slechter dan 99% van de vergelijkbare auto's. Dit is geen auto voor het milieu, maar dat wist je waarschijnlijk al.

Comfort en een Gallardo Squadra Corse zijn twee woorden die niet in dezelfde zin thuishoren. De stoelen zijn hard en bieden weinig zijdelingse steun voor een auto die zoveel G-krachten opwekt. De vering is bijna onbuigzaam, dus je voelt elke tegel in de stad. Op de snelweg wordt het iets beter, maar het geluidsniveau is hoog, vooral omdat de motor constant op de achtergrond aanwezig is.

Toch is het niet onmogelijk om langere ritten te maken. De stoelen zijn verstelbaar, en de klimaatregeling doet zijn werk. Maar na een uur word je wel moe van het constante gezoem en de trillingen. Dit is een auto voor korte ritten met een grote glimlach, niet voor een roadtrip van duizend kilometer.

Het interieur van de Squadra Corse is een mengeling van race- en luxe-elementen. Het carbon is overal, van het dashboard tot de deurpanelen, en het ziet er goed uit. De afwerking is degelijk, maar niet op het niveau van een Ferrari of McLaren. De knoppen zijn groot en duidelijk, maar sommige zitten op onlogische plekken, zoals de raambediening die laag op de deur zit.

De materialen zijn prima, maar je merkt dat dit platform uit 2003 stamt. Het infotainmentsysteem is verouderd, met kleine knoppen en een scherm dat niet reageert zoals moderne systemen. Maar eerlijk: wie koopt een Gallardo voor het infotainment? Je koopt hem voor de V10 en het gevoel, en dat gevoel zit ook in het interieur, met die rode startknop en de enorme toerenteller.

Praktisch? Ha. De Gallardo is 4387 mm lang, 1900 mm breed en 1184 mm hoog, en dat betekent dat je overal moeite mee hebt. Parkeren is een uitdaging, want je ziet niks achter je, en de achteruitrijcamera was in 2013 nog geen standaard. De kofferbak voorin is klein, maar groot genoeg voor een weekendtas. Als je meer nodig hebt, moet je een andere auto nemen.

De achterbank is niet meer dan een opbergvak, en instappen is een acrobatische oefening. Je moet laag bukken en je benen in een onmogelijke hoek draaien. Eenmaal binnen zit je prima, maar je moet wel een beetje lenig zijn. Het zicht naar voren is goed, maar naar achteren is het een gok. Gelukkig heb je spiegels die groot genoeg zijn om een vrachtwagen te zien aankomen.

De technologie in de Squadra Corse is gedateerd, en dat is eigenlijk wel charmant. Er is geen groot touchscreen, geen Apple CarPlay, geen adaptieve cruisecontrol. Wat je wel hebt is een eenvoudig infotainmentsysteem met navigatie die eruitziet alsof hij uit 2008 komt. Het werkt, maar het is niet intuïtief.

De rijhulpsystemen zijn minimaal: ESP dat je kunt uitschakelen, en dat is het wel. Geen rijstrookassistent, geen dodehoekwaarschuwing. Dit is een auto die je zelf moet besturen, en dat is precies wat je wilt in een auto als deze. De technologie die er wel is, is gericht op prestaties, zoals de vierwielaandrijving die de kracht verdeelt voor maximale grip.

Het officiële verbruik is niet eens opgegeven, maar met een CO2-uitstoot van 327 g/km kun je raden dat dit een dorstige is. In de praktijk zul je rond de 1 op 5 rijden, en dat is met de huidige brandstofprijzen een fortuin per tankbeurt. De wegenbelasting in Nederland is ook niet mals voor zo'n auto.

Onderhoud is duur, maar dat wist je al. Een Lamborghini heeft regelmatig beurten nodig, en die kosten al snel een paar duizend euro. Banden zijn ook een kostenpost, want die zijn breed en zacht. En de afschrijving? Die valt mee, want dit is een limited edition, maar de aanschafprijs is hoog. Als je deze auto koopt, moet je niet naar de kosten kijken.