Huracan Performante: een bull terrier met een raket aan boord

Met 4,5 meter lengte en amper 1,17 meter hoog ligt de Performante plat op de weg, klaar om te bijten. De hoekige lijnen, de grote achterspoiler en die diffuser die meer weg heeft van een landbouwmachine: dit is geen subtiel ontwerp, maar een statement. En zeg nu zelf, bij een Lamborghini wil je geen statement, je wilt een schreeuw.

Het interieur oogt bij eerste aanblik als een cockpit, met een dik stuur, een centrale startknop onder een rood kapje en genoeg Alcantara om een bankstel mee te bekleden. Het voelt speciaal, maar je merkt ook dat dit platform zijn roots heeft in de Audi R8. Niet erg, maar het betekent wel dat sommige knoppen bekend voorkomen. De eerste indruk is er een van theater en bruikbaarheid in een ongemakkelijke combinatie.

Op basis van de cijfers voorspel ik een auto die je constant op scherp zet. Met 1.382 kg en 640 pk is de verhouding gewicht/vermogen moordend, en de vierwielaandrijving zal ervoor zorgen dat je die kracht ook daadwerkelijk op de weg krijgt. De Performante heeft een actieve aerodynamica en een speciaal afgesteld onderstel, dus in bochten moet hij aanvoelen als een kart met een kanon erin.

De 7-traps automaat is een dubbelekoppeling die razendsnel schakelt, en met 600 Nm koppel hoef je niet te toeren om vooruit te komen. In de stad zal hij vermoedelijk verrassend dociel zijn, maar zodra je het gaspedaal dieper indrukt, komt het beest los. Het stuur is naar verluidt direct en communicatief, al blijft het een vierwielaandrijver die je niet op dezelfde manier kunt uitdagen als een achterwielaandrijver.

De remmen zijn carbon-ceramisch en moeten moeiteloos met het gewicht kunnen omgaan, maar bij langdurig circuitgebruik zullen ze gloeiend heet worden. Het rijgedrag is waarschijnlijk een compromis tussen dagelijks comfort en circuitprestaties, met een stevige maar niet oncomfortabele demping. Dit is geen auto voor luie rijders; hij vraagt om aandacht, maar beloont je met een gevoel dat weinig andere auto's kunnen evenaren.

De 5.2-liter V10 is het kloppende hart van deze Performante, en wat een hart. Met 640 pk bij hoge toeren en een atmosferische opbouw die je tegenwoordig bijna nergens meer vindt, is dit een van de laatste echte natuurlijk geademde motoren in een wereld vol turboblokken. Hij schreeuwt tot ver boven de 8.000 toeren en levert een soundtrack die je rillingen bezorgt.

De sprint naar 100 km/u duurt 2,9 seconden, een tijd die hem bij de snelste van zijn generatie plaatst, beter dan 99% van de concurrentie. De topsnelheid van 325 km/u is eveneens indrukwekkend. De zeventraps automaat schakelt in milliseconden, en met vierwielaandrijving is de acceleratie een raketlancering zonder wielspin.

Er is maar één motorversie, wat keuze makkelijk maakt. Je kunt geen zachtere instap kiezen of een zuiniger alternatief; dit is de enige manier, en dat is precies zoals het hoort. De V10 is een uitstervend ras, en Lamborghini doet er goed aan om hem nog even te laten brullen.

Voor een auto die op het circuit is geboren, is de Performante verrassend comfortabel. De stoelen zijn stevig maar bieden genoeg zijdelingse steun, en de vering is strak maar niet ronduit oncomfortabel. Op de snelweg kun je vermoedelijk uren overleven, al zal het geluidsniveau van de banden en de wind je op den duur wel vermoeien.

De instap is laag, zoals je mag verwachten, en het zicht naar achteren is beperkt door de spoiler. In de stad is de auto breed en laag, en je moet wennen aan de afmetingen. De airconditioning werkt naar behoren, maar het infotainment is niet het modernste. Kortom: comfort is relatief in deze klasse, en de Performante doet het beter dan je zou denken, maar het blijft een harde kern.

Geluidsisolatie is niet het sterkste punt; je hoort de V10 constant, zelfs als je niet hard rijdt. Dat is geen minpunt, maar een feature. Voor lange ritten is een meer ontspannen auto beter, maar wie een Lamborghini koopt, weet waar hij aan begint.

Het interieur is een mix van Audi-praktisch en Italiaans drama. De materialen zijn top, met veel Alcantara, carbon en leer, en de afwerking is voor een Lamborghini opvallend goed. Toch zijn er elementen die verraden dat dit platform al wat jaren meegaat, zoals het infotainmentsysteem dat duidelijk van Audi afkomstig is.

De ergonomie is prima: alles ligt binnen handbereik, en de startknop onder het rode kapje is een heerlijk ritueel. De stoelen zijn laag en sportief, en je zit echt in de auto, niet erop. Het stuur is dik en voelt geweldig, maar de knoppen erop zijn wat druk. Opbergruimte is er nauwelijks; een telefoon kun je kwijt in een klein vakje, maar verwacht geen dashboardkastje.

Het digitale instrumentenpaneel is duidelijk en configureerbaar, al is de grafische stijl wat gedateerd. De Performante mist de moderne zwevende schermen van concurrenten, maar dat hoort bij het karakter. Dit is geen auto voor techliefhebbers, maar voor puristen die een analoge connectie zoeken.

Praktisch is dit de minst sterke kant van de Performante. De kofferbak biedt 99 liter, wat beter is dan 1% van de concurrentie — een plek die niet bepaald een compliment is. Een boodschappentas of een helm past, maar vergeet een koffer voor het weekend. De achterbank is niet meer dan een plank, en je zult moeite hebben om iemand achterin te vervoeren.

Instappen is een kunst op zich: je moet laag duiken en je benen in de smalle opening wringen. Eenmaal binnen zit je prima, maar het is geen auto voor mensen met rugklachten. Het zicht naar voren is goed, maar naar achteren bijna nihil; de achteruitrijcamera is dan ook geen luxe, maar een noodzaak.

Parkeren is door de afmetingen en de beperkte zichtbaarheid een uitdaging, maar de sensoren en camera helpen. In de stad is de auto breed en laag, en je moet oppassen voor hoge stoepranden. Kortom: de Performante is een weekendauto, geen daily driver.

De Performante heeft een infotainmentsysteem dat zijn beste tijd heeft gehad. Het scherm is niet groot, de graphics zijn gedateerd en de bediening is niet altijd intuïtief. Gelukkig is er Apple CarPlay, al werkt het niet draadloos. Voor een auto van dit kaliber is dit een minpunt, maar het hoort bij het tijdperk waarin de auto is ontwikkeld.

De rijassistentiesystemen zijn minimaal: je krijgt adaptieve cruisecontrol, maar geen lane-keeping of dodehoekassistentie. Dat is niet verrassend voor een sportauto, maar het betekent wel dat je alles zelf moet doen. De rijdynamiek-systemen, zoals de actieve aerodynamica en de vierwielaandrijving, zijn technologisch indrukwekkend, maar die merk je vooral op de weg, niet op een scherm.

De Performante is geen technologieparadijs, maar dat is ook niet waar het om draait. De technologie die er is, is gericht op prestaties, en dat is precies wat je wilt van een auto als deze. Het infotainment is een compromis, maar je koopt geen Lamborghini voor de schermpjes.

De officiële cijfers zijn ronduit schrikbarend: 13,7 l/100 km gecombineerd en 314 g/km CO2. Dat plaatst hem in de onderste regionen van de efficiëntie, beter dan slechts 2% en 1% van de concurrentie. In de praktijk zul je met sportief rijden al snel boven de 15 liter uitkomen, en op het circuit is 20+ liter geen uitzondering. Een tankbeurt is een dure grap.

De prijs van de Performante is niet meegegeven, maar in deze klasse moet je rekenen op een flink bedrag, plus de nodige belastingen en verzekeringen. Het onderhoud is duur, met banden die snel slijten en remmen die prijzig zijn. De V10 is betrouwbaar, maar als er iets kapot gaat, kun je een fortuin kwijt zijn.

Voor wie de kosten kan dragen, is dit een auto die zijn geld waard is in termen van beleving. Maar als je elke euro omdraait, is dit niet de juiste keuze. De Performante is een luxe speeltje, en dat mag je niet vergeten.