Lancia Flavia: een elegante misrekening

De Lancia Flavia is een meesterwerk in verwarring. Hij probeert een sportieve cabriolet te zijn, maar is in werkelijkheid een verkapte Chrysler 200. De afmetingen zijn aan de forse kant, wat hem op de weg een behoorlijke présence geeft. De neus met het klassieke Lancia-grille is zonder twijfel het meest geslaagde deel van het ontwerp. Het is een gezicht dat je niet snel vergeet, al is het de vraag of dat is wat je wilt.

Het interieur verraadt echter al snel de Amerikaanse oorsprong. De materialen zijn niet van het niveau dat je bij een Italiaanse auto van dit kaliber verwacht. Alles ziet er wat goedkoop en plastic-achtig uit. Het is een vreemde mix van chique bedoelingen en alledaagse uitvoering.

Met een leeggewicht van 1.765 kilo is de Flavia geen lichtgewicht. De specificaties suggereren dat je dit gewicht duidelijk voelt in bochten en bij het remmen. De auto zal vermoedelijk geneigd zijn tot onderstuur en de besturing zal weinig gevoel overbrengen. Het is een auto die is gebouwd voor comfortabel cruisen, niet voor het uitdagen van bochten.

Op de snelweg is de Flavia waarschijnlijk op zijn best. Het gewicht zorgt voor een rustig en stabiel gevoel, en de lange wielbasis helpt daarbij. In de stad is hij minder op zijn plek; het formaat en het beperkte zicht naar achteren vanwege de cabrio-constructie maken parkeren een uitdaging. Het is een auto die je liever een lange afstand laat afleggen dan dat je er snel even mee naar de supermarkt gaat.

De enige motor is een 2,4-liter viercilinder benzinemotor met 175 pk en 225 Nm koppel. Die cijfers zijn in het beste geval middelmatig voor deze klasse. De acceleratie naar 100 km/u duurt 10,8 seconden, waarmee de Flavia een van de langzaamste auto’s in zijn segment is. De topsnelheid van 195 km/u is evenmin indrukwekkend. Het is een motor die vermoedelijk voldoende is voor rustig rijden, maar die je bij het inhalen flink moet laten toeren.

De automatische transmissie met zes versnellingen is waarschijnlijk het zwakke punt. Op basis van de ervaringen met andere Chrysler-producten uit die periode zal hij traag schakelen en soms schokkerig reageren. In combinatie met het hoge gewicht zorgt dit voor een vermogenstekort dat je vooral bij het optrekken zult voelen. De Flavia is geen auto voor wie van een sportieve rijervaring houdt.

De stoelen zijn vermoedelijk het beste onderdeel van het interieur. Ze zijn groot, zacht en bieden voldoende steun voor lange ritten. De vering is afgestemd op comfort en zal oneffenheden in het wegdek waarschijnlijk goed absorberen. Toch is het geen auto die je moeiteloos 1.000 kilometer achter elkaar rijdt, daarvoor is de geluidsisolatie te beperkt.

Vooral met het dak open zul je veel wind- en bandengeruis ervaren. Met het dak dicht is het niet veel beter; de constructie van de cabriolet is niet bijzonder stijf en zal vermoedelijk kraken over hobbels. Het is een auto die comfortabeler is dan sportief, maar die niet het verfijnde comfort biedt dat je van een echte luxe cabriolet zou verwachten.

Het interieur van de Flavia is een schoolvoorbeeld van budgetteren. De harde kunststoffen, het goedkope chroom en de simpele bedieningselementen verraden de Amerikaanse oorsprong. Het is functioneel, maar mist elke vorm van Italiaanse flair. De knoppen en schakelaars zijn logisch gerangschikt, maar voelen fragiel aan.

Er is weinig ruimte voor kleine spullen. De opbergvakken zijn klein en onpraktisch. Het infotainmentsysteem is gedateerd en reageert traag, met kleine knoppen en een laag contrast op het scherm. Het is een interieur dat je eerder in een huur-auto verwacht dan in een auto met een vanafprijs van meer dan 44.000 euro.

De kofferbak is met 198 liter ronduit teleurstellend. Dat is minder dan een stadswagentje heeft, en het wordt nog beperkter door de cabrio-mechaniek. Je zult het moeten doen met een kleine weekendtas of een paar boodschappentassen. De achterbank is praktisch onbruikbaar voor volwassenen; het is meer een noodoplossing dan een zitplaats.

De instap is laag en vergt enige lenigheid, zeker met het dak dicht. Het zicht naar achteren is beperkt, wat parkeren bemoeilijkt. De Flavia is een auto die vooral bedoeld is voor twee personen die eropuit trekken zonder veel bagage. Voor een groot gezin of voor iemand die veel spullen vervoert, is dit een onpraktische keuze.

Op het gebied van technologie is de Flavia een product uit het verleden. Het infotainmentsysteem is traag en onlogisch, en mist moderne functies als Apple CarPlay en Android Auto. De rijassistentiesystemen beperken zich tot de basis, zoals ABS en stabiliteitscontrole. Er is geen adaptieve cruisecontrol of actieve rijstrookassistentie.

De Flavia is niet uitgerust met de nieuwste veiligheidssystemen. Dit is een auto die is ontwikkeld in een tijd dat deze functies nog niet standaard waren. Voor wie gewend is aan moderne auto's, zal dit een flinke stap terug zijn. Het is een gemis, vooral gezien de hoge prijs die voor deze auto werd gevraagd.

Het officiële verbruik van 9,4 l/100 km is hoog voor een benzineauto van dit formaat. In de praktijk zul je hier waarschijnlijk nog boven zitten, zeker als je gebruikmaakt van de prestaties die er toch al niet zijn. Met een CO2-uitstoot van 221 g/km valt de Flavia in de hoogste belastingcategorie, wat hem in Nederland bijzonder duur maakt in de wegenbelasting.

De vanafprijs van 44.405 euro is lastig te rechtvaardigen. Voor dat geld koop je een veel nieuwere, zuinigere en beter uitgeruste auto. De onderhoudskosten van een Lancia kunnen hoog zijn, en vanwege de zeldzaamheid van de Flavia is het de vraag of er voldoende kennis en onderdelen beschikbaar zijn bij de dealer. Het is een auto die je alleen koopt met je hart, niet met je verstand.