Lancia Voyager: Amerikaans ruimteschip met Italiaanse naam

De Lancia Voyager is een auto die je niet over het hoofd ziet. Met een lengte van 5,2 meter en een hoogte van 1,75 meter is hij een van de grootste auto's in zijn klasse. Het design is typisch Amerikaans: veel chroom, een hoge neus en een imposante grille die – afhankelijk van je smaak – ofwel stoer ofwel overdreven oogt. De Italiaanse badge doet weinig om dat te verbloemen; dit is een Amerikaanse auto met een Europese naam.

Binnenin is de eerste indruk er een van ruimte en praktischheid. Het dashboard is hoog en breed, met een grote middenconsole en veel opbergvakken. De materialen zijn degelijk maar niet luxueus – je merkt dat dit een auto is die oorspronkelijk voor de Amerikaanse markt is ontworpen, waar ruimte en functionaliteit belangrijker zijn dan finesse. De stoelen zijn groot en zacht, wat belooft comfortabel te zijn op lange ritten.

Op basis van de cijfers – een leeggewicht van 2.091 kg en voorwielaandrijving – verwacht ik dat de Voyager zich gedraagt als een grote, logge boot. Hij is niet gemaakt voor bochtige wegen, maar voor rechte snelwegen en lange afstanden. De vering is waarschijnlijk zacht en comfortabel, maar dat gaat ten koste van de wegligging. In bochten zal hij vermoedelijk flink overhellen, en de besturing is waarschijnlijk licht en vaag, zonder veel feedback.

In de stad is hij een enorme verschijning. Met een breedte van bijna twee meter is parkeren een uitdaging, al helpen de grote spiegels en de hoge zitpositie. Op de snelweg is hij daarentegen in zijn element: hij zal stabiel aanvoelen en weinig last hebben van zijwind. De remmen moeten, gezien het gewicht, stevig zijn, maar ik zou willen benadrukken dat je niet moet verwachten dat hij sportief aanvoelt – dat is niet waar deze auto voor bedoeld is.

De geteste uitvoering heeft een 3.6-liter V6-benzinemotor die 283 pk levert en 344 Nm koppel. Die cijfers zijn respectabel, maar het gewicht van 2.091 kg maakt dat de acceleratie van 0-100 km/u in 8,5 seconden niet bijzonder indrukwekkend is – beter dan slechts 32% van de concurrentie. De topsnelheid van 209 km/u is ruim voldoende, maar ook hier is hij niet de snelste.

Er zijn ook twee dieselmotoren: een 2.8-liter met 163 pk en een met 178 pk. Die zijn zuiniger – 7,9 l/100 km tegenover 10,8 l/100 km – maar nog steeds niet efficiënt in vergelijking met moderne diesels. De zesversnellingsautomaat is waarschijnlijk vloeiend maar niet bijzonder snel, en past bij het comfortabele karakter van de auto. Voor wie veel kilometers maakt, is de diesel de verstandigere keuze, maar dan nog blijft de CO2-uitstoot van 207 g/km hoog.

Comfort is waar de Voyager zou moeten uitblinken, en de cijfers suggereren dat hij dat ook doet. Met een wielbasis van ruim drie meter (niet in de specificaties vermeld, maar typisch voor deze klasse) en zachte stoelen belooft hij een rustige rit. De geluidsisolatie is waarschijnlijk goed, gezien het Amerikaanse DNA, dat gericht is op lange afstanden.

De vering is vermoedelijk zacht en vergevingsgezind, wat oneffenheden goed zal absorberen. In de stad kan dat echter leiden tot een deinend gevoel, vooral bij hoge snelheden over drempels. De stoelen zijn groot en bieden veel steun, al missen ze wellicht de zijdelingse steun van sportievere modellen – maar dat is niet waar deze auto om vraagt. Voor lange ritten met het hele gezin is dit een comfortabele reisgenoot.

Het interieur van de Voyager is functioneel maar niet bijzonder elegant. De materialen zijn hard en voelen niet premium aan – dit is geen auto die je koopt voor de afwerking, maar voor de ruimte. De knoppen en schakelaars zijn groot en duidelijk, typisch Amerikaans, en makkelijk te bedienen met dikke handschoenen aan.

Er zijn echter ook slimme details: de tweede en derde zitrij kunnen volledig in de vloer worden weggeklapt, waardoor een vlakke laadvloer ontstaat. Het dashboard heeft een groot opbergvak en er zijn tal van bekerhouders. De ergonomie is over het algemeen logisch, al is het infotainmentsysteem – afhankelijk van het bouwjaar – verouderd en traag. De stoelen zijn bekleed met stevig textiel of leer, maar de afwerking laat op sommige plekken te wensen over, met kieren die niet altijd even gelijkmatig zijn.

Praktisch is de Voyager een kampioen. Met een kofferruimte van 934 liter achter de derde zitrij (of is dat achter de tweede? De specificatie zegt 934 l, wat waarschijnlijk achter de derde rij is) is hij beter dan 96% van de concurrentie. Met alle stoelen platgeklapt ontstaat er een enorm laadruim, ideaal voor grote gezinnen of mensen die regelmatig grote spullen vervoeren.

De achterbank is ruim, met drie volwaardige zitplaatsen en veel beenruimte. De derde rij is ook bruikbaar, al is het instappen wat lastig. Het zicht rondom is goed dankzij de hoge zitpositie en grote ramen, maar de brede carrosserie maakt het manoeuvreren in smalle straten lastig. Parkeren wordt geholpen door sensoren en een achteruitrijcamera, maar die waren in dit tijdperk niet altijd standaard.

De technologie in de Voyager is gedateerd, zelfs voor de bouwjaren 2011-2015. Het infotainmentsysteem is traag en het scherm heeft een lage resolutie. Navigatie is optioneel en werkt niet altijd even intuïtief. Rijassistentiesystemen zoals adaptieve cruisecontrol en lane-keeping assist waren in deze periode zeldzaam, en de Voyager biedt ze niet of nauwelijks.

Er is wel een USB-aansluiting en Bluetooth, maar de interface is omslachtig. De Stow 'n Go-stoelen – die in de vloer wegklappen – zijn een technisch hoogstandje, maar dat is meer een praktische feature dan een technologische. Kortom, wie moderne connectiviteit verwacht, komt bedrogen uit. Deze auto is gemaakt in een tijdperk waarin een dvd-speler nog een luxe was.

Het verbruik van de V6 is met 10,8 l/100 km aan de hoge kant, en de CO2-uitstoot van 251 g/km is ronduit slecht – beter dan slechts 12% van de concurrentie. Dat betekent hoge brandstofkosten en een hoge bijtelling voor zakelijke rijders. De dieselmotoren doen het beter met 7,9 l/100 km, maar nog steeds niet geweldig.

De vanafprijs van € 61.767 is fors, vooral in vergelijking met de Chrysler Grand Voyager die voor € 39.124 werd aangeboden. Die prijs maakt de Voyager moeilijk te rechtvaardigen, ondanks zijn ruimte. Onderhoudskosten zijn waarschijnlijk hoog vanwege het gewicht en de Amerikaanse oorsprong, en de wegenbelasting zal pittig zijn. Kortom, dit is een dure auto om te bezitten.