Lancia Ypsilon: een museumstuk dat je met een gerust hart kunt negeren

De Lancia Ypsilon ziet eruit alsof hij in 2014 is ontworpen en sindsdien nooit meer is aangeraakt. Dat is ook zo. De huidige generatie stamt uit 2011 en heeft inmiddels meerdere facelifts overleefd, maar de basis is ruim tien jaar oud. Aan de buitenkant valt vooral de hoge taille op, waardoor hij er gedrongen en ietwat log uitziet. De brede C-stijl met het verborgen achterportier is een typisch Lancia-trekje, maar het maakt de auto niet mooier.

Het interieur is een mengelmoes van materialen die ooit premium waren en nu vooral gedateerd ogen. Het zwevende dashboard is nog steeds een blikvanger, maar de harde plastics en de kleine infotainmentschermen verraden zijn leeftijd. Toch heeft de Ypsilon een zekere eigenzinnigheid die moderne auto's missen. Hij probeert niet op een iPhone te lijken, en dat is op zich al verfrissend.

Op basis van de cijfers is de Ypsilon geen auto die je met een glimlach bestuurt, maar hij is ook niet ronduit onaangenaam. Het leeggewicht van 1.050 kg is laag, wat altijd helpt. De vering is afgestemd op comfort, niet op sportiviteit, en dat betekent dat hij oneffenheden redelijk absorbeert. In de stad is hij wendbaar door zijn 3,84 meter lengte, maar de besturing is vaag en gevoelloos.

Met 95 pk en 200 Nm koppel is de dieselversie de sterkste van het stel, maar dat zegt niet veel. De acceleratie van 11,4 seconden naar 100 km/u is traag naar moderne maatstaven. Op de snelweg moet je plannen maken voor een inhaalmanoeuvre, en de topsnelheid van 183 km/u haal je alleen als je een lange rechte weg en veel geduld hebt. Het onderstel voelt degelijk aan, maar het gebrek aan moderne rijassistentie is duidelijk merkbaar.

Het motorengamma van de Ypsilon is een fossielencollectie. Er is een 0.9 TwinAir met 85 pk, een 1.2 met 69 pk, een hybride met 69 pk, een CNG-versie, een LPG-versie en de geteste 1.3 MultiJet diesel met 95 pk. De diesel is veruit de beste keuze voor wie veel kilometers maakt: met 3,8 l/100 km en 99 g/km CO2 is hij op papier een van de zuinigste in zijn klasse. De 200 Nm koppel maken hem ook het meest bruikbaar in het dagelijks verkeer.

De benzinemotoren zijn ronduit zwak. De 1.2 met 69 pk is een oudje dat je overal moet laten draaien om vooruit te komen, en de TwinAir met 84 pk is weliswaar karaktervol maar ook dorstig. De hybride met 69 pk is een milde hybride die vooral op papier groen is; in de praktijk merk je er weinig van. Kortom: als je een Ypsilon wilt, moet je de diesel nemen, of je moet genoegen nemen met een auto die je constant moet pushen.

De stoelen van de Ypsilon zijn verrassend comfortabel, met een goede zithouding en voldoende zijdelingse steun. De vering is zacht afgesteld, wat op slechte wegen in het voordeel werkt. Maar het geluidsniveau is een ander verhaal. De diesel is duidelijk hoorbaar bij acceleratie, en op de snelweg is het windgeruis rond de hoge C-stijl aanwezig. Geluidsisolatie is duidelijk geen prioriteit geweest.

Voor lange ritten is de Ypsilon niet de eerste keuze, maar ook niet de slechtste. De stoelen bieden genoeg comfort voor een paar uur, en het lage verbruik van de diesel maakt dat je niet constant naar de pomp hoeft. In de stad is hij prima, al is de achterophanging aan de harde kant over scherpe oneffenheden. Het is een auto die je vergeet als je uitstapt, maar dat is op zich geen groot compliment.

Het interieur is een mengelmoes van tijden. Het zwevende dashboard is een overblijfsel uit een tijd waarin Lancia nog probeerde te vernieuwen, maar de uitvoering is goedkoop. De gebruikte materialen zijn hard en kraken bij aanraking. De bediening is logisch, maar de knoppen voelen goedkoop aan. Het infotainmentsysteem is traag, heeft kleine knoppen en ondersteunt alleen de meest basale functies.

Een opvallend detail is het instrumentenpaneel, dat een mix is van analoge wijzerplaten en een klein digitaal scherm. Het ziet er ouderwets uit, maar het is wel duidelijk afleesbaar. De ruimte voorin is prima, maar achterin is het krap. De Ypsilon is een echte vierzitter, en dan nog vooral voor kinderen of kleine volwassenen. Het is geen auto die je koopt voor het interieur, maar het heeft wel een zekere eigenzinnigheid die je niet in elke moderne auto vindt.

De kofferbak van 246 liter is een van de kleinste in zijn klasse. Dit is een van de grootste minpunten van de Ypsilon, want zelfs een Fiat 500 heeft meer ruimte. De achterbank is krap en het instappen achterin is onhandig door de hoge taille en de kleine portieren. Het zicht naar achteren is beperkt, en parkeren is vooral een kwestie van gokken.

Aan de andere kant is de Ypsilon met zijn 3,84 meter lengte wel makkelijk te parkeren in de stad. De draaicirkel is klein en de auto is smal genoeg om door de nauwste straten te manoeuvreren. Maar als je meer dan één kind of een hond wilt vervoeren, wordt het snel een probleem. De Ypsilon is een auto voor singles of stellen zonder kinderen, en zelfs dan zijn er betere opties.

Hier scoort de Ypsilon dramatisch. Het infotainmentsysteem is traag, heeft een lage resolutie en ondersteunt alleen de meest basale functies. Er is geen draadloze Apple CarPlay of Android Auto, en het systeem reageert vaak niet op aanraking. De rijassistentie is minimaal: je krijgt een noodremsysteem en dat is het wel. Geen adaptieve cruisecontrol, geen rijstrookassistent, geen dodehoekwaarschuwing.

Het is bijna grappig om te zien hoe ver de Ypsilon achterloopt op de rest van de markt. Zelfs goedkope concurrenten zoals de Renault Kiger en Tata Altroz bieden meer technologie voor minder geld. De Ypsilon is een auto uit een tijdperk waarin een USB-poort nog een luxe was. Als technologie voor jou belangrijk is, kun je deze auto beter overslaan.

Het enige echte voordeel van de Ypsilon is het verbruik van de diesel. Met 3,8 l/100 km en 99 g/km CO2 is hij een van de zuinigste in zijn klasse. Dat betekent lage brandstofkosten en een gunstige CO2-uitstoot, wat in sommige landen belastingvoordelen oplevert. De benzinemotoren zijn minder indrukwekkend, maar ook niet extreem dorstig.

De prijs van de Ypsilon is echter niet in verhouding tot wat je krijgt. Concurrenten zoals de Renault Kiger en Suzuki Swace bieden meer auto voor hetzelfde geld, met betere prestaties en meer technologie. De onderhoudskosten zijn waarschijnlijk laag door de eenvoudige techniek, maar dat weegt niet op tegen de nadelen. De Ypsilon is alleen interessant voor wie extreem weinig rijdt en een hekel heeft aan moderne auto's.