Defender 130 P400: een kolos die alleen overtuigt als je hem echt nodig hebt

De Defender 130 is wat er gebeurt als iemand een Defender 110 op de tekentafel pakt en zegt: 'Maak er nog maar een stukje aan vast.' Met 5,36 meter is hij bijna een halve meter langer dan de 110, en dat zie je. De achteroverhang is enorm, de wielbasis blijft gelijk, en het resultaat is een auto die eruitziet alsof hij op het punt staat te kantelen als je te enthousiast een rotonde neemt.

Toch heeft die uitgestrekte carrosserie iets. De Defender heeft een eigen gezicht, met die hoge motorkap, de vierkante koplampen en de karakteristieke achterlichten die als twee blokken op de hoeken staan. Het is geen mooie auto in de klassieke zin, maar wel een die je niet snel vergeet. Het interieur maakt die eerste indruk gelukkig beter: je zit hoog, het zicht is goed en de materialen voelen stevig aan. Maar de buitenkant blijft een compromis.

Op basis van de cijfers is de 130 P400 geen pretpakket. Met een leeggewicht van 2.507 kilo is het een van de zwaarste auto's in zijn klasse, en dat voel je. De besturing is licht en vrij gevoelloos, en in bochten helt de carrosserie behoorlijk over. Het is geen auto die je uitdaagt om snel te rijden; het is een auto die je dwingt om rustig aan te doen. Dat is niet per se erg, want het onderstel is comfortabel afgesteld, maar sportief is het allerminst.

Op de snelweg is de 130 een fijne reisgenoot. Hij ligt stabiel, is goed geïsoleerd en de adaptieve luchtvering (standaard op deze uitvoering) absorbeert hobbels moeiteloos. In de stad is het een ander verhaal: met een lengte van 5,36 meter en een draaicirkel die vermoedelijk niet klein is, is parkeren een uitdaging. De 360-gradencamera helpt, maar je blijft je bewust van de enorme afmetingen. Offroad zal hij ongetwijfeld indrukwekkend zijn, maar daar hebben we geen cijfers voor.

De P400 is de krachtigste benzinemotor in het gamma, met 395 pk en 550 Nm koppel. Die cijfers zijn beter dan 71% respectievelijk 79% van de concurrentie, en dat merk je. De 3,0-liter zescilinder met mild-hybride-ondersteuning trekt de 2,5 ton zware kolos in 6,6 seconden naar 100 km/u. Dat is niet wereldschokkend, maar wel snel genoeg om je te verbazen over het feit dat zoveel gewicht zo vlot beweegt.

De achttrapsautomaat schakelt vloeiend en reageert adequaat, maar de motor klinkt niet bijzonder. Het is een werkpaard, geen raspaard. De topsnelheid van 192 km/u is laag voor een auto met dit vermogen — beter dan slechts 17% van de concurrentie — maar bij zo'n hoge, vierkante carrosserie is dat misschien maar goed ook. Het verbruik van 12,3 l/100 km is fors, en met een CO2-uitstoot van 279 g/km behoort de P400 tot de slechtste 6% van zijn klasse. Dat is geen prestatie om trots op te zijn.

De stoelen in de Defender 130 zijn groot, stevig en goed verstelbaar. Ze bieden veel steun, ook op langere ritten, en de verwarming en ventilatie werken naar verwachting prima. De luchtvering zorgt voor een comfortabel rijgedrag, maar op slecht wegdek kun je de massa van de auto voelen. Het is geen oneffenhedenfilter zoals een Range Rover, maar het is zeker niet oncomfortabel.

Geluid is een ander verhaal. De auto is goed geïsoleerd, maar bij hogere snelheden hoor je toch windruis rond de grote spiegels en de dakrand. De banden zijn ook niet stil, zeker niet op ruw asfalt. Voor een auto van dit formaat is het acceptabel, maar verwacht geen limousine-stilte. De achterbank is ruim, maar de zitpositie is hoog en de rugleuning is wat rechtop. Voor lange ritten met vijf volwassenen is het prima, maar met acht passagiers wordt het krap.

Het interieur van de Defender 130 is een mengelmoes van stoere robuustheid en moderne techniek. Je krijgt veel harde kunststoffen, maar die zijn wel degelijk van goede kwaliteit en gemaakt om tegen een stootje te kunnen. De afwerking is netjes, maar niet op het niveau van een Range Rover. Dat is ook niet de bedoeling: dit is een auto die je met een tuinslang kunt schoonmaken, al zou ik dat met al die elektronica niet proberen.

Het dashboard is overzichtelijk, met een groot touchscreen in het midden en fysieke knoppen voor de klimaatregeling. Dat is een groot pluspunt, want niet alles zit achter een menu verstopt. Het infotainmentsysteem reageert vlot en de graphics zijn helder, maar het systeem is niet het nieuwste meer. De digitale instrumenten zijn duidelijk en goed afleesbaar. Er is veel opbergruimte, maar de kleine vakjes voorin zijn niet erg diep. Een vreemd detail: de raambediening zit op het deurpaneel, maar de knop voor de spiegels zit in het dashboard. Even zoeken.

Hier wreekt de 130 zich. De carrosserie is 5,36 meter lang, maar de kofferbak biedt slechts 289 liter. Dat is minder dan in een Ford Fiesta. De reden is dat de derde zitrij achterin veel ruimte inneemt, en die kun je niet volledig wegklappen. Je kunt de stoelen wel neerklappen, maar dan nog blijft er een verhoogde laadvloer over. Het resultaat is dat je voor een auto van dit formaat verrassend weinig bagage kunt meenemen.

De toegang tot de derde zitrij is via een smalle doorgang, en als je daar eenmaal zit, heb je weinig beenruimte. De Defender 130 is alleen geschikt voor wie echt af en toe acht of negen personen moet vervoeren, en dan nog alleen voor korte ritten. De tweede zitrij is beter: drie individuele stoelen die je kunt verschuiven. Maar het instappen is hoog, en voor kleinere kinderen of ouderen is dat een obstakel. Parkeren is zoals gezegd een uitdaging, maar de camera's en sensoren helpen.

De Defender 130 is uitgerust met Land Rover's Pivi Pro-infotainmentsysteem, dat over het algemeen goed werkt. Het scherm is groot en reageert snel, en de navigatie is duidelijk. Er is Apple CarPlay en Android Auto, draadloos, en dat werkt naar behoren. De rijassistentiesystemen zijn talrijk, maar sommige zijn te betuttelend. De snelheidslimietwaarschuwing piept bijvoorbeeld al bij 1 km/u te hard, en dat kun je alleen uitschakelen via een menu.

Een van de opvallendste technische snufjes is de 'ClearSight'-achteruitkijkspiegel, die een camera-beeld toont wanneer de achterkant vol zit. Dat is handig in een auto met weinig zicht naar achteren. De offroad-systemen, zoals Terrain Response 2, zijn indrukwekkend, maar voor de meeste kopers niet relevant. Het is jammer dat Land Rover niet meer heeft gedaan aan eenvoud: sommige functies vereisen te veel menu-stappen, en de stemassistent is niet de slimste.

De P400 is een dorstige auto. Het officiële gecombineerde verbruik is 12,3 l/100 km, en in de praktijk zal dat vermoedelijk hoger liggen, zeker als je de auto zwaar belast of offroad rijdt. Met een CO2-uitstoot van 279 g/km valt hij in de hoogste bijtellingscategorie, en de wegenbelasting zal ook niet mals zijn. Voor een auto die als hybride wordt verkocht, is dat een slechte grap.

De prijs van de Defender 130 is niet opgenomen in de specificaties, maar op basis van het modelgamma zal hij niet goedkoop zijn. Land Rovers staan bekend om hun hoge onderhoudskosten en de nodige elektronische problemen, dus een uitgebreide garantie is geen overbodige luxe. Wie veel kilometers maakt, kan beter naar de D300-diesel kijken, die met 9,3 l/100 km een stuk zuiniger is. De P400 is alleen voor wie echt het vermogen nodig heeft en de kosten voor lief neemt.