Range Rover SWB P530: machtig, maar mag het ook wat minder?

Met zijn 5.052 millimeter lengte en bijna 2 meter breedte is de Range Rover SWB een blok van jewelste. De korte wielbasis (SWB) doet daar weinig aan af; dit is een auto die je niet over het hoofd ziet. Het design is strak en hoekig, met details als de verzonken deurgrepen die pas later opvallen. Het geheel straalt vooral macht en soberheid uit, iets wat veel concurrenten niet kunnen evenaren.

Het interieur maakt direct indruk met hoogwaardige materialen en een minimalistische lay-out. Het grote scherm in het midden is prominent aanwezig, maar voelt niet storend. De stoelen zien eruit alsof ze uit een duur meubel komen. De eerste indruk is er een van degelijkheid, maar ook van een zekere logheid – dit is geen auto die je even snel instapt.

De Range Rover SWB stuurt zoals je van een 2.510 kilo zware SUV mag verwachten: niet bijster scherp, maar wel met een verrassend directe inzet. Het luchtveersysteem zorgt voor een zwevend gevoel, maar in bochten voel je het gewicht. De besturing is licht en biedt weinig feedback, wat bij dit formaat niet verkeerd is – je wilt geen zware stuurarm in de stad.

Het rempedaal vraagt om gewenning; de eerste centimeters voelen loos aan, daarna grijpt hij stevig aan. Op de snelweg is dit een comfortmachine, maar bij hard accelereren duikt de neus wat op. De vierwielaandrijving en het terreinmanagementsysteem beloven veel offroad-capaciteit, maar op asfalt voelt hij vooral groot en log aan. De V8 levert een heerlijk geluid, maar dat wordt snel getemperd door de uitstekende isolatie.

De 4.4-liter V8 in de P530 is een pareltje. Met 530 pk en 750 Nm aan koppel duwt hij de dikke Range Rover in 4,6 seconden naar 100 km/u. Dat is indrukwekkend voor een auto die meer weegt dan een kleine bestelwagen. De achtbak schakelt vloeiend en snel, maar in de sportstand wordt hij soms wat schokkerig. De topsnelheid van 249 km/u is ruim voldoende, al is dat niet waar je deze auto voor koopt.

Het motorgamma is breed: van de 249 pk sterke D250 hybride tot deze V8. De zescilinder diesels en de P400 hybride zijn zuiniger, maar missen het karakter van de V8. Voor wie vooral veel kilometers maakt, is de D350 een verstandigere keuze. De V8 is een emotionele aankoop, geen rationele. Het verbruik van 11,4 l/100 km is bij realistisch rijden eerder 13-14 liter, en de CO2-uitstoot van 259 g/km is niet om over naar huis te schrijven.

De stoelen zijn geweldig: breed, zacht en met talloze verstelmogelijkheden. Ze zijn meer bank dan stoel, en dat is precies wat je wilt in een luxe SUV. De luchtvering absorbeert hobbels met verve, maar op golvend asfalt blijft de auto soms wiegen. Dat is niet oncomfortabel, maar het kan misselijkmakend zijn voor passagiers die gevoelig zijn.

De geluidsisolatie is van topniveau; wind- en bandengeluid dringen nauwelijks door. Alleen de V8 laat zich horen als je het gaspedaal dieper intrapt. Voor lange ritten is dit een van de beste auto's die er is, maar in de stad voelt hij log en is het inparkeren een uitdaging – ook al helpen de camera's daarbij.

Het interieur van de Range Rover SWB is een mix van klassiek Brits vakmanschap en moderne techniek. Het houtfineer en het leder zijn prachtig afgewerkt, maar sommige kunststofdelen voelen minder premium aan dan je bij dit prijsniveau zou verwachten. Het grote infotainmentscherm is helder, maar het menu is niet altijd logisch opgebouwd.

De fysieke knoppen zijn tot een minimum beperkt, wat er strak uitziet, maar het betekent wel dat je voor veel functies door het touchscreen moet vegen – niet ideaal tijdens het rijden. De elektrisch verstelbare stoelen en het stuurwiel zijn makkelijk te bedienen, maar de aanraakgevoelige bediening voor de ventilatie is een gedoe. Het interieur is overwegend positief, maar het had van mij iets functioneler gemogen.

De achterbank is ruim, maar niet uitzonderlijk voor een auto van deze lengte. De SWB-versie heeft minder beenruimte dan de LWB, maar twee volwassenen zitten prima. De kofferbak is met 725 liter een van de grootste in zijn klasse, beter dan 89% van de concurrentie. De achterklep is elektrisch en opent hoog, wat het laden vergemakkelijkt.

Het instappen is vanwege de hoogte wat klimmen, maar de drempel is niet al te hoog. Het zicht naar voren is goed dankzij de hoge zit, maar naar achteren is het beperkt door de dikke C-stijlen – de camera's zijn dus geen luxe. Parkeren is een sport op zich, maar met de 360-gradencamera en de parkeersensoren kom je een heel eind.

Het infotainmentsysteem van Land Rover is al wat ouder en dat merk je. De reactiesnelheid is niet altijd even vloeiend, en het menu is soms onoverzichtelijk. Draadloos Android Auto en Apple CarPlay werken goed, maar het systeem voelt niet zo modern als dat in een Volvo EX90 of Mercedes EQS. De rijassistentiesystemen zijn aanwezig, maar de adaptieve cruisecontrol werkt soms schokkerig bij invoegend verkeer.

Het head-updisplay is helder en goed afleesbaar, maar de bediening van de rijmodi via het touchscreen is onhandig tijdens het rijden. De terreinmodi zijn indrukwekkend, maar de meeste eigenaren zullen ze nooit gebruiken. De connected diensten via de app werken prima, maar het is geen systeem dat je ’s avonds laat nog eens gaat verkennen.

Met een officieel verbruik van 11,4 l/100 km en een CO2-uitstoot van 259 g/km is de P530 V8 een dorstige klant. In de praktijk zul je al snel boven de 12 liter uitkomen, zeker als je het vermogen gebruikt. De wegenbelasting en bijtelling zijn fors, en de verzekering is ook niet mals. Het onderhoud is duur, maar dat is inherent aan dit segment.

De prijs van de Range Rover SWB is hoog, maar dat geldt ook voor de concurrenten. De afschrijving is minder gunstig dan bij een Duitse concurrent, maar de exclusiviteit is groter. Wie veel kilometers maakt, kan beter voor de D350 of P400 hybride kiezen; die zijn zuiniger en goedkoper in gebruik. De V8 is een luxe die je betaalt.