Lexus GX: oerconservatief, maar daarom niet minder briljant

De Lexus GX ziet eruit alsof hij in 2005 is ontworpen en sindsdien alleen een nieuwe grille heeft gehad. Dat is geen verwijt: het blokkerige, rechtopstaande design is functioneel en heeft een zekere eerlijkheid die moderne, afgeronde SUV's missen. Hij oogt groot, hoog en onverwoestbaar, met een uitstraling die vooral zegt: 'Ik hoef niet aardig gevonden te worden.'

Op basis van de specificaties is de GX een typische body-on-frame SUV: een stevig onderstel dat zich op onverharde wegen thuis voelt, maar op asfalt een zekere logheid vertoont. Het hoge zwaartepunt en de ouderwetse achteras zorgen voor deining in bochten. De besturing is licht en vaag, zoals je van een terreinwagen verwacht. Remmen zijn krachtig maar vragen om een stevige pedaaldruk. In de stad is hij breed en onoverzichtelijk, maar op de snelweg is hij stabiel en comfortabel.

De 4.6-liter V8 is een uitstervend ras: een atmosferische achtcilinder met 301 pk en 446 Nm. Dat is beter dan 74% van zijn concurrenten uit dezelfde periode, maar het voelt nooit snel omdat het gewicht hoog ligt. De acceleratie zal vermoedelijk eerder 'stevig doorrijden' dan 'adrenaline' zijn. De motor is wel zijdezacht en reageert direct, zeker vergeleken met moderne turbo's. De automatische versnellingsbak schakelt naar verwachting vloeiend, maar is niet bijzonder snel. Er is maar één motorversie, dus keuze is er niet.

De GX is gemaakt voor lange ritten over slechte wegen. De stoelen zijn breed, zacht en verwarmd, en de vering slikt hobbels met gemak. Op snelweg is hij stil, al hoor je de wind langs de hoge, vierkante carrosserie. In de stad is de vering wat zacht en de hoge instap minder comfortabel voor ouderen. De airconditioning is krachtig, maar de ventilatieopeningen zijn ouderwets en onhandig geplaatst.

Het interieur van de GX is een mengelmoes van degelijke materialen en verouderde knoppen. Er is veel leer en hout, maar het geheel oogt gedateerd. De knoppen zijn groot en duidelijk, wat sommigen zullen waarderen, maar het infotainmentsysteem is traag en de graphics zijn van vorige generatie. Er is geen digitaal instrumentenpaneel; je krijgt nog echte wijzerplaten. Dat is misschien charmant, maar het voelt niet premium.

De achterbank is ruim en biedt plaats aan drie volwassenen, al is de middenzitting hard. De kofferbak is groot, maar de laaddrempel ligt hoog door de hoge carrosserie. De achterklep is zwaar en opent zijwaarts, wat in parkeergarages onhandig is. Het zicht naar achteren is slecht door de dikke C-stijlen en het reservewiel op de achterklep. Parkeren doe je met camera's, want de auto is groot en hoekig.

De GX is niet bepaald een techwonder. Er is een infotainmentsysteem met navigatie, maar het is traag en de bediening via een touchpad is frustrerend. Rijassistentie is beperkt tot de basis: adaptieve cruisecontrol en lane departure warning werken naar behoren, maar zijn niet zo verfijnd als bij Europese concurrenten. Er is geen head-up display of draadloze Apple CarPlay. Wie moderne technologie zoekt, moet elders kijken.

Het officiële verbruik van de 4.6 V8 is niet opgegeven, maar je kunt raden dat het hoog ligt. Een atmosferische V8 in een zware SUV is geen zuinige combinatie. De CO2-uitstoot zal fors zijn, wat leidt tot hoge BPM en wegenbelasting. De GX is ook duur in onderhoud: V8-onderhoud, grote banden en een stevige wegenbelasting. De prijs is hoog, maar de afschrijving is relatief laag omdat het een nicheproduct is met een trouwe aanhang.