Lincoln Nautilus: Amerikaans comfort met een hybride hart, maar is dat genoeg?

De Nautilus is een grote verschijning. Met een lengte van 4,9 meter en een breedte van 2,0 meter (exclusief spiegels) parkeert hij niet onopgemerkt. Het design is typisch Amerikaans: veel chroom, een opvallende grille en strakke lijnen. Het geheel oogt robuust, maar niet bijzonder elegant. Het is een auto die je ofwel geweldig vindt ofwel niets vindt, maar je zult hem niet over het hoofd zien.

Het interieur maakt een eerste indruk die vooral draait om ruimte en licht. Het panoramadak is standaard en het dashboard is hoog en recht, wat een gevoel van ruimte geeft. Maar bij nadere inspectie voelen sommige materialen hard aan, vooral de lagere delen van het dashboard. Het is niet het niveau dat je bij een Duitse concurrent verwacht, maar het is ook niet goedkoop. Het is gewoon... anders.

Op basis van de cijfers – 310 pk en een leeggewicht van 2.049 kg – kun je verwachten dat de Nautilus niet traag is, maar ook geen sportwagen. De acceleratie zal vermoedelijk vlot aanvoelen, maar het echte verhaal is het comfort. Lincoln noemt dit 'slimme' demping, en de specificaties suggereren dat het onderstel is afgestemd op het absorberen van hobbels in plaats van het bieden van feedback.

Het stuur voelt waarschijnlijk licht en vaag aan, zoals bij de meeste Amerikaanse luxe SUV's. In de stad is dat prima, op de snelweg ook, maar in bochten zul je de 2.049 kg zeker voelen. De besturing is niet scherp en het lichaam rolt. Als je op zoek bent naar een rijdersauto, zoek dan verder. Maar als je wilt cruisen met een kopje koffie in de bekerhouder zonder te morsen, dan is dit waarschijnlijk een van de beste keuzes.

De remmen zijn waarschijnlijk goed doseerbaar, maar door het hoge gewicht moet je vroeg genoeg beginnen met remmen. Het regeneratieve remmen van de hybride is vermoedelijk naadloos geïntegreerd, maar zoals bij veel hybrides kan de overgang tussen regeneratief en fysiek remmen soms abrupt aanvoelen.

De Nautilus is er in twee smaken: een 2.0-liter viercilinder turbo met 250 pk en een 2.0-liter hybride met een systeemvermogen van 310 pk. De hybride is duidelijk de interessantste keuze. Hij combineert een benzinemotor met een elektromotor en een CVT-transmissie. Dat klinkt misschien niet sportief, maar het zorgt voor een vloeiende acceleratie en een lager verbruik.

Met 310 pk zit de hybride boven het gemiddelde van de concurrentie (beter dan 59%), maar het koppel is minder indrukwekkend (beter dan slechts 27%). Dat betekent dat hij vermoedelijk niet zo trekkrachtig aanvoelt als een elektrische of diesel-SUV. De CVT zal waarschijnlijk zorgen voor een constante, monotone toon bij hard accelereren, wat niet iedereen zal waarderen. De 250 pk benzine is minder krachtig en zal naar verwachting meer verbruiken, dus waarom zou je die kiezen?

De topsnelheid en acceleratiecijfers worden niet gegeven, maar op basis van het vermogen en gewicht kun je een 0-100 km/u in ongeveer 7 seconden verwachten. Dat is prima, maar niet opzienbarend. Het is geen auto die je hart sneller doet kloppen, maar hij is zeker niet traag.

Dit is het terrein waar de Nautilus excelleert. De stoelen zijn breed, zacht en zeer comfortabel, met talloze elektrische verstellingen. Ze zijn niet zo sportief als die in een BMW, maar voor lange ritten zijn ze waarschijnlijk uitstekend. De verwarmde en geventileerde stoelen zijn waarschijnlijk standaard op de hogere uitvoeringen.

De geluidsisolatie is vermoedelijk uitstekend, want Lincoln staat bekend om zijn stille interieurs. Met de hybride aandrijving zul je in de stad vaak elektrisch rijden, wat zorgt voor een serene stilte. Op de snelweg hoor je misschien wat wind- en bandengeruis, maar het zal waarschijnlijk minder zijn dan in de meeste concurrenten.

De vering is afgestemd op comfort, niet op sportiviteit. Dat betekent dat je oneffenheden goed voelt, maar dan wel op een zachte, gedempte manier. Het is geen 'zwevend tapijt' zoals de oude Lincoln's, maar het komt in de buurt. Voor lange richten is dit een van de beste auto's in zijn klasse.

Het interieur van de Nautilus is een mengelmoes van indrukken. Het opvallendste element is het enorme 48-inch display dat over de hele breedte van het dashboard loopt. Dat is een opvallend designelement, maar het is niet altijd even functioneel. Het centrale infotainmentscherm is 11,1 inch en draait op een systeem dat is ontwikkeld met Google. Dat werkt waarschijnlijk vlot, maar het is wennen dat veel functies in menu's zitten.

De materialen zijn wisselend. De bovenkant van het dashboard is zacht, maar lagere delen zijn hard plastic. Dat is teleurstellend voor een auto die in Europa meer dan 70.000 euro kost. De afwerking is degelijk, maar niet bijzonder. Er zijn enkele leuke details, zoals de deurhendels die elektrisch openen en de knoppen op het stuur die je met je duim kunt bedienen, maar het geheel overtuigt niet helemaal.

Er zijn weinig fysieke knoppen, wat betekent dat je veel moet doen via het touchscreen. Dat is niet ideaal tijdens het rijden. De klimaatregeling is ook in het scherm verwerkt, wat onhandig is. Het is een systeem dat je moet leren kennen, en niet iedereen zal daar geduld voor hebben.

De Nautilus is een grote SUV, dus er is veel ruimte. De achterbank biedt voldoende been- en hoofdruimte voor drie volwassenen, al is de middelste zitplaats minder comfortabel door de tunnel. De kofferbak is ook ruim, maar exacte cijfers zijn niet gegeven. Met een lengte van bijna 5 meter is hij niet ideaal voor de stad, maar de 360-gradencamera en parkeersensoren helpen.

Het instappen is gemakkelijk dankzij de hoge zitpositie en de brede deuropeningen. Het zicht naar voren is goed, maar door de dikke C-stijlen en de hoge achterkant is het zicht naar achteren beperkt. De achteruitrijcamera is dan ook onmisbaar. Het parkeren wordt vergemakkelijkt door de camera's, maar het blijft een grote auto.

Het rijden op snelweg is vermoedelijk ontspannen dankzij de rijassistenten, maar die werken niet altijd soepel bij dit soort Amerikaanse auto's. Het is geen auto die je dagelijks in de stad wilt gebruiken, maar voor lange ritten is hij ideaal.

De Nautilus is uitgerust met een groot aantal technologieën, maar het is de vraag hoe goed ze werken. Het 48-inch display is indrukwekkend, maar het kan afleiden. Het systeem is gebaseerd op Android Automotive en werkt waarschijnlijk goed met Google Maps en andere apps. Maar de integratie met Apple CarPlay is draadloos, wat een pluspunt is.

De rijassistenten omvatten adaptieve cruisecontrol met lane centering, dodehoekdetectie en noodremassistentie. Deze systemen zijn waarschijnlijk aanwezig, maar ze werken niet altijd zo verfijnd als bij Europese concurrenten. De adaptieve cruisecontrol kan soms schokkerig remmen en het sturen kan te agressief zijn. Het is geen technologie die je volledig kunt vertrouwen.

Een opvallend detail is het 'Phone As A Key'-systeem, waarmee je je telefoon als sleutel kunt gebruiken. Dat is handig, maar het werkt niet altijd even betrouwbaar. Er is ook een digitaal sleutelkaartje, maar dat is minder handig. Het is allemaal aanwezig, maar niet altijd even goed uitgevoerd.

De hybride versie heeft een officieel verbruik dat waarschijnlijk rond de 5,5 liter per 100 km ligt, maar dat is niet gegeven. In de praktijk zul je met een grote SUV als deze waarschijnlijk meer verbruiken, zeker op de snelweg. De benzineversie zal aanzienlijk meer verbruiken, dus de hybride is de verstandigste keuze.

De prijs van de Nautilus is niet gegeven, maar gezien zijn formaat en uitrusting zal hij in de buurt liggen van de concurrentie. Helaas betekent dat dat je veel geld betaalt voor een auto die in Europa een buitenbeentje is. De onderhoudskosten zijn waarschijnlijk hoger dan gemiddeld vanwege de complexe hybride aandrijflijn en de beperkte dealernetwerk. De inruilwaarde is ook een onzekere factor, want dit is geen auto die veel gevraagd is.

Al met al is de Nautilus een auto die je moet willen, niet een die je nodig hebt. Het is een comfortabele cruiser, maar er zijn betere keuzes voor hetzelfde geld.