Lotus Elise Cup 250: een Joegoslavische koelkast met 250 pk

De Lotus Elise Cup 250 is geen mooie auto in de klassieke zin. Hij is laag, hoekig en ziet eruit alsof hij door een windtunnel is geperst en daarna vergeten is. Met 3825 mm lengte en 1118 mm hoogte is hij kleiner dan de meeste stadsauto's, maar zijn houding is die van een pitbull die op het punt staat uit te vallen.

De Cup 250 voegt een vaste achtervleugel, een diffuser en een splitter toe, waardoor hij er nog agressiever uitziet dan de gewone Elise. Het is geen subtiel design, maar het heeft wel een doel: downforce. En dat zie je. Het interieur is al even radicaal: kale aluminium panelen, een stoffen bekleding op het dashboard en een stuurwiel zonder airbag. Dit is geen plek voor zachtaardige zielen.

Met een leeggewicht van 917 kg is de Elise Cup 250 een van de lichtste auto's die je kunt kopen. Dat betekent dat hij niet alleen snel is in een rechte lijn, maar vooral in bochten. De specificaties suggereren dat hij met zijn 250 Nm en achterwielaandrijving speels is, maar het lage gewicht maakt hem ook vergevingsgezind aan de limiet.

De besturing is hydraulisch en dat voel je. Er is feedback door het stuur die moderne elektrische systemen niet kunnen evenaren. De vering is stug, maar niet oncomfortabel op glasvezel. Op de openbare weg is hij vermoeiend, maar op een circuit zou hij ongetwijfeld een feest zijn. De remmen zijn krachtig, maar je moet er wel hard op trappen.

De 1.8-liter supercharged viercilinder levert 250 pk en 250 Nm. Dat klinkt niet indrukwekkend in een tijd waarin gezins-SUV's meer hebben, maar in een auto van 917 kg is dat meer dan genoeg. De acceleratie van 0-100 km/u in 4,3 seconden is sneller dan 93% van de concurrentie uit die periode, en dat voel je.

De motor is gekoppeld aan een handgeschakelde zesversnellingsbak, wat tegenwoordig bijna een zeldzaamheid is. De bak is precies en kort, maar wel lichtelijk stroef als hij koud is. De topsnelheid van 248 km/u is minder relevant, want je wilt deze auto niet op de autobahn rijden. Het verbruik van 7,5 l/100 km is redelijk voor een sportwagen, maar de CO2-uitstoot van 175 g/km is hoog voor een auto die zo klein is.

Comfort is niet het doel van de Elise Cup 250. De stoelen zijn dun en bieden weinig zijdelingse steun, maar ze wegen weinig. De vering is keihard en elke oneffenheid wordt doorgegeven aan je ruggengraat. Op een lange rit ben je na een uur gesloopt.

De geluidsisolatie is vrijwel afwezig. Je hoort de motor, de banden en de wind. Dat is voor sommigen een feest, voor anderen een marteling. In de stad is de auto laag en onhandig, met een zware koppeling en een hoge drempel. Dit is geen auto voor dagelijks gebruik, maar dat wist je al.

Het interieur is minimalistisch tot op het bot. Er is geen radio, geen airconditioning, geen airbag in het stuur. Dat bespaart gewicht, en dat is het hele punt. De materialen zijn goed voor een raceauto, maar niet voor een auto van deze prijs.

De ergonomie is verrassend goed. De pedalen zijn goed geplaatst en het stuur is verstelbaar. Het zicht naar voren is prima, maar naar achteren zie je weinig door de kleine spiegels en de dikke C-stijlen. Er is een opbergvak achter de stoelen, maar dat is meer een gleuf dan een kofferbak.

Praktisch is dit de minst bruikbare auto die je kunt kopen. Er is geen kofferbak van betekenis, alleen een klein vakje achter de motor. Boodschappen doe je op de passagiersstoel, en dan moet je die wel vastzetten met een riem.

Instappen is een kunst op zich. Je moet over de brede dorpel stappen en dan naar beneden vallen in de kuipstoel. Eenmaal gezeten, is er genoeg ruimte voor twee volwassenen, maar geen centimeter extra. Parkeren is makkelijk dankzij de kleine afmetingen, maar je zit zo laag dat je geen enkel obstakel ziet.

Technologie is hier een vies woord. Er is geen infotainmentscherm, geen navigatie, geen smartphone-integratie. Het enige elektrische systeem is de motor en de verlichting. Dat is juist de charme van deze auto.

De rijassistentiesystemen zijn beperkt tot ABS en tractiecontrole, die je kunt uitschakelen. Er is geen cruise control, geen parkeersensor, niets. Als je moderne technologie wilt, moet je ergens anders kijken. Maar als je puurheid wilt, is dit de ultieme uitdrukking.

Het officiële verbruik van 7,5 l/100 km is niet slecht voor een sportwagen, maar in de praktijk zul je meer verbruiken als je het gaspedaal indrukt. De CO2-uitstoot van 175 g/km is hoog en zorgt voor een flinke BPM in Nederland, waardoor de prijs hoog is.

Onderhoud is duur, omdat Lotus een nichemerk is met weinig dealers. Banden zijn speciaal en duur, en de onderdelen zijn niet goedkoop. Maar de auto is zo licht dat remmen en banden minder snel slijten dan bij een zwaardere auto. Toch is dit geen auto voor iemand met een krap budget.