Maserati Ghibli 2.0 eBooster: Italiaanse droom met een realistische bijsmaak

De Ghibli is een auto die je al ziet voordat je hem hoort. Met zijn 4,97 meter lengte en 1,95 meter breedte staat hij laag en lang op de weg, met een grille die je niet over het hoofd ziet. De verhoudingen zijn klassiek Maserati: een lange motorkap, ver naar achteren geplaatste cabine en een achterkant die doet denken aan grotere broers als de Quattroporte. Het is een auto met présence, al is het design inmiddels wat vertrouwd.

Stap je in, dan valt de eerste indruk wat tegen. Het interieur is keurig, maar niet speciaal. De materialen zijn prima, maar er ligt veel hard plastic op plaatsen waar je in een auto van dit kaliber liever zacht leer ziet. Het beeldscherm is groot, maar de grafische vormgeving voelt een generatie oud. Niet lelijk, maar het mist de magie die je van een Italiaans merk verwacht. De geur van leer is er wel, en dat helpt.

De cijfers beloven veel: 330 pk, 450 Nm en 5,7 seconden naar 100 km/u. Maar de specificaties vertellen niet alles. De 2.0 viercilinder met 48V mild-hybrid systeem is geen V6, en dat voel je. Hij reageert vlot, maar het geluid is meer een zucht dan een brul. De achterschuif is er, maar het is geen auto die je constant uitdaagt om te driften. Het onderstel is comfortabeler dan sportief, wat past bij een luxe sedan.

De besturing is licht maar redelijk direct, en op de snelweg is de Ghibli een rustige reisgenoot. In de stad voelt hij groot en log, vooral bij het parkeren. De 8-traps automaat schakelt soepel, maar soms een fractie te traag als je snel wilt optrekken. Het is geen auto die je op de openbare weg het gevoel geeft dat je op een circuit zit, maar hij is wel prettig om mee te rijden, zolang je niet te veel sportiviteit verwacht.

Het 1.878 kg leeggewicht is voelbaar in bochten, maar de achterwielaandrijving en de 50/50 gewichtsverdeling (die niet officieel is bevestigd, maar vermoedelijk goed is) geven een redelijk evenwicht. Remmen zijn krachtig, maar de pedaalgevoel is niet bijzonder scherp. Kortom: een comfortabele cruiser met genoeg power om je te vermaken, maar geen pure sportwagen.

De 2.0L eBooster is een viercilinder met een elektrisch aangedreven compressor (eBooster) en een 48V mild-hybrid systeem. Dat klinkt technisch indrukwekkend, maar in de praktijk betekent het dat je een turbocharger hebt die snel op gang komt, met een extra elektrische boost om het turbo-gat te vullen. Het resultaat is 330 pk en 450 Nm, wat in 78% van de concurrentie beter is qua vermogen. De acceleratie van 5,7 seconden is snel, maar niet spectaculair voor dit vermogen.

De topsnelheid van 254 km/u is indrukwekkend (beter dan 89% van de concurrentie), maar op de Nederlandse wegen zul je er weinig mee doen. Het verbruik van 8,5 l/100 km is aan de hoge kant — beter dan slechts 23% van vergelijkbare auto's. De CO2-uitstoot van 192 g/km is ronduit slecht, ook voor een mild-hybride. Je kunt beter de V6 vergeten (die er niet meer is) en deze viercilinder als de enige optie accepteren. Het is geen slechte motor, maar het mist het karakter dat je van een Maserati verwacht.

De 8-traps automaat is gekoppeld aan een achterwielaandrijving, wat zorgt voor een klassieke sedan-ervaring. Je kunt schakelen via paddles, maar dat is meer voor de sportiviteit dan noodzaak. De motor is het best in het middengebied, waar de eBooster zijn werk doet. Al met al: prima prestaties, maar niet memorabel.

De Ghibli is op comfort gericht, en dat is te merken. De vering is aan de zachte kant, wat zorgt voor een soepele rit over oneffenheden. Op de snelweg is hij stil, al hoor je wel wat windgeruis rond de spiegels. Stoelen zijn elektrisch verstelbaar en bieden voldoende steun, maar ze zijn niet zo zacht als in een Mercedes. Voor lange ritten is de Ghibli eigenlijk ideaal: je stapt uit zonder rugpijn.

In de stad is het comfort minder, vooral door de grote afmetingen en het hoge gewicht. De ophanging klopt soms bij lage snelheden over hobbels, maar over het algemeen is het rijcomfort prima. De klimaatregeling werkt goed, en de stoelverwarming (indien aanwezig) is effectief. Het is een auto die gemaakt is voor lange afstanden, niet voor de stad.

Het interieur van de Ghibli is een mengelmoes van oud en nieuw. Er is een groot 8,4-inch infotainmentscherm, maar de bediening is niet altijd logisch. Fysieke knoppen voor klimaatregeling zijn er gelukkig nog, maar het systeem reageert soms traag. De materialen zijn wisselend: het leer is mooi, maar het plastic rond de middenconsole is hard en kraakt bij aanraking. De afwerking is niet op het niveau van een Duitse premium sedan.

De stoelen zijn comfortabel, maar het interieur voelt niet speciaal. Er is weinig opbergruimte, en de bekerhouders zijn klein. De analoge klok op het dashboard is een leuk detail, maar het geheel mist de flair die je van een Italiaans merk verwacht. Het is functioneel, maar niet inspirerend. Wie veel tijd in de auto doorbrengt, zal zich misschien ergeren aan de gebrekkige ergonomie.

Met 501 liter kofferruimte zit de Ghibli in de middenmoot (beter dan 56% van de concurrentie). De achterbank is ruim voor twee volwassenen, maar de middentunnel is hoog, dus een derde persoon zit oncomfortabel. Instappen is laag, maar dat hoort bij een sedan. Het zicht naar achteren is beperkt door de dikke C-stijlen, maar parkeersensoren en camera helpen.

In de stad is de Ghibli niet praktisch: hij is groot, heeft een grote draaicirkel en het brandstofverbruik is hoog. Op de snelweg is hij juist ideaal, met een rustige cruise en voldoende ruimte voor bagage. De praktische kant is dus tweeledig: als reisauto prima, als stadsauto minder.

De Ghibli heeft een 48V mild-hybrid systeem, maar dat is meer voor de CO2-cijfers dan voor de rijervaring. Het infotainment is niet het modernste: het systeem is gebaseerd op oudere software en mist draadloze Apple CarPlay/Android Auto (die optioneel zijn). De rijassistentie is basis: adaptieve cruisecontrol is er, maar niet zo geavanceerd als bij Duitse concurrenten.

Het eBooster-systeem is technisch interessant, maar het resultaat is minder indrukwekkend dan de naam doet vermoeden. De auto heeft een aantal rijhulpsystemen, maar ze werken niet altijd soepel. De dodehoekwaarschuwing is bijvoorbeeld te gevoelig. Kortom: de technologie is aanwezig, maar niet state-of-the-art. Je betaalt voor het merk, niet voor de techniek.

Het officiële verbruik van 8,5 l/100 km is aan de hoge kant, en in de praktijk zul je al snel boven de 10 liter zitten, zeker als je het vermogen gebruikt. De CO2-uitstoot van 192 g/km is hoog, wat resulteert in een fors bijtellingstarief voor zakelijke rijders. De prijs is niet in het inputblok gegeven, maar op basis van de concurrentie (Mazda CX-60, Toyota GR Supra, etc.) zal de Ghibli aan de dure kant zijn.

Onderhoudskosten zijn typisch Maserati: hoog. De 2.0 eBooster is een complex systeem, en als er iets kapot gaat, zal dat prijzig zijn. De banden zijn groot en duur. Kortom: de Ghibli is geen auto voor de zuinige rijder of de kostenbewuste koper. Je koopt hem voor het merk en de uitstraling, niet voor de economie.