Maserati Ghibli Trofeo: Italiaans drama met een Amerikaans hart

De Ghibli Trofeo is een auto die je niet over het hoofd ziet. Met zijn 4,97 meter lengte en 1,95 meter breedte staat hij stevig op de weg, maar het is vooral de neus die het verhaal vertelt: grote grille, scherpe koplampen en luchtinlaten die suggereren dat dit geen gewone Ghibli is. De Trofeo-uitvoering voegt carbon details en grotere wielen toe, maar het blijft een ontwerp dat al sinds 2013 meegaat. Toch oogt hij nog steeds dynamisch, zij het minder fris dan bij introductie.

Het interieur maakt minder indruk dan het exterieur. De basis is vertrouwd Ghibli: veel leer, maar ook wat hard plastic op plekken waar je dat in deze prijsklasse niet verwacht. Het 8,4-inch infotainmentscherm oogt klein naast de moderne concurrentie. Maar ga zitten, pak het stuur vast en je vergeet de details. Dit is een auto met persoonlijkheid, geen Duitse koelkast.

Met 580 pk en 730 Nm op de achterwielen is de Ghibli Trofeo een auto die respect afdwingt. Het gewicht van 1.969 kg is voelbaar, maar de achterwielaandrijving en de sperdifferentiëlen (als optie) helpen om de macht te kanaliseren. Op droog asfalt kun je verrassend scherp de bocht doorsturen, maar je moet wel durven. De besturing is hydraulisch en dat voel je: hij is zwaar, communicatief en niet zo kunstmatig als veel elektrische systemen.

Op de snelweg is de Trofeo een comfortabele reisgenoot, mits je de dempers in comfortmodus zet. In sportmodus wordt het geheel stugger en het onderstel communiceert vooral over oneffenheden. De remmen zijn krachtig, maar bij herhaaldelijk hard remmen kun je fading verwachten, gezien het gewicht. Het is geen circuitmonster, maar een grand tourer met een Jekyll-and-Hyde-karakter.

De 3.8-liter V8 met 580 pk en 730 Nm is het kloppend hart van deze Trofeo. Het is een Amerikaanse motor (oorspronkelijk van Chrysler) die Maserati heeft aangepast, en dat hoor je. Hij loopt zijdezacht in de lage toeren, maar zodra je het gaspedaal indrukt, ontwaakt hij met een rauw gebrul dat door merg en been gaat. De acceleratie van 0-100 in 4,3 seconden is indrukwekkend, maar het gevoel is nog beter dan het cijfer suggereert.

De achttrapsautomaat schakelt snel en soepel, maar in sportmodus is hij soms wat ongeduldig. Er is geen dubbelekoppeling, maar dat hoeft ook niet: dit is een klassieke krachtbron die het beste tot zijn recht komt met een traditionele automaat. Met een topsnelheid van 303 km/u zit je in het topsegment, al zul je die snelheid in de praktijk zelden halen. Het is een motor die je wilt koesteren, niet alleen vanwege de prestaties, maar ook omdat dit een van de laatste grote V8's is in een tijdperk van downsizing.

De stoelen zijn elektrisch verstelbaar en bieden voldoende steun, maar ze zijn niet zo zacht als in een Duitse limousine. Het lederen bekleding is van goede kwaliteit, maar de zitting is aan de harde kant voor lange ritten. De ruimte voorin is prima, maar achterin is het krap voor drie volwassenen; de middentunnel is hoog en de hoofdruimte is beperkt door het aflopende dak.

Geluidsisolatie is een gemengd verhaal: wind- en bandengeluid zijn goed gedempt, maar de V8 laat zich altijd horen, vooral bij acceleratie. Sommigen vinden dat een feature, anderen een storend element. In de stad is de auto met zijn 1,97 meter breedte en matige draaicirkel niet ideaal, maar de vering is comfortabel genoeg om drempels te verwerken zonder dat je tanden rammelen.

Het interieur van de Ghibli Trofeo is een mix van elegantie en veroudering. De materialen zijn overwegend hoogwaardig: veel leer, alcantara en carbon. Maar sommige knoppen en het infotainmentsysteem komen rechtstreeks uit de FCA-schap en voelen niet premium aan. De analoge klok op het dashboard is een mooi detail, maar het 8,4-inch scherm is klein en de graphics zijn gedateerd.

De ergonomie is wisselend: de bediening van de airco via het scherm is niet intuïtief, maar de fysieke knoppen voor de stoelverwarming en het volume zijn wel aanwezig. De pook achter het stuur is een typische Maserati-quirk en wennen, maar werkt goed. Het interieur is niet slecht, maar het overtuigt niet in deze prijsklasse, waar een Panamera of een E-Klasse een beter geheel biedt.

Met een lengte van 4.971 mm is de Ghibli Trofeo een grote auto, maar de kofferbak is met 500 liter (geschat) niet uitzonderlijk. De achterbank is bruikbaar voor twee volwassenen, maar drie is een uitdaging. De instap is laag, wat sportief is, maar niet handig voor iedereen. Het zicht naar achteren is matig door de dikke C-stijlen, en de achteruitrijcamera is verplicht om te parkeren.

Parkeren in de stad is een sport: met een breedte van 1.946 mm en een grote draaicirkel moet je vaak steken. Parkeersensoren voor en achter zijn standaard, maar een 360-gradencamera is niet eens leverbaar. Het is een auto die beter tot zijn recht komt op ruime wegen dan in een parkeergarage.

Het infotainmentsysteem is het zwakste punt. Het 8,4-inch touchscreen reageert traag en de software is niet intuïtief. Android Auto en Apple CarPlay zijn aanwezig, maar de integratie is niet vlekkeloos. Het geluidssysteem van Harman Kardon is prima, maar niet top. De rijassistentie is beperkt: adaptieve cruisecontrol en lane assist zijn er, maar ze werken niet zo soepel als bij de Duitse concurrentie.

Wat wel indruk maakt, is de connectiviteit via de Maserati-app, waarmee je de auto kunt starten en het brandstofniveau kunt checken. Maar dat is tegenwoordig standaard. Kortom, de technologie is niet het sterkste punt van deze auto. Wie moderne systemen wil, moet elders kijken. Maar wie puur voor het rijden gaat, zal het niet missen.

Het officiële verbruik is niet opgegeven in de specificaties, maar met een 3.8 V8 en 1.969 kg kun je rekenen op een dorstige auto. In de praktijk zal het verbruik rond de 15-18 liter per 100 km liggen, en bij sportief rijden nog hoger. De CO2-uitstoot is hoog, dus de BPM en wegenbelasting zullen pittig zijn. Dit is geen auto voor zuinige rijders.

De prijs van de Ghibli Trofeo is niet opgegeven, maar gezien de concurrentie (Jaguar XJR575, Panoz Avezzano) ligt hij in het hogere segment. De onderhoudskosten zijn hoog, zoals bij elke Italiaanse auto, en de betrouwbaarheid is niet de sterkste kant van Maserati. Wie er een koopt, moet budget reserveren voor onvoorziene reparaties. Maar de glimlach die de V8 je geeft, is misschien het geld waard.