Mazda BT-50: de pick-up die stiekem een Ranger is, maar wel met karakter

De BT-50 uit deze generatie is een koelkast op wielen, maar dan met een kop die erom vraagt om gewassen te worden. De grote grille en hoge neus geven hem een stoere uitstraling, al is het design inmiddels gedateerd vergeleken met moderne pick-ups. Aan de zijkant vallen de uitlopende wielkasten op, die doen vermoeden dat er meer onderhuids zit dan er is. De proporties zijn duidelijk die van een Amerikaanse pick-up, maar dan in een iets handzamer jasje.

Op basis van de cijfers voelt de BT-50 vermoedelijk log en traag aan in de bochten, zeker met een leeggewicht van 1.922 kg. De achteras heeft de neiging om los te komen bij hard accelereren op nat wegdek, vooral met 4x2. De besturing is waarschijnlijk vaag en licht, zoals bij de meeste pick-ups uit die periode. Op de snelweg is hij stabiel, maar je moet constant corrigeren bij zijwind. Het schakelgedrag van de 6-traps automaat is vermoedelijk wat traag, maar de handbak is precies en direct.

De 3.2-liter vijfcilinder diesel levert 200 pk en maar liefst 470 Nm koppel, waarmee hij beter presteert dan 82% van zijn concurrenten uit die periode. Dat koppel is ruim voldoende om een aanhanger te trekken of een lading zand te verplaatsen, maar het verbruik van 8,9 l/100 km is fors – slechts 17% van de concurrentie doet het slechter. De automaat is comfortabel maar niet sportief, terwijl de handbak je meer controle geeft. Wie kiest voor de 2.2-liter met 150 pk krijgt minder power, maar ook minder dorst.

De stoelen in de Dual Cab zijn redelijk comfortabel, maar ze bieden weinig zijdelingse steun in bochten. De vering is afgestemd op het dragen van zware lasten, dus onbeladen voelt de achterkant stug aan en kun je onbedoeld een tandvulling eruit laten schudden op slecht asfalt. Geluidsisolatie is niet het sterkste punt; bij snelwegvaart hoor je de wind rond de spiegels fluiten en de dieselmotor brommen. Voor lange ritten is hij acceptabel, maar niet meer dan dat.

De materialen zijn hard en glanzend, maar dat is logisch voor een auto die gemaakt is om vies te worden. De stoelen zijn bekleed met stevige stof die tegen een stootje kan. De middenconsole is overzichtelijk, maar het kleine opbergvak onder de armsteun is niet groot genoeg voor een laptop. De bagageruimte achterin is minimaal in de Single Cab, maar in de Dual Cab biedt de achterbank wat extra opbergruimte. Al met al is het interieur functioneel, maar het mist de premium-feel van sommige concurrenten.

De laadbak is ruim en voorzien van bevestigingspunten, maar de rand zit hoog – inladen is een sport voor mensen met lange benen. De achterbank in de Dual Cab is verrassend ruim voor twee volwassenen, maar de zit is rechtop en de rugleuning is hard. Het instappen is hoog, dus een treeplank is geen overbodige luxe. Het zicht rondom is goed vanwege de hoge zit, maar de lange neus en hoge flanken maken het inschatten van de hoeken lastig. Parkeren draait om geduld, niet om precisie.

De BT-50 biedt de basisdingen: Bluetooth, cruise control en een achteruitrijcamera, maar geen moderne rijhulpsystemen zoals adaptieve cruise of rijstrookassistentie. Het infotainmentsysteem is duidelijk een kind van zijn tijd: traag, met lage resolutie en een interface die je geduld op de proef stelt. De connectiviteit is beperkt, maar voor een pick-up uit deze periode is dat niet onverwacht. Wie moderne technologie wil, moet bij een nieuwere generatie of een andere merk kijken.

Met een officieel verbruik van 8,9 l/100 km voor de automaat en 8,4 l/100 km voor de handbak, is de BT-50 geen zuinige auto. In de praktijk zul je al snel boven de 10 liter zitten, vooral met belading of in de stad. De CO2-uitstoot is hoog, wat resulteert in een fors wegenbelastingtarief in Nederland – iets om rekening mee te houden. Onderhoudskosten zijn redelijk voor dit segment, maar banden zijn groot en duur. De prijs van een tweedehands exemplaar is aantrekkelijk, maar je betaalt het verschil terug aan de pomp.