Mazda Flair: kei-car met keiharde keuzes

De Mazda Flair is een kei-car, en dat zie je aan alles. Met een lengte van 3.396 mm en een hoogte van 1.641 mm is het een rechtopstaand blokje dat vooral ontworpen lijkt om maximale ruimte te creëren binnen minimale afmetingen. Het is geen auto die je koopt om naar te kijken; het is een auto die je koopt omdat hij overal past. De proporties zijn functioneel, met een hoge daklijn die doet denken aan een mini-bestelwagen.

Toch heeft Mazda er een eigen gezicht aan gegeven, met een familiegrille die bekend voorkomt van grotere modellen. Het effect is lichtelijk komisch: een strenge Kodo-grille op een voertuig dat kleiner is dan een Smart. Het is een auto die je niet snel voor een Mazda2 of CX-5 zult aanzien, maar hij heeft wel degelijk een eigen karakter. Opvallend is de hoge zit, die je meteen opvalt als je instapt.

Op basis van de specificaties is de Flair een auto die je met heel andere verwachtingen moet benaderen dan een gewone Mazda. Met 52 pk en 62 Nm is er geen sprake van prestaties, maar van vooruitkomen. Het leeggewicht van 750 kg helpt, maar met deze cijfers is de acceleratie vermoedelijk traag en moet je op de snelweg veel geduld hebben. De handgeschakelde 5-versnellingsbak is de keuze voor wie zelf wil bepalen wanneer er geschakeld wordt.

In de stad is de Flair vermoedelijk op zijn best. De kleine afmetingen en het lage gewicht maken dat hij wendbaar is en dat parkeren een fluitje van een cent is. De vering zal waarschijnlijk aan de harde kant zijn om het lage gewicht te compenseren, en de besturing is waarschijnlijk licht maar niet bijzonder communicatief. Het is een functionele auto die je niet uitdaagt, maar die wel doet wat je vraagt. Het is geen auto voor bochtige B-weggetjes.

De 4WD-versies met hun hogere verbruik (4,1 l/100 km) suggereren dat de Flair ook bedoeld is voor sneeuw en slechte weersomstandigheden, iets wat in Japan relevant is. In Nederland of België is de 2WD-versie met CVT de meest logische keuze voor wie vooral in de stad rijdt. Het is een auto die je moet accepteren zoals hij is: traag, maar zuinig en praktisch.

De Flair is er uitsluitend met een 660cc-benzinemotor, een motor die in Japan is voorbehouden aan kei-cars. Met 52 pk en 62 Nm is het vermogen bescheiden, en de benchmarkcijfers bevestigen dat: geen enkele vergelijkbare auto uit die periode is zwakker. Maar dat is niet het hele verhaal. Het gewicht van 750 kg is extreem laag, beter dan 100% van de concurrentie, wat betekent dat de verhouding tussen gewicht en vermogen relatief gunstig is.

De keuze tussen een handgeschakelde 5-versnellingsbak en een CVT is belangrijk. De handgeschakelde versie verbruikt 3,9 l/100 km, de CVT 3,3 l/100 km. Dat verschil is opvallend: de CVT is niet alleen comfortabeler maar ook zuiniger. De 4WD-versies verbruiken meer, wat logisch is vanwege de extra aandrijflijncomponenten. Met deze cijfers is de 2WD CVT de meest rationele keuze.

Qua prestaties moet je geen wonderen verwachten. Met 52 pk is de topsnelheid waarschijnlijk beperkt en zal de acceleratie naar 100 km/u een langdurige aangelegenheid zijn. De Flair is geen auto voor de snelweg, maar een auto voor de stad en het platteland in Japan. Wie op zoek is naar een sportieve rijervaring moet elders kijken, bijvoorbeeld naar de Honda S660 met 63 pk.

Comfort is een relatief begrip in een auto van 3,4 meter lang. De Flair is hoog en rechtop, wat betekent dat er redelijk wat hoofdruimte is. De stoelen zijn vermoedelijk eenvoudig en niet erg gedetailleerd, maar voor korte ritten in de stad voldoen ze. Lange ritten zijn niet aan deze auto besteed, zowel vanwege het beperkte comfort als de hoge toerentallen die de motor waarschijnlijk draait op snelheid.

Geluidsisolatie is waarschijnlijk minimaal. Kei-cars zijn ontworpen om licht en goedkoop te zijn, en geluidsdemping is een van de eerste dingen die daarbij sneuvelt. De CVT-versie zal waarschijnlijk iets rustiger zijn dan de handgeschakelde versie, omdat de motor niet constant op hoge toeren hoeft te draaien. Het is een auto die je neemt voor wat hij is: een praktisch vervoermiddel, geen comfortabele reisgenoot.

Het interieur van de Flair is functioneel en sober, met harde kunststoffen die vermoedelijk overal aanwezig zijn. Het is geen interieur dat indruk maakt, maar het is wel overzichtelijk en praktisch. De hoge zitpositie en de grote ramen geven waarschijnlijk een goed zicht rondom, wat in de stad een groot voordeel is. Alles is erop gericht om de ruimte zo efficiënt mogelijk te benutten.

Ergonomisch gezien zijn kei-cars vaak verrassend goed doordacht, met alle bedieningselementen binnen handbereik. De Flair is gebaseerd op een Suzuki, en dat is te zien aan de eenvoudige maar logische indeling. Er is weinig ruimte voor opbergvakken, maar wat er is, is goed verdeeld. Het is geen interieur waar je verliefd op wordt, maar het doet wat het moet doen.

De Flair is ontworpen voor maximale bruikbaarheid in een minimale footprint. Met een lengte van 3.396 mm is hij korter dan de meeste auto's, wat parkeren in de stad enorm vergemakkelijkt. De hoge daklijn zorgt voor een ruime indruk, en de achterbank is waarschijnlijk geschikt voor twee volwassenen over korte afstanden. Het is geen auto voor lange reizen met het hele gezin.

De kofferbak is klein, maar door de rechtopstaande achterkant is de ruimte waarschijnlijk goed bruikbaar. Het instappen is gemakkelijk door de hoge instap en de grote deuren. Het zicht rondom is uitstekend, wat het manoeuvreren in nauwe straatjes een stuk eenvoudiger maakt. Het is een auto die is gemaakt voor de stad, en in die omgeving is hij bijzonder praktisch.

Op het gebied van technologie moet je niet veel verwachten van de Flair. Het is een auto die is gebaseerd op een oudere Suzuki en de technische snufjes zijn beperkt. Het infotainmentsysteem is waarschijnlijk eenvoudig en niet erg geavanceerd, met beperkte connectiviteitsopties. Rijassistentiesystemen zoals adaptieve cruisecontrol of rijstrookassistentie zijn vermoedelijk niet beschikbaar.

De focus ligt op eenvoud en betrouwbaarheid, niet op technologische hoogstandjes. De CVT-transmissie is misschien wel het meest geavanceerde onderdeel van de auto, en die is er vooral op gericht om het verbruik te verlagen. Wie op zoek is naar moderne technologie moet elders kijken; de Flair is een auto uit een tijdperk waarin eenvoud nog een deugd was.

Het verbruik is de grote troef van de Flair. Met 3,9 l/100 km voor de handgeschakelde 2WD-versie en 3,3 l/100 km voor de CVT-versie, zit hij in de top van zijn klasse. De benchmark bevestigt dit: beter dan 97% van de vergelijkbare auto's uit die periode. Dat is een indrukwekkende score, vooral voor een benzineauto zonder hybride-ondersteuning.

De prijs van de Flair is niet bekend, maar als kei-car is hij waarschijnlijk aan de goedkope kant. De onderhoudskosten zullen waarschijnlijk laag zijn, gezien de eenvoudige techniek en het lage gewicht. Banden zijn klein en goedkoop. Het is een auto die weinig kost in het gebruik, maar je moet wel kunnen leven met de beperkingen op het gebied van prestaties en comfort.