McLaren 650S Spider: een Britse raket met een zonnekap

De McLaren 650S Spider is geen auto die je over het hoofd ziet. Met zijn lage, brede gestalte – 1.908 mm breed en slechts 1.204 mm hoog – ziet hij eruit alsof hij zich klaarmaakt om weg te schieten. De vleugeldeuren zijn een schot in de roos: ze zijn niet alleen praktisch, maar geven de auto ook een theatrale uitstraling die past bij zijn prestaties.

Van binnen is het minder spectaculair. Het interieur is strak en functioneel, maar mist de flair die je bij Italiaanse concurrenten wel vindt. De materialen zijn prima, maar de presentatie is wat klinisch. Toch heeft het iets: het is een serieuze machine, geen feestje op wielen.

Op basis van de specificaties belooft de 650S Spider een verbluffende rijervaring. Met 650 pk en 678 Nm aan koppel, gekoppeld aan een leeggewicht van 1.468 kg, is de acceleratie waarschijnlijk overweldigend. De 0-100 km/u-tijd van 3,0 seconden is niet alleen een getal; het betekent dat je bij elk stoplicht de meeste andere auto's achter je laat voordat ze hun eerste versnelling hebben ingeschakeld.

Het onderstel is afkomstig uit de P1-hypercar, en dat merk je vermoedelijk aan de balans. De achterwielaandrijving en het lage zwaartepunt suggereren een auto die scherp stuurt en voorspelbaar blijft, al moet je wel respect hebben voor het vermogen. Het is geen auto voor beginners, maar voor wie weet wat hij doet, belooft het een verfijnde maar intense rit.

De 7-traps automatische versnellingsbak is volgens de specificaties een dubbelkoppeling, wat betekent dat schakelen razendsnel en soepel zal verlopen. In de stad is dat een zegen; op de snelweg kun je in de hoogste versnelling cruisen met een relatief laag toerental, al is het verbruik dan nog steeds niet mager.

De 3,8-liter V8 met twee turbo's is het hart van de 650S Spider. Met 650 pk en 678 Nm is hij goed voor prestaties die beter zijn dan 99% van de vergelijkbare auto's uit zijn periode. Dat is geen marketingpraatje; dat betekent dat hij in zijn tijd tot de snelste productieauto's behoorde.

De acceleratie van 0-100 km/u in 3,0 seconden is adembenemend, en de topsnelheid van 333 km/u is alleen haalbaar op een racecircuit of de Duitse Autobahn. Het vermogen wordt via een 7-traps automatische versnellingsbak naar de achterwielen gestuurd, en je kunt kiezen uit verschillende rijmodi die het karakter van de auto aanpassen.

De enige motorversie in dit model is deze V8, dus je hebt geen keuze. Dat is niet erg, want deze motor is een meesterwerk, maar het betekent wel dat je geen mildere, meer dagelijkse variant kunt kiezen. Het officiële verbruik van 13,1 l/100 km is aan de hoge kant, maar voor dit prestatieniveau niet onredelijk.

Voor een supercar is de 650S Spider verrassend comfortabel. De stoelen zijn stevig maar ondersteunend, en de ophanging is in de comfortmodus vermoedelijk goed te doen voor dagelijks gebruik. Toch blijft het een auto met een harde rand; je voelt elke oneffenheid, maar dat hoort erbij.

Als cabriolet is de geluidsisolatie uiteraard minder dan bij de coupé, maar met het dak dicht is het nog steeds redelijk stil. Met het dak open geniet je volop van het V8-geluid, dat waarschijnlijk het best klinkt in de sportmodus. Voor lange ritten is hij geschikt, maar je moet wel bereid zijn om wat compromissen te sluiten op het gebied van ruimte en comfort.

Het interieur van de 650S Spider is functioneel maar niet bijzonder. De materialen zijn van goede kwaliteit, maar het geheel oogt wat sober. De bediening is grotendeels via het centrale touchscreen en de knoppen op de middenconsole, die er wat rommelig uitzien. De stoelverstelling is elektrisch, en de stuurkolom is in hoogte en diepte verstelbaar.

De afwerking is degelijk, maar er zijn goedkopere auto's met een mooier interieur. De McLaren mist de luxe afwerking van een Ferrari of de technologische snufjes van een Audi R8. Maar je koopt hem niet voor het interieur; je koopt hem voor de prestaties. En die zijn onbetwistbaar.

De 650S Spider is geen auto voor het dagelijkse boodschappen doen. De kofferbak is klein, en de achterbank is niet meer dan een hoedenplank. Instappen is een acrobatische oefening, vooral met het dak dicht, maar de vleugeldeuren maken het iets makkelijker.

Het zicht naar achteren is beperkt, maar dat is normaal in deze klasse. Parkeren doe je op gevoel, al helpen de parkeersensoren en camera. De auto is 4.511 mm lang, wat nog redelijk handzaam is, maar de breedte van 1.908 mm maakt dat je op krappe parkeerplaatsen goed moet opletten.

De 650S Spider is uitgerust met een infotainmentsysteem dat in 2014 al niet het modernste was. Het is traag en de grafische vormgeving is gedateerd. Navigatie en audio zijn aanwezig, maar het werkt niet zo vloeiend als bij concurrenten.

De rijassistentiesystemen zijn beperkt tot de essentie: ABS, tractiecontrole en een actief onderstel dat de rijhoogte aanpast. Er is geen adaptieve cruisecontrol of lane assist, maar dat is niet onverwacht voor een auto uit deze periode. De focus ligt op prestaties, niet op comforttechnologie.

Met een officieel verbruik van 13,1 l/100 km en een CO2-uitstoot van 275 g/km is de 650S Spider geen auto voor het milieu. In de praktijk zul je waarschijnlijk meer verbruiken, zeker als je het vermogen benut. De wegenbelasting is fors, en de verzekering is ook niet mals.

De onderhoudskosten zijn hoog, zoals je mag verwachten van een supercar. Banden zijn duur, en de servicebeurten moeten bij een specialist plaatsvinden. De occasionprijzen zijn gedaald, maar nog steeds aanzienlijk. Voor dit geld kun je ook een jongere sportauto kopen, maar die biedt niet dezelfde prestaties.