McLaren Artura: hybride tovenarij met een kofferbak die je vergeet

De McLaren Artura ziet eruit alsof hij op hoge snelheid is bevroren. Met een lengte van 4539 mm en een breedte van 1976 mm ligt hij laag en breed op de weg, en de hoogte van 1194 mm maakt duidelijk dat dit geen auto is voor mensen met rugklachten. De lijnen zijn hoekig en functioneel, elk koetswerkpaneel lijkt een aerodynamisch doel te dienen. Het is geen schoonheid in de klassieke zin, maar wel een die je niet snel vergeet.

Binnenin is het een mix van rauw en technisch. Je zit diep weggedoken in kuipstoelen, omringd door carbon en Alcantara. Het infotainmentscherm is verrassend compact, maar dat past bij de filosofie: alles draait om rijden. De afwerking is degelijk, maar je merkt dat McLaren meer heeft geïnvesteerd in gewichtsbesparing dan in zachte materialen. Dat is geen kritiek, het is een keuze.

Op basis van de cijfers belooft de Artura een van de meest communicatieve supercars van zijn generatie te zijn. Met een gewicht dat dankzij de hybride technologie niet uit de klauwen is gelopen en een achterwielaandrijving die puristen zal aanspreken, moet de besturing haarscherp zijn. De elektrische motor vult vermogen aan op momenten dat de V6 nog moet reageren, wat een naadloze acceleratie oplevert.

In de stad zal de vering vermoedelijk strak maar niet oncomfortabel zijn, al kun je met 1194 mm hoogte geen wonderen verwachten. Op de snelweg ligt hij stabiel en op een circuit – waar deze auto echt voor gemaakt is – zal hij met 680 pk en 720 Nm een feest zijn. De remmen moeten moeiteloos prestaties leveren, gezien de acceleratiewaarden die tot de top 3% behoren.

De Artura heeft één motorversie: een 3.0-liter V6 met 680 pk en 720 Nm. Dat is een opvallende keuze in een wereld waarin V8's en V12's de norm zijn, maar McLaren bewijst dat een V6 met hybride ondersteuning niet onderdoet. De acceleratie van 3,1 seconden naar 100 km/u is sneller dan 97% van de concurrentie, en de topsnelheid van 330 km/u doet daar nog een schepje bovenop.

De 8-traps automatische versnellingsbak is speciaal ontwikkeld voor deze aandrijflijn en schakelt vermoedelijk razendsnel. Het hybride systeem is geen PR-stunt: het vult de turbo's aan met elektrisch koppel, waardoor er geen turbogat ontstaat. Het resultaat is een auto die niet alleen snel is, maar ook voorspelbaar reageert op het gaspedaal. Voor wie een V8-muziek wil, is dit misschien niet de juiste keuze, maar voor wie technologie omarmt, is dit een meesterwerk.

Comfort in een supercar is altijd relatief. De Artura is met 1194 mm hoogte niet makkelijk in- en uitstappen, en de kuipstoelen zijn gemaakt om je op hun plek te houden, niet om je te wiegen. Toch lijkt McLaren te hebben gelet op dagelijks gebruik: de hybride modus laat je elektrisch rijden in de stad, wat de rust ten goede komt.

Op lange ritten zal het geluidsniveau vermoedelijk hoger liggen dan in een GT, maar lager dan in een pure raceauto. De vering is waarschijnlijk afgestemd op sportief rijden, maar met een comfortmodus die de scherpe randjes eraf haalt. Voor een auto van dit kaliber is het comfortniveau acceptabel, maar verwacht geen limousine.

Het interieur van de Artura is een mix van minimalistisch en functioneel. McLaren heeft gekozen voor een verticaal infotainmentscherm dat naar de bestuurder is gericht, en de meeste bedieningselementen zijn logisch gegroepeerd. De materialen zijn hoogwaardig, maar niet overdreven luxueus – het gaat hier om gewichtsbesparing, niet om bling.

Opvallend is de afwezigheid van een traditioneel instrumentenpaneel; in plaats daarvan zit er een draaibaar display dat je kunt aanpassen. De stoelen zijn comfortabel en bieden veel steun, maar de afwerking laat op sommige plekken zien dat McLaren meer een racemerk is dan een luxemerk. Voor een auto van dit prijsniveau zou je meer verfijning verwachten, maar dat is niet waar het hier om draait.

De kofferruimte van 161 liter is het zwakke punt van de Artura. Met een score die slechter is dan 97% van de concurrentie, kun je er alleen een kleine weekendtas of een paar helmen in kwijt. De achterbank is niet meer dan een hoedenplank, dus dit is strikt een tweezitter.

Instappen is een kunst: je moet laag duiken en jezelf in de kuipstoel laten vallen. Eenmaal binnen is het zicht naar voren goed, maar naar achteren beperkt – je vertrouwt op spiegels die klein zijn. Parkeren doe je met camera's, want de neus is laag en je wilt geen dure splitter beschadigen. Praktisch is dit geen auto, maar dat wist je toen je ernaar keek.

De Artura is de eerste McLaren met een hybride aandrijflijn, en dat zie je terug in de technologie. Het infotainmentsysteem is nieuw en sneller dan oudere McLaren-systemen, al is het nog steeds niet zo intuïtief als dat van een Porsche. De rijmodi zijn uitgebreid, van puur elektrisch tot race-modus, en alles is via het centrale display te bedienen.

Rijassistentie is beperkt – dit is geen auto die je op de snelweg laat slapen. Maar de kerntechnologie zit in de aandrijflijn en het chassis. De batterij is klein maar voldoende voor de elektrische ondersteuning, en het regeneratieve remmen laadt hem op tijdens het rijden. Voor een supercar is dit technologisch geavanceerd, al moet je niet verwachten dat het systeem zo naadloos werkt als in een Duitse luxewagen.

Officiële verbruikscijfers zijn niet opgegeven, maar voor een hybride supercar kun je verwachten dat het stadsverbruik elektrisch wordt afgehandeld en dat je op snelweg of circuit flink wat brandstof verstookt. De CO2-uitstoot zal lager liggen dan die van een pure V8, maar dit blijft een auto van 680 pk – groen is anders.

De prijs van de Artura zit in het topsegment, en de afschrijving kan fors zijn. Onderhoud is duur, banden zijn duur, en verzekering is een aparte uitgave. Met een kofferbak van 161 liter is dit geen auto voor dagelijks gebruik, maar voor wie het kan betalen, biedt hij een unieke combinatie van prestaties en technologie. Concurrenten zoals de Aston Martin V12 Speedster zijn duurder en minder praktisch, dus in die zin is de Artura relatief redelijk geprijsd.