McLaren MP4-12C: de Brit die Ferrari liet zweten, nu een koopje?

De MP4-12C is geen auto die schreeuwt. Waar een Lamborghini je met een moker te lijf gaat, doet McLaren het met een scalpel. De lijnen zijn strak en functioneel, met die kenmerkende deuren die een halve meter omhoog klappen. Het is een design dat in 2011 al zijn tijd vooruit was en nog steeds fris oogt – al zal de buurman misschien denken dat je in een dure Corvette rijdt.

De proporties zijn klassiek supercar: laag, breed en lang. Met 1.199 mm hoogte is instappen een acrobatische oefening, maar dat hoort erbij. De carbon monocoque zie je niet, maar je voelt hem in de stijfheid – en dat belooft veel goeds voor het rijgedrag.

Op basis van de specificaties – 625 pk, 1.336 kg en een 7-traps dubbelekoppeling – moet dit een raket zijn die aan de weg kleeft. McLaren claimde zelf een rondetijd op de Nürburgring die Ferrari in verlegenheid bracht, en de techniek ondersteunt dat: een actieve ophanging die de auto vlak houdt en een stuur dat vermoedelijk glashelder communiceert.

De 3,1 seconden naar 100 km/u zijn inmiddels geen record meer, maar nog steeds sneller dan vrijwel alles op de openbare weg. Het gevoel zal waarschijnlijk meer dat van een precisie-instrument zijn dan van een wild beest – McLaren stond bekend om de verfijning, niet om het drama. Op de snelweg is hij stabiel, maar de harde vering en het constante gezoem van de V8 op hoge toeren maken lange ritten vermoeiend.

De 3,8-liter V8 met twee turbo's is een technisch juweeltje. In de 625 pk-versie levert hij 601 Nm koppel, en de acceleratie is verpletterend. De turbogaten zijn minimaal dankzij een slimme twin-scroll technologie, en de geluidsproductie is – zeg maar – functioneel. Het klinkt niet als een Italiaanse tenor, meer als een Britse zaagmachine met ambitie.

De 7-traps SSG-versnellingsbak schakelt razendsnel, maar heeft in de eerste jaren bekend gestaan om hikkerig gedrag bij lage snelheden. De 600 pk-versie is iets milder, maar wie de keuze heeft, neemt de 625 pk: het verbruik is zelfs lager (11,7 vs 13,1 l/100 km) – een zeldzaam geval van meer prestaties met minder dorst. Toch blijft 11,7 l/100 km optimistisch; in de praktijk zul je eerder rond de 15 liter zitten.

Dit is geen grand tourer. De stoelen zijn sportief maar dun, en de actieve ophanging heeft een comfortmodus die verrassend bruikbaar is voor een supercar. Toch blijft het een harde rit – je voelt elke kattenkop in het asfalt. De geluidsisolatie is minimaal: je hoort de banden, de wind en vooral die V8.

Voor een auto van dit kaliber is het comfort eigenlijk best goed – beter dan een Huracán, maar slechter dan een Mercedes SLS. Het is geen auto voor dagelijks woon-werkverkeer, maar voor een weekendtrip van 200 kilometer is het prima te doen. Alleen niet met een koffer: 144 liter is zelfs voor een weekendtas krap.

Het interieur is een mengelmoes van McLaren-eigenzinnigheid en Britse nuchterheid. De materialen zijn prima, maar niet overdreven luxueus – dit is geen Rolls-Royce. De stoelverstelling is beperkt, maar het stuurwiel is geweldig: klein, dik en zonder overbodige knoppen. De middenconsole is opvallend leeg, met een groot touchscreen dat in 2011 revolutionair was, maar nu gedateerd aanvoelt.

Ergonomisch is het een gemengd verhaal. De deuren openen omhoog, wat instappen bij een lage parkeergarage een uitdaging maakt. De spiegels zijn klein en het zicht naar achteren is beperkt – je vertrouwt vooral op de camera bij het achteruitrijden. Maar als je eenmaal zit, is het gevoel fantastisch: je zit diep, bijna in een kuip, met een panoramisch zicht naar voren.

Laten we eerlijk zijn: een supercar is per definitie onpraktisch, en de MP4-12C maakt daar geen uitzondering op. De kofferruimte van 144 liter is klein – je past er een boodschappentas in, maar geen golfset. De achterbank is niet meer dan een hoedenplank, en de deuren maken laden in een smalle parkeerplaats een crime.

De zichtbaarheid is matig, vooral naar achteren. Parkeren doe je op gevoel en met de achteruitrijcamera, die in 2011 nog een luxe was. De draaicirkel is verrassend klein voor een auto van 4,5 meter lang, maar de lage neus betekent dat je bij elke drempel je adem inhoudt. Het is een auto voor de zondag, niet voor de supermarkt.

De MP4-12C stond bol van de innovatie. De carbon monocoque, de actieve ophanging met 'ProActive Chassis Control' en de dubbelekoppeling waren state-of-the-art in 2011. Maar technologie veroudert snel: het infotainmentsysteem is traag, de navigatie is hopeloos gedateerd en de Bluetooth-verbinding is onbetrouwbaar. Je kunt het beter uitzetten en je telefoon gebruiken.

De rijassistentie is minimaal – geen adaptive cruise control of lane assist, want dat had McLaren niet nodig. Wel is er een track mode die de stabiliteitscontrole losser maakt, maar laat die vooral uit als je geen professionele coureur bent. De echte technologie zit in de ophanging en de aerodynamica, die nog steeds indrukwekkend zijn, maar die merk je alleen als je hard rijdt.

Officieel verbruikt de 625 pk-versie 11,7 l/100 km, maar dat is een sprookje als je het gaspedaal ook maar één keer indrukt. Reken op 15 tot 18 liter in de praktijk, en de CO2-uitstoot van 279 g/km betekent dat je in veel landen een fikse belasting betaalt. Het is geen auto voor zuinige rijders – maar dat wist je waarschijnlijk al.

De prijs van een tweedehands MP4-12C is inmiddels gedaald tot onder die van een nieuwe Toyota GR Yaris, wat hem verrassend betaalbaar maakt. Maar de onderhoudskosten zijn allesbehalve betaalbaar: een beurt bij een McLaren-specialist kost al snel duizenden euro's, en de hydraulische ophanging is een dure grap als die lekt. Koop er één met een recente revisie, of houd een spaarpot van minimaal €10.000 achter de hand.