AMG E43 T-Modell: de stationwagon die alles kan, maar niets perfect doet

De E43 T-Modell is een undercover-agent in pak. Waar de E63 zich verraadt met brede wielkasten en vier uitlaten, is de E43 een stuk subtieler. Toch zie je aan de AMG-spaken, de iets lagere houding en de zilveren spiegels dat dit geen gewone E-klasse is. De stationwagen-achterkant oogt zelfs een beetje braaf, wat hem juist aantrekkelijk maakt voor wie niet wil opvallen.

Op basis van de specificaties is dit een auto die vooral op de snelweg zijn verhaal vertelt. De proporties kloppen: bijna 4,93 meter lang en 1,85 meter breed, maar niet overdreven aanwezig. Het interieur straalt klassieke Mercedes-deftigheid uit, met veel leder en een groot scherm. Het is geen feestje voor de ogen, maar wel een plek waar je uren wilt zitten.

Met 401 pk en 520 Nm koppel door vierwielaandrijving is de E43 snel, maar de cijfers liegen niet: 0-100 in 4,7 seconden is indrukwekkend, maar niet ongekend voor deze prijsklasse. Het onderstel is duidelijk op comfort gericht; in de comfortmodus zweeft hij over oneffenheden, maar in bochten voelt hij log en onderstuurt hij vroeg. De besturing is precies maar gevoelloos, typisch Mercedes uit die periode.

De 9-trapsautomaat schakelt vloeiend maar soms traag wanneer je snelheid wilt maken. In sportmodus wordt hij alerter, maar dan wordt het onderstel ook stugger zonder echt sportief te worden. Het is een auto die je snel en relaxed over lange afstanden brengt, maar op een bochtige B-weg mis je het mes tussen de tanden. De remmen zijn krachtig, maar de auto weegt met 1.930 kg toch een behoorlijk pakket.

De 3.0-liter V6 biturbo is een bekend blok, maar hier opgevoerd naar 401 pk. Het is een soepele, stille krachtbron die vooral in het middengebied lekker trekt. Het koppel van 520 Nm is al vanaf laag toerental beschikbaar, waardoor je zelden hoeft te schakelen. De topsnelheid is begrensd op 249 km/u, wat ruim voldoende is voor de Duitse Autobahn.

Het is geen brullende V8, maar een zescilinder die zijn werk doet zonder drama. Het geluid is aanwezig maar ingetogen, met een subtiel geknor bij het optrekken. De acceleratie is indrukwekkend voor een station, maar de E43 is geen dragster. Hij is gebouwd voor hoge gemiddelde snelheden, niet voor sprintwerk. De enige motorversie is benzine, dus je zit vast aan een fors verbruik.

Hier blinkt de E43 uit. De stoelen zijn elektrisch verstelbaar, verwarmd en zeer ondersteunend, maar niet overdreven sportief. Zelfs na uren achter het stuur blijf je fris. De luchtvering is optioneel, maar zelfs met standaardvering is het comfortniveau hoog. Wind- en bandengeluid zijn goed gedempt; alleen op ruw asfalt hoor je de brede banden rommelen.

De E43 is een reiswagen pur sang. De zitpositie is hoog genoeg voor goed zicht, maar laag genoeg voor een sportief gevoel. De klimaatregeling is effectief en stil. In de stad voelt hij groot en log, maar op de snelweg is hij in zijn element. Het is geen auto voor korte ritjes naar de supermarkt, maar voor wie dagelijks honderden kilometers maakt, is dit een van de meest comfortabele opties in zijn klasse.

Het interieur van de E-klasse uit 2016 is nog van de oude stempel: veel fysieke knoppen, een klokje op het dashboard en een groot scherm dat bovenop het dashboard zweeft. De materialen zijn uitstekend, met zacht leder en strakke naden. Alles voelt degelijk aan, maar het ontwerp is wat conservatief vergeleken met de concurrentie.

De bediening is wennen: de Comand-controller op de tunnel is na wat oefening prima te gebruiken, maar het systeem is niet zo intuïtief als moderne touchscreens. De stoelverstelling zit op de deur, zoals bij Mercedes gebruikelijk is, en werkt prettig. Het stuurwiel heeft aanraakgevoelige knoppen die soms per ongeluk reageren. Toch is het een fijne plek om te zijn, met genoeg opbergruimte en een koelkastje in de middenconsole.

Als stationwagen is de E43 uitstekend praktisch. Met 640 liter kofferruimte verslaat hij 88% van de vergelijkbare auto's uit zijn periode. De achterbank is ruim genoeg voor drie volwassenen, al is de middentunnel aanwezig. Het in- en uitstappen is makkelijk, en de hoge daklijn zorgt voor voldoende hoofdruimte.

Het zicht rondom is goed, mede dankzij de grote spiegels en de optionele camera's. Parkeren is door de lengte van 4,93 meter geen pretje, maar de sensoren en de achteruitrijcamera helpen. De achterklep is elektrisch en opent hoog genoeg. Al met al is dit een auto die je dagelijks kunt gebruiken zonder concessies te doen aan bruikbaarheid.

De E43 was bij introductie voorzien van de nieuwste Mercedes-technologie, maar die is inmiddels gedateerd. Het Comand-systeem werkt vlot, maar de grafische vormgeving en de bediening voelen ouderwets aan. CarPlay en Android Auto zijn er, maar alleen met een kabel. De digitale instrumenten zijn niet zo flexibel als die van de concurrentie.

De rijassistentiesystemen zijn uitgebreid: adaptieve cruisecontrol, rijbaanassistent en noodremfunctie. In de praktijk werken ze goed, maar niet zo soepel als de nieuwste systemen. De rijbaanassistent grijpt soms abrupt in. Het is geen auto die je op technologisch vlak nog vooruitstrevend kunt noemen, maar de basis is degelijk.

Het officiële verbruik van 8,6 l/100 km is voor een auto met 401 pk niet slecht, maar in de praktijk zul je al snel boven de 10 liter uitkomen. Met 197 g/km CO2 valt hij in een hoge bijtellingsklasse, wat hem als zakelijke auto onaantrekkelijk maakt. De wegenbelasting is fors vanwege het gewicht van 1.930 kg.

Verzekeren is duur, en de V6 biturbo is niet goedkoop in onderhoud. Regelmatige olieverversingen en bougies zijn nodig, en de banden slijten snel door het gewicht en de vierwielaandrijving. De E43 is geen auto voor wie op de kleintjes let, maar dat wist je waarschijnlijk al. Als je hem koopt, koop hem dan niet voor de zuinigheid, maar voor de combinatie van snelheid en ruimte.