Mercedes-AMG E53: de hybride die niet weet wat hij wil – en dat is oké

De E53 is een meester in understatement. Van buiten zie je vooral een nette E-Klasse met een iets agressievere bumper, een zwarte diffuser en vier ronde uitlaatpijpen die verraden dat dit geen 220d is. De AMG-specifieke grille met verticale lamellen is subtiel, en de 19- of 20-inch wielen vullen de wielkasten netjes. Het is een auto die je niet herkent als je niet weet waar je naar kijkt – en dat is precies de bedoeling.

Binnenin is het vertrouwd Mercedes: een weelderig dashboard met het grote scherm dat naadloos overgaat in het instrumentarium, kunststof die overal zacht aanvoelt en aluminium accenten die niet schreeuwen. De AMG-stoelen met geperforeerd leer zien er sportief uit, maar de sfeer blijft zakelijk. Het is geen auto die je hart sneller laat kloppen bij het openen van het portier, maar hij voelt wel direct duur en degelijk aan. Precies wat je verwacht van een E-Klasse van bijna 5 meter lang.

Op basis van de cijfers – 435 pk, 520 Nm, vierwielaandrijving en een gewicht van 1.870 kg – kun je verwachten dat de E53 snel is, maar niet lichtvoetig. De 4MATIC+ verdeelt het koppel soepel, en met 4,5 seconden naar 100 km/u zit je in het gezelschap van sportwagens uit die periode. Maar het gewicht is voelbaar in bochten: de auto heeft de neiging om onderstuurd te raken als je te enthousiast instuurt, en het onderstel is duidelijk op comfort gericht, niet op circuitwerk.

De negentrapsautomaat schakelt vloeiend, maar in de sportstanden wordt hij wat kort aangebonden. De besturing is precies maar niet overmatig communicatief – typisch Mercedes. Op de snelweg is de E53 een fantastische reisauto: stil, stabiel en met een enorme reserve. In de stad voelt hij groot en log, maar de 360-gradencamera en de stuurbekrachtiging die licht genoeg is voor parkeermanoeuvres helpen. Het is geen auto die je uitdaagt om elke bocht te verkennen, maar wel een die je zonder zweet op je voorhoofd naar huis brengt.

De E53 is geen gewone AMG: in plaats van een grote V8 ligt er een 3,0-liter zes-in-lijn met een elektrische hulpmotor (EQ Boost) die 16 pk en 250 Nm extra levert bij het wegrijden. Het systeemvermogen van 435 pk is alleen beschikbaar in de sportstanden; in de comfortmodus wordt de elektrische ondersteuning teruggeschroefd om het verbruik te drukken. Dat resulteert in een acceleratie van 4,5 seconden naar 100 km/u en een begrensde topsnelheid van 249 km/u – cijfers die beter zijn dan 89% en 76% van de concurrentie uit die periode.

De zes-in-lijn is een zijdezachte krachtbron met een subtiel, diep geluid dat niet mag storen in een E-Klasse. Het koppel van 520 Nm (beter dan 83% van de vergelijkbare auto's) zorgt voor indrukwekkende tussensprints, maar de motor moet wel hoog in toeren worden gejaagd om het maximale eruit te halen. De enige motorisering in dit model is deze hybride – er is geen diesel of pure benzineversie, wat de keuze beperkt. Voor wie een echte AMG-ervaring wil met een zware V8, is dit niet de auto; voor wie een snelle, beschaafde reisauto zoekt, is de E53 een slim alternatief.

De E53 is in de eerste plaats een E-Klasse, en dat betekent dat comfort koning is. De adaptieve luchtvering (standaard op de E53) filtert hobbels moeiteloos weg, en op lange ritten zit je urenlang zonder vermoeidheid. De stoelen zijn stevig maar niet hard, met voldoende zijdelingse steun voor wanneer je een bocht wat sneller neemt. De geluidsisolatie is uitstekend: wind- en bandgeluid dringen amper door, en de zes-in-lijn is op kruissnelheid bijna onhoorbaar.

In de stad is de vering iets stugger in de sportstanden, maar in Comfort blijft hij verrassend soepel. De E53 is geen auto voor wie elke oneffenheid wil voelen – hij isoleert juist. Dat maakt hem minder geschikt voor een sportief bochtige B-weg, maar ideaal voor de snelweg of een dagje file. De stoelverwarming en -ventilatie zijn optioneel, maar het klimaatregelsysteem is standaard en werkt zoals je van Mercedes mag verwachten. Kortom: dit is een auto die je zonder klachten na 800 kilometer uitstapt.

Het interieur van de E53 is een mix van klassiek Mercedes en moderne techniek. Het dashboard is overzichtelijk, met een groot scherm (12,3 inch) dat in het oog springt en een tweede scherm als instrumentarium. De materialen zijn top: zacht leer, echt aluminium en hout dat er niet plastic-achtig uitziet. De afwerking is degelijk, maar er zijn hier en daar wel wat harde kunststoffen onder de raamlijn – iets wat je in een auto van deze prijs niet verwacht.

De bediening is grotendeels via het touchpad op de middenconsole of via de stuurwielknoppen, wat even wennen is. Fysieke knoppen zijn er gelukkig nog voor de belangrijkste functies zoals klimaatregeling, maar het menu voor rijmodi zit verstopt in het systeem. De AMG-specifieke displays in het instrumentarium zijn mooi, maar de lay-out kan overweldigend zijn met te veel informatie tegelijk. Een punt van kritiek: de aanraakgevoelige knoppen op het stuur zijn gevoelig voor per ongeluk aanraken, iets wat je in het begin vaak overkomt.

Met een lengte van 4.923 mm is de E53 een grote auto, maar de kofferbak van 541 liter (beter dan 73% van de concurrentie) is ruim genoeg voor vier koffers of een week boodschappen. De achterbank biedt veel beenruimte, maar het dak loopt iets af waardoor lange passagiers achterin misschien met hun hoofd tegen de hemel stoten. De instap is laag, maar dat hoort bij een sportieve sedan.

Het zicht naar voren is goed, maar naar achteren beperkt door de aflopende daklijn en de dikke C-stijlen. Parkeren is dankzij de camera's en sensoren prima te doen, maar in een krappe parkeergarage voelt hij groot aan. De achterbank is niet neerklapbaar als standaardoptie – dat is een tegenvaller voor wie lange objecten wil vervoeren. Overigens is er een doorlaadluik voor ski's, maar dat is een schrale troost. Het instappen is typisch Mercedes: de deuren openen wijd, maar de dorpels zijn vrij hoog, wat voor minder mobiele mensen een obstakel kan zijn.

De E53 is uitgerust met het MBUX-systeem dat in 2018 net was geïntroduceerd, en dat werkt redelijk intuïtief. De spraakbesturing is beter dan bij eerdere Mercedes-systemen, maar nog steeds niet feilloos – je moet soms twee keer zeggen wat je bedoelt. Het touchpad op de middenconsole is nauwkeurig, maar niet zo prettig als een direct touchscreen, dat je overigens wel kunt bedienen omdat het scherm aanraakgevoelig is.

De rijassistentiesystemen zijn uitgebreid: adaptieve cruisecontrol met stop-and-go, rijbaanassistent, dodehoekassistent en een head-up display. De systemen werken over het algemeen goed, maar de rijbaanassistent heeft de neiging om soms onverwacht in te grijpen, vooral op smalle wegen. De E53 heeft ook AMG-specifieke displays met prestatiedata, zoals G-krachten en rondetijden, maar dat voelt een beetje overbodig in een auto die niet voor het circuit is gemaakt. De smartphone-integratie via Apple CarPlay en Android Auto werkt vlekkeloos, maar de draadloze oplader is traag en warmt de telefoon op.

Het officiële verbruik van 8,6 l/100 km en een CO2-uitstoot van 200 g/km zijn voor een auto met 435 pk niet schokkend, maar ze plaatsen de E53 wel onderaan de lijst van zuinige auto's in zijn klasse – beter dan slechts 21% van de concurrentie op verbruik en 13% op CO2. In de praktijk zul je met normaal rijden eerder rond de 10 liter zitten, en als je het vermogen gebruikt, loopt dat op tot 13+ liter. De hybride technologie is vooral bedoeld om de CO2-uitstoot te drukken voor fiscale doeleinden, niet om je brandstofrekening te verlagen.

De prijs van een gebruikte E53 uit 2018-2020 ligt nog steeds hoog, maar dat is typisch voor een AMG. De onderhoudskosten zijn aan de hoge kant: een grote beurt bij de dealer kost al snel € 1.000, en banden (vooral de brede 20-inch exemplaren) zijn prijzig. De hybride accu is klein (0,9 kWh) en wordt alleen gebruikt voor boost, dus je hoeft geen angst te hebben voor dure accuvervanging, maar het systeem is wel complex. Wie een occasion koopt, moet letten op een volledige servicehistorie – een E53 zonder beurten is een risico.