Mercedes C 350 e: de stekker maakt de C-Klasse eindelijk compleet

De W205-C-Klasse is in 2014 geïntroduceerd en dat zie je er nog aan af. De staande grille en de vloeiende lijnen ogen nog steeds fris, maar het design is duidelijk een generatie ouder dan de nieuwste Mercedes-modellen. De C 350 e onderscheidt zich alleen door een laadpoort achter de rechter achterlichtunit en een subtiele badge. Verder geen opvallende spoilers of blauwe accenten – deze auto schreeuwt zijn groene karakter niet van de daken.

De proporties zijn klassiek-C-Klasse: een lange motorkap, een korte overhang voor en een gedrongen achterkant. Met 4.686 mm lengte is hij een maatje groter dan de eerste generatie, maar nog steeds beschaafd. De 18-inch wielen (niet standaard, maar gebruikelijk) vullen de wielkasten keurig. Het is een auto die er duurder uitziet dan hij is – zeker in vergelijking met de vanafprijs van € 34.500 voor de basis-C, al betaal je voor deze plug-in een flinke meerprijs.

De cijfers beloven veel: 600 Nm koppel – dat is meer dan menig V8 uit de jaren negentig. Het gewicht van 1.780 kg is echter ook fors, zo'n 200 kg meer dan een C 200. Die extra kilo's zitten vooral in de accu en de elektromotor, en dat voel je vermoedelijk in de neus die wat log aanvoelt bij snelle richtingsveranderingen. De achterwielaandrijving helpt, maar dit is geen auto om mee over een bergweg te jagen – daar is hij te zwaar en te comfortabel voor.

Wat de C 350 e wel goed doet, is rustig cruisen. In elektrische modus is hij stil en soepel, en de overgang naar de benzinemotor verloopt naar verwachting vlot – Mercedes had in die tijd de hybridetechniek al redelijk onder de knie. De 7-traps automaat schakelt comfortabel, maar reageert soms wat traag als je abrupt gas geeft. De besturing is licht en precies, maar biedt weinig feedback. Kortom: op de snelweg en in de stad is dit een aangename reisgenoot, op een bochtige N-weg laat hij zijn gewicht voelen.

De C 350 e combineert een 2,0-liter benzinemotor (211 pk) met een elektromotor die samen 279 pk en 600 Nm leveren. Dat koppel is indrukwekkend – beter dan 70% van de concurrentie uit die periode. De sprint naar 100 km/u duurt 5,9 seconden, waarmee hij sneller is dan de meeste C 250's, maar langzamer dan de echte sportieve uitvoeringen. De topsnelheid van 249 km/u is ruim voldoende voor de Duitse snelweg, al zakt het elektrische deel bij hoge snelheden snel in.

Het aanbod in de C-Klasse is enorm: van de 116 pk sterke C 180 BlueTEC diesel tot de 333 pk sterke 400 4MATIC. De plug-in hybride is de enige met een stekker, en dat is zowel zijn kracht als zijn zwakte. Op papier verbruikt hij 2,4 l/100 km en stoot hij 54 g CO2 uit – cijfers die alleen haalbaar zijn als je veel elektrisch rijdt. Zodra de accu leeg is, zakt het verbruik naar dat van een normale C 250 (rond de 7-8 l/100 km). De C 300 BlueTEC HYBRID is een mild hybride diesel die 4,0 l/100 km haalt, maar geen pure elektrische modus heeft.

De 7-traps automaat is een conventionele koppelomvormer, geen dual-clutch. Dat is prima voor dit soort auto: hij schakelt zacht en betrouwbaar, maar niet bijzonder snel. Handmatig schakelen via de flippers is mogelijk, maar voelt een beetje overbodig – deze auto wil gewoon zijn rust hebben.

Comfort is waar de C-Klasse altijd om draait, en de C 350 e doet dat niet onder. De luchtvering (optioneel, maar aan te raden) vloeit oneffenheden weg, al is het onderstel standaard al redelijk comfortabel. Het extra gewicht van de accu zorgt voor een stabieler rijgedrag op de snelweg – geen gebonk over hobbels, maar een rustige, gedempte beweging.

De stoelen zijn stevig maar niet overdreven hard, met voldoende verstelmogelijkheden. Voor lange ritten is dit een uitstekende auto – de geluidsisolatie is goed, al hoor je bij hoge snelheden wat windgeruis rond de spiegels. In de stad is de elektrische modus een zegen: je glijdt geruisloos door het verkeer en hoeft geen rekening te houden met koppelpieken. Wel is de achterbank wat krap voor drie volwassenen, maar dat is gebruikelijk in deze klasse.

Het interieur van de W205 was bij introductie een grote stap vooruit ten opzichte van zijn voorganger, met een dashboard dat doet denken aan de grotere S-Klasse. De materialen zijn degelijk en de afwerking is netjes, maar in 2025 begint het geheel wat gedateerd te ogen. Het centrale scherm (7 of 8,4 inch, afhankelijk van de uitvoering) steekt wat onhandig boven het dashboard uit, en de bediening via de draaiknop op de middenconsole is wennen – maar werkt prima als je er eenmaal mee overweg kunt.

Er is een fysieke knop voor de meeste functies, wat ik persoonlijk prefereer boven een volledig touchscreen. Het stuur heeft aanraakgevoelige knoppen die niet altijd even intuïtief reageren – een typisch Mercedes-dingetje uit deze periode. De laadpoort is netjes geïntegreerd, maar de kabel moet je wel zelf in de kofferbak leggen, wat ten koste gaat van de ruimte. Verder is het interieur typisch Mercedes: ingetogen, functioneel en zonder al te veel poespas.

De kofferbak van de C 350 e biedt 481 liter – dat is beter dan 58% van de concurrentie, maar 40 liter minder dan de reguliere C-Klasse (die heeft 481 liter, dus het verschil is klein). De accu ligt onder de achterbank en neemt geen kofferruimte in, wat slim is. Wel is er geen reservewiel en is de laadruimte wat ondiep. De achterbank is neerklapbaar in 60/40, maar niet volledig vlak.

Instappen is dankzij de lage instapdrempel eenvoudig, en de zichtbaarheid rondom is goed – de C-Klasse heeft relatief dunne A-stijlen. Parkeren wordt geholpen door de optionele achteruitrijcamera, maar de auto is met 4.686 mm lengte geen parkeerkampioen in de stad. De laadkabel is opbergbaar in een speciaal vak onder de koffervloer, maar dat gaat wel ten koste van de ruimte voor een opbergvak. Al met al is dit een praktische auto voor dagelijks gebruik, zolang je niet te veel hoeft mee te nemen.

De C 350 e kwam in 2014 met de COMAND Online-infotainment, die in die tijd tot de betere behoorde. Het systeem werkt met een draaiknop en toetsen op de middenconsole, wat tijdens het rijden veiliger is dan een touchscreen – al is het aantal menu's soms overweldigend. De grafische weergave is duidelijk, maar de kaarten zijn inmiddels verouderd en de navigatie werkt niet zo vloeiend als moderne systemen.

De rijassistentiesystemen omvatten onder meer adaptieve cruisecontrol en actieve rijstrookassistentie – opties die in 2014 vrij geavanceerd waren. De systemen werken naar behoren, maar zijn niet zo verfijnd als in de nieuwste Mercedes-modellen; de rijstrookassistent kan soms wat onrustig sturen. De auto heeft ook een regeneratief remsysteem dat de accu oplaadt, maar de overgang tussen regeneratief remmen en de remschijven voelt soms wat ongelijkmatig aan. Het is een systeem dat je moet leren doseren, maar na een week weet je precies wanneer de auto zelf afremt.

Het officiële verbruik van 2,4 l/100 km en CO2-uitstoot van 54 g/km zijn alleen haalbaar als je consequent oplaadt. In de praktijk, zonder stekker, moet je rekening houden met 7-8 l/100 km – vergelijkbaar met een C 250. Met een volle accu en een lege tank kun je elektrisch rijden tot een actieradius die we niet precies weten, maar typisch rond de 30 km ligt. Dat is genoeg voor woon-werkverkeer, maar niet voor een lange rit.

De vanafprijs van de C 350 e was bij introductie aanzienlijk hoger dan die van een vergelijkbare C 250 – reken op een meerprijs van enkele duizenden euro's. In België profiteer je van een lager fiscaal voordeel dankzij de lage CO2-uitstoot, wat de hogere aanschafprijs deels compenseert. Op de tweedehandsmarkt zijn de prijzen inmiddels gedaald, maar let op: de accu heeft een beperkte levensduur en een vervanging is duur. De betrouwbaarheid van Mercedes is over het algemeen goed, maar de complexe hybridetechniek kan voor dure reparaties zorgen als er iets misgaat.