Mercedes GLB 250: de veelzijdige veelvraat die je moet durven laten staan

De GLB ziet eruit alsof iemand een Mercedes GLA in de breedte heeft getrokken en er vervolgens een liniaal op heeft losgelaten. Het resultaat is een aangename verademing in een zee van aflopende daklijnen en overdreven coupé-achtige SUV's. De rechte achterkant en de hoge motorkap geven hem iets degelijks, bijna utilitairs – en dat bedoel ik positief.

Vooraan is het een echte Mercedes met de bekende grille en de slimme LED-ogen. De proporties kloppen, al is het geheel niet bijzonder opvallend. Deze auto schreeuwt niet om aandacht, maar staat er wel. Het interieur maakt direct een verzorgde indruk, met een strak dashboard dat recht oversteekt – passend bij de hoekige buitenkant.

Op basis van de cijfers – 224 pk, 350 Nm en vierwielaandrijving – vermoed ik dat de GLB 250 vlot uit de startblokken komt, maar niet het soort G-kracht-feestje geeft dat je in een sportieve SUV verwacht. Het gewicht en de hogere carrosserie vragen om een rustige rijstijl; de achtversnellingsautomaat zal naar verwachting soepel schakelen, maar niet razendsnel reageren.

De besturing is waarschijnlijk licht en comfortabel gericht, met weinig feedback – typisch voor een Mercedes-SUV. In de stad is de auto wendbaar genoeg, maar op de snelweg voelt hij stabiel en onaangedaan. De 4MATIC-aandrijving biedt vertrouwen in bochten en op nat wegdek, al is het geen sportieve alleskunner. Remmen zijn naar verwachting krachtig en goed doseerbaar, maar de auto vraagt om vooruitziend rijgedrag.

De 250 4MATIC is de sterkste benzinemotor in het gamma, met 224 pk en 350 Nm. Daarmee zit hij qua vermogen in het midden van de benchmark – beter dan 27% van de concurrenten – maar het koppel is iets sterker (beter dan 32%). In de praktijk betekent dat waarschijnlijk voldoende trekkracht voor inhaalacties en een beladen auto, maar geen indrukwekkende sprintcijfers.

De motor is een mild hybride, maar laat je niet misleiden: het officiële verbruik van 8,5 l/100 km is allesbehalve zuinig. Dat is zelfs hoger dan veel niet-hybride concurrenten. De dieselversies (180d tot 220d) zijn een stuk zuiniger, met cijfers tussen 6,1 en 6,5 l/100 km. Wie veel kilometers maakt, moet serieus naar de 200d of 220d kijken. De 250 is vooral voor wie af en toe wil genieten van de extra power, maar daar betaal je aan de pomp voor.

De GLB is ontworpen als gezinsauto, en dat merk je aan het comfort. De stoelen zijn naar verwachting stevig maar ondersteunend, met voldoende verstelmogelijkheden. De vering is waarschijnlijk afgestemd op comfort, met een redelijk absorberend vermogen over hobbels, maar niet zo fluweelzacht als een S-Klasse.

Geluidsoverlast is een aandachtspunt: de vierkante vorm zorgt voor meer windgeruis bij snelwegvaart, en de motor van de 250 zal bij acceleratie duidelijk aanwezig zijn. Op lange ritten is de auto vermoedelijk vermoeiend – niet omdat de stoelen slecht zijn, maar omdat je constant het gevoel hebt dat je in een behuizing zit. In de stad is het comfort juist prima, met een hoog zitpunt en goed zicht.

Het interieur van de GLB is herkenbaar Mercedes: een groot scherm dat in het dashboard is geïntegreerd, ronde ventilatieroosters en degelijke materialen. Het geheel oogt verzorgd, maar niet overdreven luxueus. Je betaalt voor het logo, niet voor de afwerking van een S-Klasse.

De ergonomie is goed, met fysieke knoppen voor de airco en het volume – een zegen in een tijd waarin alles in het touchscreen verdwijnt. Het infotainment werkt naar verwachting vlot, maar het systeem is niet de meest intuïtieve van het moment. De zwarte pianolak op de middenconsole is een stofmagneet en krast snel, iets om rekening mee te houden.

De GLB is de enige Mercedes-SUV die een optionele derde zitrij biedt, al is die alleen geschikt voor kinderen. De tweede rij is ruim en biedt veel beenruimte, mede dankzij de rechte achterkant. De achterbank is verschuifbaar en de rugleuningen zijn verstelbaar, wat de flexibiliteit vergroot.

De kofferbak is met 560 liter (bij vijf zitplaatsen) ruim genoeg voor een gezin, maar niet uitzonderlijk groot. De laaddrempel ligt hoog, maar de opening is breed. Met de achterbank neergeklapt ontstaat er een bijna vlakke laadvloer. Het instappen is makkelijk dankzij de hoge daklijn, en het zicht naar buiten is uitstekend – een groot voordeel ten opzichte van de meeste concurrenten.

De GLB is uitgerust met het MBUX-systeem, dat een groot touchscreen en een spraakassistent biedt. Het systeem reageert naar verwachting snel, maar de menustructuur kan wennen zijn. Fysieke knoppen voor de belangrijkste functies zijn gelukkig aanwezig, wat de bediening veiliger maakt tijdens het rijden.

De rijassistentiesystemen zijn talrijk en werken waarschijnlijk goed, zoals we van Mercedes gewend zijn. Adaptieve cruisecontrol met stop-and-go en rijstrookassistentie zijn beschikbaar, maar de automatische stuurcorrecties kunnen soms te nadrukkelijk ingrijpen. De head-updisplay is een aanrader, want het houdt je ogen op de weg.

Het officiële verbruik van de 250 4MATIC is 8,5 l/100 km, met een CO2-uitstoot van 193 g/km. Dat is hoog voor een hybride en slechter dan 69% van de concurrenten. In de praktijk zul je met een stevige rijstijl al snel boven de 9 liter uitkomen, en dat is een behoorlijke kostenpost.

De prijs van de GLB ligt in het premiumsegment, maar de concurrentie is niet goedkoper: de DS 4 kost vergelijkbaar, de Mazda CX-50 zit in dezelfde prijsklasse. De Cupra Born is met € 37.500 een stuk voordeliger, maar is elektrisch en kleiner. De GLB 250 is geen auto voor de zuinige rijder; de diesels zijn zuiniger, maar de aanschafprijs ligt hoger. Verwacht ook hoge onderhoudskosten, typisch voor Mercedes.