Maybach S 600: een stille achtbaan voor wie nooit zelf hoeft te rijden

Met 5,45 meter lengte en een wielbasis die nog langer is dan die van een normale S-Klasse, is de Maybach een auto die je niet over het hoofd ziet. De verchroomde B-stijl, de extra portieren en de subtiele Maybach-badges maken duidelijk dat dit geen gewone S is. Hij staat laag en breed op de weg, met een grille die nogal aanwezig is, maar niet zo agressief als bij een AMG.

Het interieur is direct overweldigend: nappa-leder, houtfineer en een geur van geld die je bijna kunt proeven. De achterbank lijkt meer op een businessclass-stoel dan op een autostoel, compleet met massagefunctie en voetensteunen. Het is een plek waar je even wilt blijven zitten, ook al sta je al voor je bestemming.

Op basis van de cijfers – 2.335 kilo leeggewicht en 530 pk – verwacht je een logge sloper, maar de S 600 verbergt zijn massa opmerkelijk goed. De luchtvering en de actieve stabilisatie houden de carrosserie vlak, en het stuur is licht maar communicatief genoeg om te weten wat de voorwielen doen. Het is geen sportauto, maar voor een limousine van dit formaat is de controle indrukwekkend.

De 7-trapsautomaat schakelt zijdezacht, maar reageert soms traag op een plotselinge kickdown. In de stad voelt hij log aan door zijn lengte, maar op de snelweg is hij in zijn element. De remmen zijn krachtig en goed doseerbaar, al moet je bij deze massa wel tijdig anticiperen. Het is een auto die je leert rijden met respect voor zijn afmetingen.

De S 600 heeft een 6,0-liter biturbo V12 die 530 pk en 830 Nm levert. Die cijfers plaatsen hem in de top 5% van zijn klasse, en de acceleratie van 0 naar 100 in 5,0 seconden is voor een auto van 2,3 ton ronduit absurd. De V12 loopt fluisterstil in rust, maar als je het gaspedaal induwt, hoor je een diepe, gedempte grom die aanvoelt als een verre donderslag.

Deze motor is geen dorstige probleemjeugd, maar een krachtpatser met een gulzige eetlust: 11,7 l/100 km gecombineerd, en in de praktijk zul je daar met enige regelmaat overheen gaan. De S 500 met 455 pk is een stuk zuiniger (8,9 l/100 km) en voor de meeste bestuurders meer dan genoeg. De V12 is er voor wie het kan en wil, niet voor wie het nodig heeft.

Dit is het terrein waar de Maybach geen enkele concessie doet. De luchtvering slikt hobbels op alsof ze er niet zijn, en de stoelen zijn zo goed dat je na een lange rit frisser uitstapt dan je instapt. De achterbank is de ster van de show: verstelbaar, verwarmd, geventileerd en met massagefunctie. Als je achterin zit, wil je nooit meer voorin.

Geluidsisolatie is van een niveau dat je in een concertzaal zou verwachten: geen windgeruis, geen bandengezoem, alleen een stilte die bijna ongemakkelijk is. De S 600 is gemaakt om kilometers te verslinden, en hij doet dat met een gratie die weinig andere auto's evenaren. In de stad is hij minder op zijn gemak, maar dat is een kwestie van formaat, niet van comfort.

Het interieur van de Maybach is een mengeling van klassiek vakmanschap en technologische snufjes die inmiddels hun leeftijd beginnen te tonen. De materialen zijn top: nappaleder, echt hout en metalen accenten die aanvoelen als sieraden. Maar het infotainmentsysteem met zijn draaiknop en het relatief kleine scherm voelt gedateerd aan in vergelijking met moderne systemen.

De ergonomie is typisch Mercedes: alles ligt logisch binnen handbereik, en de knoppen op het stuur zijn na wat wennen prima te bedienen. De digitale instrumenten zijn duidelijk, maar missen de flexibiliteit van nieuwere systemen. Het is geen auto die je koopt om het scherm te bedienen, maar als je het doet, merk je dat de basis goed is, alleen niet meer state-of-the-art.

Met 501 liter kofferruimte is de kofferbak behoorlijk, maar niet enorm voor een auto van dit formaat. De achterbank is echter niet neerklapbaar, dus lang of groot materiaal kun je vergeten. De achterbank zelf biedt een beenruimte die bijna ongelooflijk is: je kunt je benen volledig strekken zonder de voorstoel te raken. Instappen is dankzij de grote portieren en de verlaagde instapdrempel verrassend makkelijk.

Parkeren is een uitdaging: met 5,45 meter lengte en een draaicirkel die niet bijzonder klein is, moet je op zoek naar een plek die recht is. De camera's en sensoren helpen, maar het blijft een auto die je liever niet in een parkeergarage van een oude binnenstad zet. Het zicht naar achteren is matig door de hoge achterkant, maar dat is inherent aan dit segment.

De S 600 is uitgerust met een scala aan rijhulpsystemen die in 2015 indrukwekkend waren en nu nog steeds aardig werken: adaptieve cruisecontrol, lane-keeping assist en een head-up display. De systemen zijn over het algemeen subtiel en niet opdringerig, wat past bij het karakter van de auto. Maar de gebruikersinterface is gedateerd: de COMAND-bediening via een draaiknop is niet intuïtief voor wie gewend is aan touchscreens.

De auto heeft een infotainmentsysteem met navigatie, maar de kaarten en de reactiesnelheid zijn niet meer van deze tijd. Er is geen Apple CarPlay of Android Auto, wat in 2015 misschien niet standaard was, maar nu wel een gemis is. Voor wie technologie belangrijk vindt, zijn er betere opties in dit segment, maar voor wie vooral achterin zit, doet het er niet veel toe.

Met een officieel verbruik van 11,7 l/100 km en een CO2-uitstoot van 274 g/km is de S 600 een van de dorstigste auto's in zijn klasse. De cijfers liegen er niet om: deze auto is gemaakt voor mensen die niet naar de pomp kijken. In de praktijk zul je met normaal rijden eerder rond de 14 l/100 km uitkomen, en als je het vermogen echt gebruikt, is 20 l/100 km niet ondenkbaar.

De prijs van deze Maybach is fors, maar dat is relatief: voor een auto van dit kaliber is het een investering in comfort en status. Het onderhoud is echter niet goedkoop: een V12 heeft speciale zorg nodig, en banden en remmen zijn duur. De afschrijving is aanzienlijk, maar liefhebbers zullen dat voor lief nemen. Wie zuinigheid zoekt, moet bij een andere auto zijn.