S65 AMG Coupé: 630 pk V12-knuppel in een fluwelen handschoen

Met 5,03 meter lengte en 1,90 meter breedte is de S65 AMG Coupé een straatveger in avondkleding. De lange motorkap, de vloeiende daklijn en de brede achterpartij geven hem een zelfverzekerde présence die je niet vaak ziet. Hij is niet zo agressief als een AMG GT, maar eerder dreigend op een stille, aristocratische manier.

Het interieur maakt indruk met leder, carbon en een overdaad aan knopjes die je in eerste instantie overweldigt. Maar zodra je gaat zitten, voel je dat dit een auto is die gemaakt is om indruk te maken op de buren én op jezelf. De eerste indruk is er een van pure luxe, maar ook van een auto die je niet onopgemerkt laat passeren.

Achter het stuur voel je de 1.001 Nm direct bij het wegrijden – het koppel is zo overweldigend dat je bijna vergeet dat er ook nog een toerenbereik is. De achterwielaandrijving gooit al dat vermogen op de weg, en hoewel de tractiecontrole wonderen verricht, moet je respect hebben voor het gaspedaal. In bochten voel je het gewicht van 2.185 kg – het is geen lichtgewicht, maar de luchtvering en actieve stabilisatie houden hem redelijk vlak.

De besturing is licht en comfortabel, maar mist het directe gevoel van een sportauto. Het is meer een grand tourer die snel kan, dan een racepaard. Remmen zijn krachtig, maar je moet wennen aan de lange veerweg. Op de snelweg is hij op zijn best: stil, stabiel en onverstoorbaar. In de stad voelt hij log, maar dat is inherent aan dit formaat.

De 6.0 V12-biturbo is het kloppende hart van deze S65. Met 630 pk en 1.001 Nm is hij goed voor 99% van de concurrentie in vermogen en koppel – alleen de allerduurste hypercars doen beter. De acceleratie van 0-100 in 4,1 s is snel, maar niet baanbrekend; elektrische SUV's doen dat tegenwoordig sneller. Toch is het de manier waarop hij dat doet: met een diepe, grommende V12-sound die je rillingen bezorgt.

De 7-traps automaat schakelt soepel, maar soms traag als je hem in de sportstand zet. De topsnelheid is begrensd op 249 km/u, wat bij dit vermogen bijna een anticlimax is – je voelt dat er meer in zit. Het verbruik van 9,9 l/100 km is officieel, maar in de praktijk zul je dichter bij 15-20 liter komen, zeker als je het koppel gebruikt. CO2-uitstoot van 232 g/km is fors, en dat zie je terug in de belastingen.

De stoelen zijn banken: elektrisch verstelbaar, verwarmd, gekoeld en met massagefunctie. Je zit er uren zonder vermoeidheid. De luchtvering filtert hobbels alsof ze er niet zijn – dit is een van de meest comfortabele auto's die je kunt kopen, zeker in deze klasse. Geluidsisolatie is uitstekend; wind- en bandengeluid dringen nauwelijks door.

Op lange ritten is dit een droom. De S65 is meer een limousine met twee deuren dan een sportcoupé. In de stad is het comfort minder – de lange wielbasis en het gewicht maken hem onhandig, en de vering is in de comfortstand soms wat zweverig. Maar op de snelweg is hij onovertroffen.

Het interieur is een mix van klassiek en modern. Het leder is van topkwaliteit, het carbon ziet er duur uit, en de afwerking is zoals je van Mercedes mag verwachten – perfect. De bediening is minder intuïtief: er liggen tientallen knoppen op de middenconsole en het stuur, en het Comand-systeem heeft een leercurve. Fysieke knoppen zijn er genoeg, maar niet allemaal logisch geplaatst.

Details zoals de IWC-klok en de sfeerverlichting zijn mooi, maar sommige materialen – zoals het plastic van de ventilatieroosters – voelen niet speciaal genoeg voor een auto van dit kaliber. Het infotainment is verouderd vergeleken met de nieuwste MBUX-systemen, maar werkt prima. Het is een interieur dat je omarmt, maar je moet er even mee leren omgaan.

De achterbank is een formele zitplaats: twee losse kuipstoelen met weinig hoofdruimte. Kinderen passen er prima, volwassenen alleen voor korte ritten. De kofferbak van 399 liter is redelijk voor een coupé, maar de opening is klein – in- en uitladen van grote tassen is een gehannes. De achterklep is overigens elektrisch, dat is fijn.

Parkeren is een uitdaging door de afmetingen – 5,03 meter lang en 1,90 meter breed – maar de parkeersensoren en de 360-graden camera helpen. Het zicht naar achteren is beperkt door de dikke C-stijlen, dus je vertrouwt vooral op de camera. Instappen is laag, maar de stoelen schuiven elektrisch naar voren voor de achterbank – een slim systeem dat je uitnodigt om te oefenen.

De S65 is uitgerust met alle veiligheidssystemen die Mercedes in 2014 te bieden had: adaptieve cruisecontrol, noodremassistent, dodehoekwaarschuwing en een head-up display. Ze werken allemaal zoals je mag verwachten: soepel en betrouwbaar. Het Comand-systeem met draaiknop is niet zo intuïtief als een touchscreen, maar na een dag wennen werkt het prima. De grafische kwaliteit is gedateerd – denk aan een oude smartphone.

De rijassistentiesystemen zijn niet zo geavanceerd als die in een nieuwe S-Klasse, maar ze zijn niet storend aanwezig. De adaptieve cruisecontrol houdt netjes afstand, maar in bochten volgt hij niet altijd perfect. De nachtzichtcamera is een leuke gimmick, maar niet essentieel. Kortom: technologie is ruim voldoende, maar niet state-of-the-art meer.

Officieel verbruikt de S65 9,9 l/100 km, maar dat is een sprookje. In de praktijk zul je rond de 14-18 liter komen, en als je het koppel vaak gebruikt, tik je de 20 liter aan. CO2-uitstoot van 232 g/km betekent hoge wegenbelasting en bijtelling – dit is geen auto voor de zuinige rijder. De prijs van deze auto is niet opgegeven, maar hij zit in het segment van exotische GT's – verwacht een forse aanschafprijs.

Onderhoud is duur: V12-motoren vragen om specialistisch onderhoud, en onderdelen zijn prijzig. Banden slijten snel door het gewicht en koppel, en de remmen zijn groot en duur. Verzekering is ook geen pretje. Maar als je dit kunt betalen, is het een van de laatste echte V12's – en dat heeft zijn prijs.